Μαρία η ...έγγαμη!

Η Μαρία, συνάδελφος, άξιο και καλό παιδί, παντρεύτηκε τον καλό της Εμέλ-Φίλιππο στη γενέτειρά της Κρήτη (http://www.mybigfatcretanwedding.blogspot.com/).
Όπως μπορείτε να 'διαβάσετε' στα πρόσωπά τους, o κοινός βίος προιωνίζεται, at least, ευχάριστος! Και στα δικά μας οι ελεύθεροι!

Πού'σαι Μάη μου...

Χθες πήγα για μπάνιο στην ίδια παραλία που είχα πάει το Μάιο (βλ.post 15.5.07).
Τα νερά ήταν άθλια: ό,τι λογής σκουπίδι είχε βγει στα ρηχά. Σ'αυτήν την αμφίβολης καθαρότητας θάλασσας, διάφορα νήπια, - Σέρτζιοι και Κατερινούλες, συλφιδούλες και ελεφαντάκια- τσαλαβατούσαν (φυσικά) στριγγλίζοντας υπό τα όμματα των περήφανων ή βαριεστημένων γονέων τους.
Υπό το κράτος της ζέστης, έκανα την απονενοημένη βουτιά τσιρίζοντας κάθε φορά που ένα πλαστικό ποτήρι ή σακούλα μου ακουμπούσε τη γάμπα.
Στην παραλιακή ταβέρνα, όπου πηγαίνω από πιτσιρίκα, η ψητή σαρδέλα ήταν άριστη, ο τηγανητός γάβρος όμως υστερούσε έως δεν τρωγόταν.
Συνοψίζοντας: Καλοκαιρινό μπάνιο στις "Μαρίκες": An experience I wouldn't repeat.

Παιχνίδια ενηλίκων με υπογραφή

Ήταν μία από τις εκπλήξεις του πρόσφατου ταξιδιού στις Βρυξέλλες. Στη boutique της Sonia Rykiel, ανάμεσα στα διάφορα, υπήρχε ειδική γωνιά με ... sex toys, τα οποία λανσάρει η συγκεκριμένη φίρμα. Έμεινα!. Σινιέ σεξοβοηθήματα! Σε συνέντευξή της,η Natalie Rykieλ είχε πει επ'αυτού χαρακτηριστικά: "Βγάλαμε τα sex toys από το γκέτο τους! Τα ξαναντύσαμε με σατέν και στρας, αναδείξαμε τη χιουμοριστική τους διάσταση, με στόχο όχι μία μοναχική και θλιβερή έκφραση της σεξουαλικότητας αλλά ένα παιχνίδι ερωτικό κατά μόνας ή για δύο!" Πράγματι, η ανακάλυψη των sex toys μέσα στο λαμπερό κατάστημα της Boulevard de Waterlοo, προκαλούσε μια αρχική έκπληξη στα όρια της αμηχανίας. Όμως πολύ σύντομα, βοηθούσης και της γλυκύτατης πωλήτριας, τα προϊόντα απενοχοποιούνταν και σημασιολογικά δε διέφεραν και πολύ από την χρυσή τσάντα παραδίπλα ή από το ριγέ σύνολο πιο 'κει...Φαντάζομαι πως οι δικοί μας μόδιστροι, αν τυχόν το είχαν πάρει χαμπάρι, θα τη μιμούνταν. Το όλο θέμα είναι άλλωστε πολύ αβανταδόρικο επικοινωνιακώς.Ήδη φαντάζομαι πρωτοσέλιδο σε life style περιοδικό τον Ψινάκη με ένα βελούδινο δονητή ανά χείρας, τη Γωγώ να χαχανίζει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου κ.ο.κ. Έχω να πάω σε ένα γάμο αυτές τις μέρες και δεν έχω πάρει δώρο ακόμη...Λέτε;!

"Τόση απελπισία οι κουλές;"

Έπεσε στα χέρια μου, πριν καν'να δυο μέρες, ένα gay περιοδικάκι που κυκλοφορεί κάθε θερινή, νομίζω, σεζόν, στη Μύκονο. Εκεί, ανάμεσα στα διάφορα αρθράκια που παρεμβάλλονται των διαφημιστικών καταχωρήσεων, είδα κι ένα που, εν ολίγοις, έλεγε το εξής: "Πολλές "αδελφές" παντρεύονται στη Μύκονο. Ξέρετε όμως ότι παντρεύονται ...γυναίκες; Κι αυτές οι "κουλές" (εν.τις γυναικες), τόση απελπισία πια;"

Ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου αποτύπωσε την έκταση ενός φαινομένου, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε αντιληφθεί: Την ένωση "ενώπιον Θεού και ανθρώπων" ομοφυλόφιλων ανδρών με γυναίκες, κατά κανόνα ετεροφυλόφιλες...

Κι ενώ κάτι τέτοιο, από την πλευρά των gay ανδρών ανδρών, έχει σχετικά εύλογη αιτία ( "οχύρωση" έναντι του υφέρποντα ή και πρόδηλου κοινωνικού ρατσισμού), ερώτημα τίθεται για τις γυναίκες που συναινούν σε έναν τέτοιο γάμο. "Τόση απελπισία οι κουλές;", όπως εύστοχα διατυπώνει ο (επίσης gay συντάκτης) του άρθρου.

Μια πρώτη απάντηση στην ερώτηση, θα ήταν "ναι, τόση!".

Πράγματι, οι σχέσεις ανδρών-γυναικών, όπως αυτές διαμορφώνονται σε ένα περιβάλλον ρευστών πλέον αρχών και σταθερών, είναι δύσκολες. Οταν ένας άνδρας "αλλιώτικος από τους άλλους" αποτελεί, πέραν της ιδιαιτερότητάς του, "καλό πακέτο" (ήτοι status quo, συμπεριφορά, εμφάνιση), και δεν είναι και κραυγαλέα περίπτωση θηλυπρέπειας, τότε ναι, κάποιες γυναίκες το παίρνουν απόφαση. Σαφώς έχουν προηγηθεί απογοητεύσεις με διάφορους straight γκόμενους ενώ η συνειδητή επιλογή gay συζύγου ενισχύεται συχνά από την επιθυμία άμεσης τεκνοποίησης: Οι straight συχνά-πυκνά κάνουν τους "ζόρικους" ως γνωστόν...

Οι συγκεκριμένες γυναίκες προφανώς θεωρούν πως η σεξουαλική προτίμηση του συζύγου τους δεν θα επηρεάσει τη δημιουργία μίας σωστής οικογένειας.

Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες που ελκύονται από ομοφυλόφιλους. Αυτές, που ξέρετε, θέλουν να τους φέρουν στον ίσιο δρόμο κι άλλα τέτοια ψυχοπαθολογικά...Το ψυχοπαθολογικό ίσως να ενυπάρχει σε κάποιες από τις "συνειδητοποιημένες", εκτιμώ...αλλά δεν είμαι και ειδική άρα μεγάλη κουβέντα δε λέω (σπόντα, Constantinos!)

Φυσικά, εκτός από τις συνειδητοποιημένες, υπάρχουν κι οι χαζές. Που δεν το παίρνουν χαμπάρι παρά μόνον όταν πιάσουν το σύζυγο επ'αυτοφώρω με τον Σάκη τον υδραυλικό. Κι είναι πολλές από δαύτες σας διαβεβαιώ. Οι χαζές, ξεκινούν από την κατηγορία της αθώας (η κατάταξη γίνεται με το ηλικιακό κριτήριο) και "αναβαθμίζονται" στην κατηγορία της χαζής, εφόσον η άγνοια επεκτείνεται και πέραν της πολύ νεαρής ηλικίας...

Και μία τρίτη κατηγορία είναι οι πληρωμένες. Εδώ συγκαταλέγονται όσες λαμβάνουν μισθό (κανονικότατα) προς τούτο, όσες επιθυμούν να προβληθούν στο πλευρό του διάσημου gay συντρόφου ή όσες επιδιώκουν και τα δύο: Λεφτά και Δόξα (μου ήρθε τώρα στο μυαλό η εικόνα εφοπλιστή που φιγουράρει στις κοσμικές στήλες συνοδευόμενος από την εντυπωσιακή Σουηδέζα μνηστή του τάδε. Ο εφοπλιστής είναι τόσο ...λαλάκης που αμέσως κανείς σκέφτεται σε τι ύψος να ανέρχονται οι αποδοχές της αιώνιας μνηστής).

Έχω υπάρξει αθώα και δι'ολίγον χαζή (τη γλίτωσα πολύ φθηνά, χωρίς κόστος). Επίσης υπήρξε κάποτε μία φευγαλέα σκέψη να μεταπηδήσω στην κατηγορία της συνειδητοποιημένης. Πολύ φευγαλέα... Απεταξάμην το Σατανά, though... "Πληρωμένη" δεν έχω διατελέσει αλλά όπως έλεγε κι ένας μουρντάρης φιλόλογος στο λύκειο "ουδεις γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν"!!! So, wish me luck!

My favorite

Aπ'όλα τα muppet, ο Animal ήταν το αγαπημένο μου. Κάποτε μάλιστα το συγκεκριμένο muppet μου άρεσε και σε άνδρα. Τελικά, ευτυχώς, ιάθηκα και πέρασα από το χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης πρότυπό μου σε πιο Κέρμιτ τύπους: ευγενείς και με χιούμορ.

Ο συγκεκριμένος κούκλος ενσαρκώνει πλέον για μένα τη φαντασίωση της απόλυτης εκτόνωσης. Πόσες φορές δεν έχουμε επιθυμήσει να τα σπάσουμε όλα, χωρίς φυσικά να υποστούμε τις όποιες συνέπειες ... Ο άνθρωπος, όπως λένε οι ψυχολόγοι, είναι αμφίθυμος απέναντι στη βία. Στις πολιτισμένες κοινωνίες την καταδικάζουμε αλλά ενίοτε μας ελκύει. Ανομολόγητα όμως.

Μακάρι να είχα μια Val-Dieu τώρα. Θα την ύψωνα και θα έπινα στην υγειά των απανταχού Animal: Ειναι χρήσιμοι ωσάν παιδική ασθένεια: Σου χαρίζουν αντισώματα. Αρκεί φυσικά να πέσεις πάνω τους σε μικρή ηλικία...

Frankenstein's bride

Δύσκολη μέρα σήμερα...Α παπαπάαααα! Αν μπορούσε να απεικονισθεί η ψυχολογική μου κατάσταση αυτή τη στιγμή θα έπαιρνε τη μορφή του παραπάνω πορτρέτου: Freak, c'est chic!!! Άσε που βιώνω και την πλήρη εγκατάλειψη! Doesn't anybody love me anymore?!

Βρυξέλλες και ξερό ψωμί.

(photos by poupsi-copyright reserved)

