Εξπρές του Μεσονυκτίου

«Ηξερα ότι η σωτηρία μου θα ερχόταν από την Ευρώπη. Στον αραβικό κόσμο δεν υπάροχυν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν κούνησε το δακτυλάκι του για μένα. 'Ολα τα χρωστάω στη Δύση, στη χριστιανική αλληλεγγύη και στις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιβύη».

Τάδε έφη ο Ασράφ Αλχαζούζ, ο παλαιστινιακής καταγωγής γιατρός που μαζί με πέντε βουλγάρες νοσοκόμες κατηγορήθηκαν από τις λιβυκές αρχές ότι μόλυναν με τον ιό του AIDS 400 παιδιά.
Ο Ασράφ, λίγες μέρες μετά από την απελευθέρωσή του, καταγγέλλει ότι οι βασανιστές του όχι μόνο τον βίασαν επανειλημμένα, αλλά προσπάθησαν να βάλουν τρία σκυλιά να κάνουν το ίδιο.
Η μαρτυρία του, όπως καταγράφηκε από δημοσιογράφο της El Pays, είναι συγκλονιστική:
«Ελεγαν ότι στην Αφρική είχαν κάνει πειράματα με πιθήκους και ότι εκείνοι θα τα έκαναν με σκυλιά. Αλλά δεν το κατάφεραν.
Εζησα και είδα τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου είδους», λέει ο Ασράφ. «Με είχαν επί μήνες στα γόνατα, με χειροπέδες. Αν με έπαιρνε ο ύπνος και έπεφτε το κεφάλι μου μπροστά, με ξυπνούσαν με κλωτσιές. Τα ζώα έχουν περισσότερη ηθική από αυτούς».

Ο παλαιστίνιος γιατρός συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1999 στη Βεγγάζη και άρχισαν να τον κτυπούν από την πρώτη στιγμή. Υστερα από πολύωρες ανακρίσεις, τον μετέφεραν στην Τρίπολη στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, μια απόσταση 1.500 χιλιομέτρων. Εκεί τον κτυπούσαν επί τρία μερόνυχτα, για να τον μεταφέρουν στη συνέχεια σε ένα κέντρο εκπαίδευσης σκυλιών, όπου τον έκλεισαν σ'ένα κελλί μαζί με τρία σκυλιά. «Το παιχνίδι είχε αρχίσει», διηγείται. Στο κελλί αυτό έμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου του 2000. «Μου έκαναν ηλεκτροσόκ σε όλο το σώμα με τηλεφωνικά καλώδια και μου έδειχναν τα διαβατήρια των πέντε νοσοκόμων ζητώντας μου να τους πω ό,τι ήξερα γι'αυτές». Από τις 10 Φεβρουαρίου, τα βασανιστήρια δεν γίνονταν με τα διαβατήρια των γυναικών, αλλά με τις ίδιες τις γυναίκες. Τις βασάνιζαν μπροστά του και βασάνιζαν εκείνον μπροστά τους.

Οι λιβυκές αρχές ζητούσαν λεπτομέρειες για τη συνωμοσία που υποτίθεται ότι είχαν στήσει οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ για να μολύνουν με AIDS τα παιδιά της χώρας. «Ηταν όλα παράλογα. Ο στόχος ήταν να απαλλαγούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι από τις ευθύνες τους για την επιδημία του AIDS που ξέσπασε μεταξύ των παιδιών. Αν υπέγραψα; Φυσικά και υπέγραψα ό,τι μου έδωσαν! Ημουν διαλυμένος. Δέχθηκα όλα όσα μου ζήτησαν, γιατί απείλησαν να βιάσουν μπροστά μου τις μικρότερες αδελφές μου».
Ο Ασράφ, που μαζί με τις πέντε νοσοκόμες καταδικάστηκε τον Μάιο του 2004 σε θάνατο, καταγγέλλει ότι συνέχισαν να τον βασανίζουν και μετά την ομολογία του. «Ημουν ο πιο ευάλωτος απ'όλους: ένας Παλαιστίνιος χωρίς διαβατήριο, χωρίς χώρα και χωρίς κυβέρνηση». Τον Ιούνιο του 2004, και αφού είχε πάρει τη βουλγαρική υπηκοότητα, τον χώρισαν από την ομάδα. Φοβόταν ότι θα τον δηλητηρίαζαν ή θα τον πυροβολούσαν στην πλάτη και θα έλεγαν στη συνέχεια ότι προσπάθησε να διαφύγει. «Ημουν ο πιο ευάλωτος, αλλά και ο πιο δυνατός, αφού είμαι ο μόνος από την ομάδα που μιλά αραβικά και οι Αραβες σε όλο τον κόσμο θα ακούσουν σύντομα στη γλώσσα τους αυτά που έχω να πω». Δεν ξαναείδε τις νοσοκόμες παρά στις 24 Ιουλίου, όταν επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο που τους μετέφερε στη Σόφια.

Ο Αχμεντ και η Αφίφα, οι γονείς του Ασράφ, τον ακούνε συγκλονισμένοι. «Υπάρχουν πράγματα που δεν ξέραμε», λέει ο πατέρας του, ενώ η μητέρα του τον φιλάει και του χαϊδεύει το χέρι. Η οικογένεια έφτασε στη Λιβύη όταν ο Ασράφ ήταν δύο ετών και όλα πήγαιναν καλά μέχρι την ημέρα που εξαφανίστηκε ο γιος τους. Τον Ιούλιο του 2003, όταν ξεκίνησε η δίκη του Ασράφ, οι γείτονες στράφηκαν εναντίον τους και οι τέσσερις κόρες τους εκδιώχθηκαν από το πανεπιστήμιο όπου σπούδαζαν. «Η μητέρα μου ήθελε να μείνει για να συνεχίσει να με επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα, αλλά εγώ της είπα ότι αν πήγαιναν στην Ευρώπη θα κινδύνευα λιγότερο», λέει ο Ασράφ. Από τον Δεκέμβριο του 2005, οι γονείς του ζουν ως πολιτικοί πρόσφυγες στην Ολλανδία.