Tην πρώτη φορά που είχα βρεθεί στις Βρυξέλλες ήταν, νομίζω, Φεβρουάριος. Είχε κρύο και βροχούλα και εγώ μόνο μία ημέρα στη διάθεσή μου. Ίσα-ίσα που είχα προλάβει να πεταχτώ για ένα σύντομο δείπνο στις brasseries γύρω από την Grand- Place. Άσε που το ξενοδοχείο μου βρισκόταν στην περιοχή των γραφείων της Κομισιόν, όπου τα πάντα ήταν νεκρά μετα τις πέντε-έξι το απόγευμα.
Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικά. Ο καιρός, αν και μεταβαλλόταν ώρα με την ώρα, από δροσούλα σε ζέστη και από βροχή σε λιακάδα, ήταν ευχάριστος κι επέτρεπε την περιπλάνηση, έστω αργά το απόγευμα όταν μπορούσα να ξεκλέψω χρόνο από τις υποχρεώσεις μου.
Η εικόνα της πόλης, όπου -κατά προσφιλή δημοσιογραφική ρήση- "χτυπά η καρδιά της ενωμένης Ευρώπης", είναι πια ξεκάθαρη για μένα:
Τα περί "κρυόκωλης Βρυξέλλας" δεν ευσταθούν. Τουναντίον. Οι Βρυξέλλες είναι όμορφες κι έχουν τα πάντα: Καλαίσθητες "γωνιές" για φαγητό ή μια μπύρα, jazz bar, τουριστικές "ατραξιόν", εμπορικά καταστήματα και μεγάλους Οίκους, διεξόδους για τους έχοντες πολιτιστικά ενδιαφέροντα, φινετσάτους και, κατά βάση, ευγενείς κατοίκους, γηγενείς ή "κοινοτικούς".
Ο ταξιτζής που μετέφερε εμένα και τη συνάδελφό μου από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο, μας ζήτησε δύο φορές ... "συγνώμη" επειδή είχαμε πέσει σε μποτιλιάρισμα.
Η κυρία που έπινε καφέ δίπλα μας, σε ένα συμπαθητικό πεζόδρομο, ζήτησε την άδειά μας για να καπνίσει σε ανοικτό χώρο.
Οι σερβιτόροι ματαίως προσπαθούσαν να μας περιορίσουν τον πληθωρικό χαρακτήρα των παραγγελιών μας: "Μα για δύο άτομα είναι πολλά!", "Θα πεινάτε πολύ μάλλον, ε;"
Η κίνηση στην πόλη, ακόμη και αργά -νύχτωνε μετά τις δέκα- ήταν απρόσκοπτη: Το ωρολόγιο πρόγραμμα των μέσων συγκοινωνίας ήταν αναρτημένο στις στάσεις και τηρούνταν με ανατριχιαστική ακρίβεια.
'Εντεκα το βράδυ "κόψαμε" δρόμο μέσα από πάρκο χωρίς να νιώσουμε φόβο (εντάξει, αυτό το τελευταίο ενδεχομένως να ήταν μία μικρή απερισκεψία ακόμη και για τις ήσυχες Βρυξέλλες).
Σκυλάκια ευγενικής καταγωγής, χάρμα ιδέσθαι, ακολουθούσαν ή προπορεύονταν των κυρίων τους με χαρακτηριστικό πηδηχτό βηματισμό.
Περιέργως πως και σε αντίθεση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα φινέτσας, κάποια σκυλοκακά κοσμούσαν τα πεζοδρόμια.
Η μπύρα Val-Dieu brune είναι εξαιρετική.
Οι αλμυρές τάρτες επίσης.
Τα τεϊοποτεία ή αν θέλετε τα cafe με τεράστια ποικιλία τσαγιού βρίσκονται παντού.
Ένα κομψό champagne bar θα είχε άραγε τύχη στην Ελλάδα (ε, denangous, τι λέτε εσείς που είσθε κοσμοπολίτης);
Οι πωλήτριες των καταστημάτων "υψηλού προφίλ" είναι ακριβώς το αντίθετο από τις Ελληνίδες συναδέλφους τους. Είναι σωστές επαγγελματίες, δηλαδή χαμογελαστές και οικείες.
Οι Έλληνες τουρίστες "γκαρίζουν" όπου κι αν βρεθούν.
Τα ακίνητα έχουν καλές τιμές και σαφώς καλύτερες απ'ό,τι στην Αθήνα. Πλήρης επιβεβαίωση πρόσφατου ρεπορτάζ μεγάλης εφημερίδας που ήθελε διαμέρισμα στο Κερατσίνι να είναι ακριβότερο α πό ανάλογο στα περίχωρα Βρυξελλών.
Αν είσαι εκδρομικός τύπος, μπορείς να πεταχτείς στα γειτονικά κράτη για μία βόλτα: Το Παρίσι απέχει μιάμισι ώρα με το τρένο.
Εν κατακλείδι, οι Βρυξέλλες "λένε".
Ελπίζω να ξαναβρεθώ εκεί σύντομα.

("Αριστερό κίνημα", "μανχαϊσμός", "πρεζόνια φαντάροι" (βλ. σχόλια προηγ.post) ;;;; R u kidding me or what?)

Conspiracy Theories ή Τί του λείπει του ψωριάρη...

"Αλήθεια, πιστεύεις ότι την 11η Σεπτεμβρίου την έκανε η Αλ Κάιντα;" η φωνή από το τηλέφωνο σχεδόν έτρεμε από συγκίνηση κι οργή... Μπροστά στη σιωπή μου (ή, μάλλον, την ... αποπληξία μου), η φωνή επανέλαβε μετ'επιτάσεως την ερώτηση: "Ήταν η Αλ Κάιντα νομίζεις εσύ, ε;".
Αν ο συνομιλητής μου βρισκόταν ενώπιόν μου, είμαι σίγουρος ότι μέχρι και σφαλιάρα θα μου κατάφερνε...
Σαν να μην έφτανε αυτό, "καπάκι" την επόμενη μέρα και κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα τη συμμετοχή μου σε ένα ευρωπαϊκό δίκτυο, που σχετίζεται με τη γρίπη των πτηνών, ο φίλτατος Μπόμπος (δεν είναι το πραγματικό του όνομα αλλά νομίζω ότι του πάει πολύ!) μου πέταξε κι εκείνος τη "βομβίτσα" του. Κάτι που έλεγε, μέσες-άκρες, ότι η γρίπη των πτηνών είναι κατασκεύασμα των φαρμακευτικών εταιριών...
Θεωρία ανάλογη με εκείνη που θέλει τον ιό ΗΙV/AIDS να έχει δημιουργηθεί σε κυβερνητικά εργαστήρια (των ΗΠΑ, των Αφρικανικών κρατών) για διάφορους λόγους εξίσου "κουλούς" με το concept καθεαυτό.
"Πώς εσύ, μηχανικός άνθρωπος, εκφέρεις άποψη για ένα ιατρικό εξειδικευμένο ζήτημα;" ρώτησα το Μπόμπο για να μου απαντήσει πως ναι, είναι σε θέση να έχει άποψη αφού διαβάζει, εκτιμά τα γεγονότα κι άλλα τέτοια.
Παγκοσμίως οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μεγάλη απήχηση αλλά σίγουρα και στην Ελλάδα έχουν βρει πολύ φιλόξενο περιβάλλον με μεγάλο "σουξέ" στα εθνικά μας ζητήματα.
Και μπορεί σε ένα βαθμό να είναι ακίνδυνες, συχνά όμως εκτός από εμμονές ή γέλωτα προκαλούν κι άλλες συνέπειες:
Σύμφωνα με το εγκυρότατο The Lancet, ένας στους επτά Αφροαμερικανούς πιστεύει ότι ο ιός HIV/AIDS κατασκευάστηκε από την κυβέρνηση προκειμένου να πληγεί και να περιοριστεί ο μαύρος πληθυσμός. Με μία τέτοια αντίληψη, κανείς από αυτούς δε θα συμμορφωθεί στις συστάσεις της κυβέρνησης να κάνει το τεστ ανίχνευσης του ιού αλλά ούτε θα θελήσει να λάβει αντιρετροϊκή αγωγή.
Οι επιστήμονες που πολεμούν τον τρομερό ιό θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν τις θεωρίες συνωμοσίας που έχουν αναπτυχθεί γύρω από αυτόν.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε διάφορες ακραίες εκδοχές της "θεωρίας της συνωμοσίας: Από το ότι ο αμερικανικός στρατός προκάλεσε το τσουνάμι στον ινδικό ωκεανό μέχρι το ότι τα κοτόπουλα Kentucky Fried Chicken είναι ιδιοκτησίας μελών της Κου Κλουξ Κλαν και προκαλούν ανικανότητα στους μαύρους!
H απόρριψη της προφανούς ή της πιο απλής αιτιολογίας ενός σημαντικού γεγονότος για μία άλλη πιο σύνθετη και "τραβηγμένη από τα μαλλιά" μπορεί να αποδοθεί στην ανάγκη να ξεφύγουμε από τη βαρετή καθημερινότητα:
Είναι πιο συναρπαστικό να πιστεύεις ότι τα παράξενα φωτάκια στον ουρανό ανήκουν σε ufo παρά σε ένα συνηθισμένο αεροπλάνο. Όσο καταπληκτική κι αν ήταν η προσελήνωση του Apollo 11, η "ανακάλυψη" πως το γεγονός σκηνοθετήθηκε από τη NASA δίνει μεγαλύτερη τροφή στη συζήτηση της παρέας.
Η υιοθέτηση θεωριών συνωμοσίας μας εντάσσει αυτόματα σε εκείνους που ξέρουν τα πράγματα "από μέσα", άρα σε μία ελίτ που κατέχει απόρρητες πληροφορίες.
Επίσης είναι ένας τρόπος εκδήλωσης της αντίθεσης στην όποιας μορφής εξουσία (επίσημη άποψη κλπ).
Αυτές είναι κάποιες πρώτες, πρόχειρες εξηγήσεις του φαινομένου που λέγεται αγγλιστί "conspiracy theories" και που "ενδημεί" στον εγκέφαλο του Μπόμπου και του μπακάλη μας αλλά και του "έγκριτου" πανεπιστημιακού.
Επειδή όμως εγώ δεν είμαι πολιτική ψυχολόγος αλλά μια ταπεινή κηπουρίνα-αθερίνα, σταματώ εδώ. Μπόμπο, η σειρά σου τώρα!

Γούτσου γούτσουυυυυυυυ!

Έχω καιρό να γράψω κι είπα να σας φαιδρύνω λίγο τη διάθεση!

Champions League in Athens

Οδηγούσα για τη δουλειά μου σήμερα απογευματάκι και τσουπ νάτοι! Πέντε έξι ξανθοκόκκινοι τύποι, με ερυθρόλευκα μαντήλια στο λαιμό, ανηφόριζαν το δρόμο που οδηγεί από την Πατησίων "καρφί" στον ΄Αγιο Γεώργιο Κυψέλης.
Ήταν προφανές (ακόμα και σε μένα την άσχετη) ότι επρόκειτο για Βρετανούς. Επίσης προφανές το ότι ήταν μεθυσμένοι: Βάδιζαν στη μέση του δρόμου, όχι απολύτως ισορροπημένα αδιαφορώντας για την ουρά των αυτοκινήτων που σχηματιζόταν πίσω τους. Το αξιοσημείωτον -για τη συνήθη νοοτροπία του Έλληνος- ήταν ότι τα ΙΧ δεν τους κόρναραν...Μάλλον επρόκειτο για οδηγούς θιασώτες της ιδέας της "ελληνικής φιλοξενίας".
Το τρέκλισμα των Βρετανών ήταν πλήρης επιβεβαίωση των ρεπορτάζ που ήθελαν να έχουν εξαντληθεί όλα τα αποθέματα μπύρας στο λεκανοπέδιο. Ανέμελοι σχεδόν ευτυχισμένοι οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν πάρει το δρόμο για το πουθενά. Ή ίσως για το γήπεδο. Με τα πόδια.
Μπορεί να είχαν πληροφορηθεί την περίπτωση του συμπατριώτη τους που ξυλοκοπήθηκε από 'Ελληνα "ταρίφα" επειδή δεν του έδωσε εκατό ευρώ από το αεροδρόμιο προς το ξενοδοχείο του στη Γλυφάδα. Ο "ταρίφας" κι αν ήταν υπέρμαχος της "ελληνικής φιλοξενίας"!

Κριτική Βαγγέλη

Ο Βαγγέλης είναι αρνητικός. Ως προς τον κήπο. Μαθηματικός, μεγάλος άνθρωπος (εντάξει, όχι όσο η Ακρόπολη) μου εξέθεσε το συλλογισμό του εκτός blog.
Δε γράφει εδώ μέσα διότι, όπως λέει, αφενός δε μπορεί (κάποια χαζομάρα μάλλον κάνει, βάζω στοίχημα...) και, αφετέρου, μας βρίσκει πολύ επικριτικούς, επιθετικούς, απόλυτους,"ξερόλες"... Κι εκείνος, ο καημενούλης, αυτοπροσδιορίζεται ως πολύ ήσυχος και ειρηνικός άνθρωπος.
"Δύο φορές έχεις αναφερθεί σε εξηντάρηδες και τις δύο φορές δείχνεις ότι θα επιθυμούσες να φαίνονται σαν να πηγαίνουν για απόσυρση!" μου είπε ο Βαγγέλης.
O ίδιος στα πενήντα του ισχυρίζεται ότι ντύνεται όπως ντυνόταν στα είκοσί του κι ότι δε φόρεσε ποτέ κοστούμι και γραβάτα.
Δε μπορώ να σκεφθώ κάποιον να απέχει όλη του τη ζωή από τα ενδυματολογικά παιχνίδια. Μάλλον μπορώ να σκεφθώ έναν. 'Οχι, δύο! (Τον έναν τον ενσάρκωνε με επιτυχία ο Τζόνι Βάισμίλερ...κι ο άλλος κοιμόταν αγκαλιά με το ρόπαλό του).
Δεδομένου ότι όλες μας γουστάρουμε τους άνδρες που ντύνονται ωραία, συμπονώ βαθύτατα την κυρία Βαγγέλη. Αν βέβαια και η ίδια ντύνεται όπως στα είκοσί της, τότε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μια χαρά "εναλλακτικό" ζευγάρι ο Βαγγέλης κι η Βαγγέλαινα....
Αν όμως όχι, πως και που τον κυκλοφορεί τον "εικοσάχρονο" η έρμη;
Και να φανταστείτε, ο Βαγγέλης ζει στην επαρχία (antonis, συνάδελφος!), όπου ως γνωστόν ακολουθείται αυστηρό ενδυματολογικό πρωτόκολλο ειδικώς κατά τας Κυριακάς, αργίας και σχόλας...
Άποψη; Έλλειψη αίσθησης του style που μετατράπηκε -αναγκαστικά- σε άποψη; Μέλος κοινότητας Άμις;
Ίσως, πάλι, να φταίει το αριστερό σκληροπυρηνικό του παρελθόν (ενώ οι Ρηγάδες, αγάπη μου, μες στη μόδα ήταν πάντα!)
"Σαν να σε ενοχλεί ο διάχυτος ερωτισμός!"... Ο πέλεκυς της κριτικής έπεσε δριμύς επί της κεφαλής μου ακόμη μία φορά. Αφορμή το ξέκωλο του προηγούμενου post.
" 'Αλλο ερωτισμός άλλο ξεκ...!" του επεσήμανα για να εξηγήσει: "Κι εμένα με ενοχλούν κάποια πράγματα αλλά δε θέλω να είμαι απόλυτος σε θέματα αισθητικής. Η κυρία που είναι κραγμένα διαθέσιμη με ενοχλεί λιγότερο από μία στριμμένη ανέραστη".
Και τι πα'να πει αυτό δηλαδή; Δε θα σχολιάσω την προ των οφθαλμών μου "σουσού" επειδή κάπου κοντά κατοικοεδρεύει και μία ... στρίντζω; Α παπάαααα....!

One night at the zoo

Tόπος: Βar - restaurant στην περιοχή γηπέδου Παναθηναϊκού.
Χρόνος: Μεσοβδόμαδα.
Σκηνικό: Χλιδάτο.
Πρωταγωνιστές:
Παρέα υπ'αρ.1: Καμια δεκαπενταριά άτομα. Οι μισοί άνδρες μέσης ηλικίας και βάλε. Παντελονάκια, πουκαμισάκια, μανικάκια. Κάτι μεταξύ γιατρού-κλινικάρχη και ορκωτού λογιστή. Ξεχωρίζει ένα πενηντάρης, κοστουμαρισμένος, με σκληρά χαρακτηριστικά και μακρύ γκρίζο μαλλί. O "άνετος". Με το βλέμμα "φευγάτο", να "σκανάρει" συχνά το περιβάλλον.
Η υπόλοιπη παρέα τριαντάρες. Και ξανθές. Εκτός από μία. Εμφάνιση "καλές περιοχές Χολαργού". Μία ξανθή λάμπει περισσότερο από τις άλλες (χρυσά παπούτσια, χρυσή τσάντα -απομίμηση channel, μία Πάρις Χίλτον σε λαϊκή εκδοχή). Η καστανή της παρέας όμως είναι που ελκύει τα βλέμματα. Ξέκωλο φουστάνι γαρ.

Στο επίκεντρο ο εορτάζων. "Πόσο νά'ναι, πόσο νά'ναι;!"Κοντός. Με στενό τζιν και κολλητό μαύρο μπλουζάκι. Ζώνη με τετράγωνη, χρυσή, εντυπωσιακή αγκράφα. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, είναι εξήντα. Το κερένιο ερωτηματικό στην τούρτα βολικό αλλά ανεπαρκές να θολώσει τα νερά. Τα οποία νερά ταράζει αρκούντως η καστανή της παρέας. Το "ξέκωλο" (το κορίτσι δηλ. που φορούσε το ξέκωλο φόρεμα, συνεκδοχή, constantinos darling, ριμέμπερ;)χαριεντίζεται και επιδεικνύει κατά λάθος εξ επίτηδες το βρακάκι της.

Ο εξηντάρης - τζόβενο ως καλός οικοδεσπότης πάει πότε 'δω και πότε 'κει. Είναι χαρούμενος.

"Την καστανή θα την "πάρουν" όλα τα "τεκνά" το βράδυ, του viagra βοηθούντος" σχολιάζει κάποιος που παρακολουθεί τη σκηνή. Ο "άνετος" ίσως να απέχει, σκέφθηκα. Ήδη είχε εστιάσει το ενδιαφέρον του στο διπλανό τραπέζι με κάτι πιτσιρίκες... Το "ξένο" είναι πιο γλυκό.

Παρέα υπ'αρ.2: Ακριβώς πίσω από την προηγούμενη, αποτελούμενη από τρεις γυναίκες. Η μία στα τριάντα, μάλλον ευτραφής και ντυμένη συντηρητικά. Η άλλη μάλλον μικρότερη κι εντελώς αδιάφορης εμφάνισης. Αόρατη. Η τρίτη, συνομίληκη της δεύτερης, "όλα τα λεφτά": Φόρεμα μίνι με τεράστιες ασημένιες παγιέτες. Σχεδόν με ζάλισε.

Αφοσιωμένες στην κουβέντα τους, έριχναν πεταχτές ματιές τριγύρω κάπου-κάπου. Στοίχημα ότι, παρά την παγέτα, μόνες θα έμεναν. Και φυσικά μόνες θα έφευγαν. Λάθη στρατηγικής σημασίας. Δεν κάθεσαι, χρυσή μου, σε τραπέζι μακριά από το μπαρ και τους όρθιους. Που ούτως ή άλλως ήταν ελάχιστοι εκείνο το βράδυ. Και βασικά, ΔΕΝ κάθεσαι. Εδώ, στα "ορθάδικα", ο άλλος σχεδόν σου ακουμπά τον κ...λο και διστάζει να μιλήσει. Όχι να έχει να δρασκελίσει κι άδεια τραπέζια από πάνω!

Α, λίγο αργότερα "έσκασε μύτη" κι η Μιμή Ντενίση. Αεράτη και χαμογελαστή χάθηκε στα ενδότερα του μαγαζιού. Άν ήμουν άντρας και γκέι θα την είχα αφίσα στο δωμάτιό μου. Δεν είμαι όμως. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Διότι με τόσα μεταλλαγμένα ουδείς γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν...

Το μπάνιο στη Ραφήνα

Καύσωνας στο κέντρο και -οποία έκπληξη!- βοριάς ψυχρός στη Ραφήνα. Στη μία άκρη της παραλίας, πέντ'έξι νοματαίοι. Ένας ηλικιωμένος στη σκιά διάβαζε - με κόπο λόγω αέρα- την εφημερίδα του. Δύο κοπελίτσες με προσπέρασαν και κατέλαβαν θέση κοντά στο βράχο, λίγα μέτρα μακριά από την πρωταγωνίστρια του σκηνικού: Μια ηλιοκαμένη -λίγο πριν απ'το μελάνωμα,Θού Κύριε!-κυρία, ευτραφή και λίγο περασμένης ηλικίας, τεζαρισμένη στην άμμο και σε τρυφερό εναγκαλισμό με το μεγαλόσωμο Golden Retriever της.

Πιο 'κει ένα ζευγάρι με ένα αγοράκι γύρω στα 12.

Αφού παρακολούθησα το πολύ σύντομο φλερτ των κοριτσιών με το κρύο νερό, (μπήκαν-βγήκαν στο άψε- σβήσε), επεχείρησα ηρωική είσοδο. Σε καλό μου βγήκε. Μόλις συνήθιζες λίγο, το υγρό στοιχείο σε αντάμειβε. ΄Ο,τι έπρεπε για μία ακόμη μέρα απογοήτευσης στη χαβουζόπολη.

Και πάντα έτσι είναι στην συγκεκριμένη παραλία, τέτοια εποχή ή φθινόπωρο, μακριά από τα cabrio και τους θερινούς επιδειξιομανείς. Σαν να εισέρχεσαι σε ένα χωροχρόνο που καμία σχέση δεν έχει εκείνον στον οποίο ανήκεις. Λες και κάπου εκεί υπάρχει εκείνο το αόρατο πέρασμα που σε οδηγούσε σε άλλη εποχή, στο παλιό σίριαλ της δεκαετίας του ΄70 (;)...

Τώρα τελευταία σκέφτομαι να εγκατασταθώ μόνιμα στη Ραφήνα. Θα πιάσω φιλίες και με την ηλιοκαμένη να μου πει το μυστικό τoυ τροπικού της μαυρίσματος... Κι αν με συμπαθήσει και το Retriever, τότε ποιός ξέρει, ίσως να ξαπλώνουμε κι οι τρεις μαζί κάτω από τον ήλιο, ανέμελοι κι ευτυχισμένοι στη δική μας παράλληλη πραγματικότητα...

Πάω για μπάνιο

Απεργία ΓΣΕΕ και AΔΕΔΥ κι άλλων κλάδων, στάσεις εργασίας στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Η αποχή από την εργασία σε συνδυασμό με την υψηλή θερμοκρασία με σπρώχνουν στην παραλία. Πάω για μπάνιο. Καλή συνέχεια σε όσους εργάζονται...

Eurovision 2007

Απ’όλη την ιστοριούλα της Eurovision, προσωπικά ένα κρατώ: Το που έδωσαν τις ψήφους τους οι Ελληνες ή μάλλον οι νεότευκτες «ελληνικές οικογένειες»!
Τα τραγούδια της Βουλγαρίας, Ρωσίας και Μολδαβίας ήταν εκείναν που απέσπασαν τη μεγαλύτερες βαθμολογίες από ελληνικής πλευράς και μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι οφείλεται στις ενδεχομένως σέξι τραγουδίστριες, που ενσαρκώνουν –υποθετικά- το αιώνιο απωθημένο του μέσου Έλληνα ανδρός: Αλλοδαπή του πρώην ανατολικού μπλοκ, καλλονή και ‘εύκολη’.
Όχι κυρίες και κύριοι...Δεν ψήφισαν τα «λιγούρια». Ψήφισαν όλες αυτές οι νέες «Ελληνίδες» μαμάδες από τη Βουλγαρία, την πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Ρωσία, τα παιδάκια τους κ.ο.κ.
Όσον αφορά τώρα τα διαγωνισθέντα τραγουδάκια ήταν αρκετά τα ‘νια νιά’, ήτοι νερόβραστες μπαλάντες («άντε μάστορα να τελειώνουμε» ένα πράμα, βλέπε Βοσνία, Αρμενία).
Υπήρχαν -και ξεχώρισαν- ‘τρελλές’ ερμηνεύτριες (Ουκρανία) ενώ από τη Σέρβα Μαρία, εμένα στο μυαλό μου μόνο έμεινε εκείνη η σφιγμένη γροθιά της, που αιωρούνταν απειλητικά άμα τη ανακοινώσει της βράβευσής της.
Κάποιος γνωστός έκανε λόγο για ... gay convention.
Το έθνικ πάλι στα φόρτε του, όπως εκείνο της Βουλγαρίδας-τσιρίδας, της Ιρλανδίας καθώς και των απόγονων του Μεγάλου Αλεξάνδρου- είναι βαρειάαα- βαρειάααα η ... (ωχ..από αλλού είναι αυτό!). Έλεγα, λοιπόν, ότι οι γείτονες Σκοπιανοί δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη βαρειά τους παράδοση κι εκπροσωπήθηκαν με διασκευή του νανουρίσματος που πιθανότατα έλεγε στον πατριάρχη τους Μεγαλέξανδρο η μήτηρ του, Ολυμπιάς.
Κάποιες αξιοπρεπείς παρουσίες (Γερμανία, Λευκορωσία, Ουγγαρία, Λιθουανία).
Καν’νά δυο γουστόζικα (Γαλλία- μου άρεσε και το ψήφισα- και Σουηδία).
Κάποια αδιάφορα (Ισπανία, Ιρλανδία, Φινλανδία)...
Υπήρχαν επίσης τα εντελώς σκατένια (Γεωργία, Λεττονία, Ρωσία – σιγά, ρε αγόρια, ούτε φαντάρια νά’σαστε!), τα «άρτσι μπούρτζι» βλέπε Τουρκία (ε και λίγο ημείς)...
Και το ανεξάρτητο/ανένταχτο της Μολδαβίας, με ωραίο κοστούμι δηλαδή παντελόνι εξαεριζόμενο, ή όπως είπε μία «ψυχή» «από τη μέση και κάτω ...φωνάρα!»

΄Οπως προείπα ψήφισα Γαλλία κι επίσης κατά λάθος Ισπανία, δύο φορές Λευκορωσία (μία εκπρόθεσμα και μία έγκυρα).
What about you darlings?

Λαδομπούκες, κασεράκια που λυώνουν μέσα σε μπιφτεκάρες κι άλλα τινά...

(photo by poupsi-copyright reserved)

Αφιερώνω την παρούσα φωτό (από ένα κυριακάτικο μεσημέρι στο Θησείο) στο φίλτατο constantinos και στις διατροφικές του επιλογές...Κι εις...λιπαρότερα!

The Quiet Man

Τάκης. Μέτριας εμφάνισης και μάλλον μέτριας ευφυίας. Το ατού του; Η "ωραία οικογένεια" που έστησε με την συμπαθητικούλα Κούλα και τα δύο -αντιπαθητικά ειν'αλήθεια- κουτσούβελα που αράδιασαν έτσι διότι "προορισμός του ανθρώπου είναι να κάνει οκογένεια", διότι "αν δεν κάνεις παιδιά, δεν έχεις κάνει τίποτε" κι άλλα τέτοια...

Δημόσιος υπάλληλος. Με φωτογραφίες της οικογένειας στο πορτοφόλι του. Με τα κατορθώματα του Κωστάκη και της Γιαννούλας στην άκρη των χειλέων του κι ανεξαρτήτως του θέματος συζητήσεως. Γιατί "ο μπαγάσας ο μικρός είναι πολύ έξυπνος!". Και γιατί η οκτάχρονη Γιαννούλα -μια μικρογραφία της υπουργού Παιδείας χωρίς την τσάντα- έχει μεγάλο ταλέντο στο μπαλέτο, όπως λέει η συνοικιακή χοροδιδασκάλισσα.

Κι αυτός με το χαμόγελο. Και με τα μπαγκάζια στη σχάρα του toyota κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα που πάνε να επισκεφθούν τους παπούδες στην επαρχία. Το ταψί με την κοτόπιτα όμως -πεσκέσι για τον παππού- το φυλάνε μες στ'αμάξι. Η Κούλα, βλέπετε, είναι εξαίρετη νοικοκυρά. Και τα παιδιά της και τον άντρα της τους έχει όλους "του κουτιού". Και μορφωμένη. Πτυχιούχος της ΑΣΣΟΕ, λογίστρια. Ο Τάκης ακτινοβολεί απο οικογενειακή ευτυχία. Δυο χρόνια αίσθημα είχε με την Κούλα. Και τώρα νιώθει δικαιωμένος για την επιλογή του και το διατυμπανίζει.

Τουλάχιστον όσο βρίσκεται σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων από την εστία του. Διότι όταν απομακρύνεται από αυτήν....άστα να πάνε.

Πλήρης μεταμόρφωση. Το μάτι θολώνει. Τα ρουθούνια πάλλονται από προσδοκία. Προσδοκία ποδόγυρου. Προσδοκία με απόγνωση μαζί.

"Δεν μπορούσαμε να τον συγκρατήσουμε!" διηγείται ο Χρήστος, συνάδελφος του Τάκη, αναφερόμενος σε μία από τις λίγες φορές που βρέθηκε εκτός Ελλάδος για υπηρεσιακούς λόγους κι είχε την ατυχία να συνοδεύεται από τον "οικογενειάρχη-πρότυπο".

"Δεν ήθελε να ξεκολλήσει από μία καφετέρια διότι σε απόσταση πενήντα μέτρων βρίσκονταν κάτι νιάνιαρα, που ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ είχαν καταδεχθεί να του ρίξουν μια ματιά. Η απλή περιέργεια των σε εφηβική ηλικία άχαρων Γερμανίδων είχε εκτοξεύσει τη...λίμπιντο του Τάκη στα ύψη.

"Μετά, μας ζήταγε πουτάνες!" συνεχίζει ο Χρήστος. "Βρε χριστιανέ μου, που να τις βρούμε τις πουτάνες εδώ πέρα. 'Ενα γερμανικό κωλοχώρι του κερατά είναι, αμάν να τελειώνουμε να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα" του έλεγαν.

"Ρε μαλάκα, ένα τεταρτάκι από το σπίτι σου στην Αθήνα έχει "πιάτσα". Να, κάτι δίμετρες. Πού να τρέχεις εδώ τώρα!" του ξαναλέγανε. Τίποτε αυτός. Κατέστρωσε σχέδιο κανονικό. Ξύπνησε ξημερώματα, πήρε λεωφορείο, τρένο και πήγε στην πιο κοντινή πόλη, καμια εξηνταριά χλμ μακριά απο το χωριό. Ποτέ δεν έμαθαν τι ακριβώς επέτυχε εκεί. Ο Τάκης γύρισε εξίσου αλαφιασμένος όσο ήταν όταν έφυγε.

Κι η Κούλα δεν έμαθε ποτέ τίποτε. Αυτή είναι σίγουρη για το άμεμπτον του χαρακτηρος του Τάκη.

'Οπως κι η Αλίκη δεν έμαθε ποτέ για τον Οδυσσέα.

Που στο περιθώριο του ιατρικού συνεδρίου, πήγε με τους συναδέλφους σε "μασαζάδικο" και "πήρε τρεις πουτάνες μαζί, τόση μανία είχε!", όπως μετέφερε χαρακτηριστικά ένας συνάδελφός του.

Ο συγκροτημένος επιστήμονας, με την ήσυχη ζωή, εζήλωσε τον βίον του Χιου Χέφνερ. "Και πλήρωσε ο μαλάκας και με πιστωτική κάρτα" όπως επεσήμανε γελώντας ο συνάδελφος...

Aγαπητή poupsi

Εδώ κι ένα περίπου χρόνο συζώ με τον Κ. Μετακόμισα στο σπίτι του ευθύς αμέσως μόλις χώρισα από τον πρώην σύζυγό μου Λ.. Λίγο η ανάγκη αναπλήρωσης της σταθερότητας του έγγαμου βίου, λίγο η ενθουσιώδης του συμπεριφορά ή ο παρορμητισμός και των δύο μας, λίγο ή πολύ εκείνος ο περίεργος ερωτικός σπινθήρας, η απόφαση περί συγκατοίκησης ελήφθη στο πιτς φιτίλι.
Ο Κ. είναι πολύ περιποιητικός, γενναιόδωρος, τρυφερός. Και πραγματικά έχω βρει σ'αυτόν στοιχεία που μου έλειπαν από την προηγούμενη σχέση μου. Ομως...Ομως...
Ο Κ. επιδεικνύει μία συμπεριφορά προσκόλλησης σε μένα που εκδηλώνεται, επί παραδείγματι, ως εξής:
Δεν θέλει απλώς να του έχω έτοιμο κάποιο φαγητό κάθε μέρα. Θέλει να του το σερβίρω η ίδια και μάλιστα τις ώρες που εκείνος σχολάει από τη δουλειά του. Είτε είμαι στη δική μου δουλειά, είτε κάνω κάτι για μένα, ένα γυμναστήριο βρε αδελφε τα Σάββατα, θα πρέπει με την ψυχή στο στόμα να παρατήσω τα πάντα, προκειμένου να ... σερβίρω το ήδη έτοιμο φαγητό.
Λίγο πριν την αναμενόμενη ώρα άφιξής μου στο σπίτι με βομβαρδίζει με τηλέφωνα υπενθυμίζοντας κομψά ή λιγότερο κομψά την υπέρτατη υποχρέωση μου για σερβίρισμα. Λέει ότι δεν τον ενδιαφέρει αν θα φάει μόνος. Αρκεί να είμαι εκεί, έτοιμη με την κουτάλα στο χέρι...
Πέραν αυτού, ο Κ. θεωρεί επιβεβλημένο να γνωρίζει ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μου και δη εκ των προτέρων: Αν, πχ δεν αγοράσω την Τρίτη το e pass της Αττικής οδού, δεν τον ενημερώσω και ανακαλύψει την έλλειψή του την Τετάρτη, αυτό, κατ'εκείνον, αποτελεί μείζον παράπτωμα.
Αν τυχόν φορώ παπούτσια που δεν έχει ξαναδεί, θα θεωρήσει ότι εγώ τα αγόρασα χωρίς να τον ενημερώσω. Μάλιστα δε θα μου το πει και θα μου κρατήσει μούτρα. Μη σας πω ότι θα βουρκώσει από πάνω και θα κάθεται σα δαρμένος σκύλος στον καναπέ.
Χθες μου επεσήμανε ότι δεν έχω φορτιστή κινητού για το αυτοκίνητο και ότι θα πρέπει το συντομότερο να αγοράσω έναν διότι αν μείνω από μπαταρία, τότε, οϊμέ και τρις αλί, τι θα κάνει εκείνος!
Επίσης ανοίγει όλες τις επιστολές με παραλήπτη εμένα με την αιτιολογία ότι κι εγώ δικαιούμαι να κάνω το ίδιο.
Δυστυχώς, η παράλογη αυτή συμπεριφορά του δεν αντισταθμίζει τα όποια καλά στοιχεία του χαρακτήρα του.
Τον έχω προειδοποιήσει ότι η ανεκτικότητά μου είναι πολύ περιορισμένη.
Θεωρείς ότι ο Κ. στα 35 του μπορεί να αλλάξει συμπεριφορά;
Τι υποδηλώνει η συμπεριφορά του αυτή;

Με εκτίμηση, Ελπινίκη

(Δια την αντιγραφή poupsi. Το παρόν είναι "παραγγελιά" μίας φίλης. Παρακαλώ τους φίλτατους κυβερνοσυνομιλητές να εισφέρουν το απόσταγμα της εμπειρίας τους)

(Anna-) Maria's back!

Η Μαρία Αλιφέρη επέστρεψε! Καλεσμένη της τελευταίας εκπομπής "Αποδείξεις" του Ν. Ευαγγελάτου, η διαχρονική καλλονή της μαυρόασπρης ελληνικής tv striked back. Μετά από μία τόσο μακρινή απουσία σίγουρα έκανε αίσθηση στους απανταχού θαυμαστές της (πολλοί εκ των οποίων-δεν αμφιβάλλω καθόλου- την απόλαυσαν από ουράνια ενδιαιτήματα τώρα πια...)
Τηλεοπτικό περιοδικό προσφέρει στους αναγνώστες του τις ταινίες του Στάθη Ψάλτη, του Μουστάκα, του Π.Μιχαλόπουλου "και των άλλων παιδιών" -και μη- της δεκαετίας του ΄80 χαρακτηρίζοντάς τις cult. Ο "Ροζ Γάτος" μάλιστα εξαντλήθηκε (ήταν με το Μουστάκα, μάλλον αυτή δεν την έχω δει).
Τα τραγουδάκια του ΄80 ακούγονται παντού. "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα", "Just an illusion", "Ευρωμπάσκετ ΄87" κι εγώ χαζεύω φωτογραφίες της εποχής εκείνης, μειδιώ με το μαλλί που κατέληγε σε "ουρά" και το οποίο μου είχε επιδαψιλεύσει κομπλιμέντα του τύπου "Γεια σου Σαραβάκο μου!" ή, και σε έκδοση για τους φαν του γερμανικού ποδοσφαίρου, "Ρουμενίγκε μου!"
Σχολείο και φοιτητικά χρόνια που πέρασαν ξένοιαστα, disco θρίαμβοι με ρούχα από το "Βenetton", τη Βettina, black russian και screw driver, οικογενειακές στιγμές ευτυχίας. Τώρα, που πια δεν ντρέπομαι να ξαναβλέπω τα "ντοκουμέντα" της, τώρα που φέρνω στη μνήμη μου τα διατρέξαντα, συνειδητοποιώ πως η δεκαετία του '80 ήταν καλή μαζί μου.
Ίσως να μετανιώνω που δεν την έζησα έντονα αλλά σίγουρα χαίρομαι που ήμουν εκεί. Και ένα κομμάτι της επιβιώνει μέσα μου. Όπως εκείνη η ξεχασμένη βάτα τεραστίων διαστάσεων που μου έκλεισε χθες το μάτι μέσα από ένα συρτάρι. Την κοίταξα με νόημα. Οι survivors αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον.

de fenese lamogio atomo

Πριν από λίγες μέρες έπιασα διαδικτυακή κουβέντα με έναν άγνωστο, που δήλωσε 'χρηματιστής'.
Έχοντας ακούσει από ένα φίλο μου για αλλαγές σε γνωστή τράπεζα, 'έριξα' την 'πληροφορία' χάριν συζητήσεως. Σημειωτέον ότι η πληροφορία δεν ήταν απόρρητη αλλά κυκλοφορούσε στην πιάτσα καν'να δυο μέρες.
Ο τύπος, λοιπόν, 'το έδεσε' ότι εγώ γνωρίζω το χώρο!
Την επομένη μου έστειλε μέιλ όπου ζητούσε inside info.
Ώσπου χθες ξανάπεσα πάνω του στον messenger. Παραθέτω το διάλογο:


agnostos says:
apo info pos pas?

poupsi says:
mpardon? (κάτι χρηματιστηριακό θα εννοεί)

αgnostos says:
oikonomika enoo

poupsi says:
katselis (Δε ξέρω πως μού'ρθε! Ίσως επειδή μου αρέσει το ψωμί;)

agnostos says:
eipes kati thn proigoumenh vdomada gia pireos (Κι επειδή;! Χέι, μιστερ, δεύτερη φορά μιλάμε, ριμέμπερ;)

agnostos says:
katselis; oxi allatinh? (ακάθεκτος!)

poupsi:
Vre mi dinis vasi sto ti sou lei mia agnosti (δε μου πήγαινε να παίξω με το ψωμί του άλλου. Όσο κι τα ήθελε ο απαυτός του...)

poupsi says:
min epireazesai (Είδατε ήθος! Ε;)

agnostos:
den fenese atomo lamogio (κορυφαίο!)

agnostos says:
exis katharo prosopo (Εχω πρόσωπο στην αγορά. Άλλο που δε το ξέρω!)

poupsi says:
eimai omws plakatzou (Προσπαθώ, προσπαθώ. Να τον υποψιάσω...)

agnostos says:
plaka o katselis? (Δεν είναι μάλλον, ε;)

poupsi says:
esu kseris

agnostos says:
katse na do diagramma
ekane antidrash arxise na sximatizete kati alla oxi kathara (μπαρδόν;;;)

agnostos says:
loipon tha pari liga avrio:
den exi ogous omos

poupsi says:
…

agnostos says:
kana alo xartaki?

poupsi says:
vre xruso mouden exw idea

agnostos says:
ok

Το ότι η αξιοπιστία μου έχει τέτοια εμβέλεια, ε, αυτό δεν το περίμενα ομολογουμένως. "Δε φαίνεσαι λαμόγιο άτομο" είπε. "Άσχετα αν είσαι", θα προσέθετα εγώ.