La Costa

Παραλία Ζούμπερι " La Costa". Μέχρι να φτάσεις εκεί, βέβαια, τρως στη μάπα το "νεοελληνάρα το μεγαλοπρεπή" στις στιγμές πλήρους αποθέωσής του. Στο τιμόνι. ΄Οταν όμως φθάσεις -κι αφού ευχαριστήσεις τον καλό Θεούλη που επέζησες από τους μ.....κες και τα φονικά τροχοφόρα τους-, έχει πλάκα. Χάζι. Κατά κανόνα αποφεύγω τις κοσμικές παραλίες. Αλλά που και που είναι μέχρι και διασκεδαστικό. Για να ακριβολογήσω είναι στα όρια διασκεδαστικού και εκνευριστικού.
Τα διασκεδαστικά πρώτα:
Κοντή και αχαμνή, εθέαθη να έπεται δύο τεράστιων ψεύτικων βυζόμπαλων. Ειδικά αν την έβλεπες στο πλάι, το θέαμα ήταν όχι γελοίο αλλά οικτρό. Σαν αυθαίρετη προέκταση κτίσματος, που 'βγάζει μάτι'. "Όχι, κύριε Πρόεδρε, δεν το 'σήκωσα' βράδυ. Ήταν από παλιά στο σχέδιο του κυρ μηχανικού. Νατο! Δε το βλέπετε; Μα πως..."
Τυπάκος πενηντάρης αρκετά "φιτ", κάτι σε δημόσιο υπάλληλο προσφάτως συνταξιοδοτηθέντα. Παλιό "καμάκι". Που δεν αποδέχεται όμως την...παλαιότητά του. Ψάχνει να βρει υποψήφιους θηλυκούς "ροφούς". Μόλις βρει το στόχο του, επιλέγει γειτνιάζουσα ξαπλώστρα. Και στήνεται. Το μαγιό εκτυφλωτικά κίτρινο και στενό...
Θα ταίριαζε καταπληκτικά με την ξανθιά πενηντάρα, απέναντι, που αλειφόταν μετά μανίας με ... βαζελίνη για να γίνει σοκολατένια καλλονή. "Τι; Φονικός ήλιος; Τρύπα όζοντος; Μελάνωμα; Τι είναι αυτά; Δε τα γράφει στο 'Ηigh'!" .
Δίπλα μου μια παρέα, δύο ζευγάρια. Μια χαρά άνθρωποι. Οι τρεις τους. Ο τέταρτος,τράβαγε την προσοχή. Μύτη -σαϊτα και γυαλί αεροδυναμικής γραμμής. Έτσι, για να τονίζει το αδύνατο χαρακτηριστικό του προσώπου του. Και κολιέ από κοχυλάκια να περιβάλει σφιχτά-σφιχτά έναν βοδινό λαιμό. Τώρα θ'αρχίσει να μπλαβιάζει από το σφίξιμο ο τύπος, τώρα θ'αρχίσει, σκεφτόμουν και μ'έπιανε άγχος.
(Πάντως, μιλώντας περί καλοκαιρινών γελοιοτήτων και κάνοντας μία παρένθεση, να σας πω και τι ανακάλυψα προσφάτως. Πίσω απ'όλες αυτές τις αστείες -δήθεν cool- βερμούδες, με τα λογότυπα, τα λουριά, τις χίλιες τσέπες, που αποκαλύπτουν χοντρές, στραβές, μαλλιαρές ή αποτριχωμένες ανδρικές γάμπες, πίσω από τους χοντροκώλληδες με τα καθαρά γυναικεία παντελόνια τύπου 'κάπρι', συχνά κρύβεται "εκείνη".
Η ενδυματολογική γελοιοποίηση των ανδρών, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μπροστά στα αθώα μάτια μας τα τελευταία καλοκαίρια είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα των συντρόφων τους.
Πρόσφατα στο Κολωνάκι, μία τριαντάρα σύζυγος, έλεγε φωναχτά απευθυνόμενη στη φίλη της και κοιτώντας προς το μέρος του άντρα της: "Αυτό το παντελόνι του το έχω πάρει από το Πάσχα, και το φόρεσε τώρα για πρώτη φορά!"
Με το δίκιο του ο άνθρωπος δε το φόραγε. Του πίεζε τα οπίσθια λες και φορούσε φασκιές. Κι οι τσέπες στο παντελόνι, όταν είναι στο ύψος του γόνατου, όσο να'ναι το μπόι το κόβουνε, ξέρετε. Κι εκείνος δεν ήταν δα και κανένας μπασκετμπολίστας ο έρμος. Γκρίνια η κυρία, έκανε ασκήσεις θάρρους από το Πάσχα και μετά, έκανε και την καρδιά του πέτρα και το φόρεσε τον Ιούλιο. Ή, μάλλον, το παντελόνι φόρεσε εκείνον: "Κοίτα ένα γελοίο παντελόνι! Α, για δες! Έχει και τον Τάκη μέσα!")
Επανέρχομαι.
Στα εκνευριστικά της κοσμικής παραλίας. Το ντους που ήταν δίπλα μας. Προφανώς κάποιος έχει διαδώσει στο μέσο Έλληνα ότι το νερό των θαλασσών είναι τοξικό. Ή ότι το αλάτι αποσυνθέτει το δερματικό ιστό, προκαλεί σεξουαλικώς μεταδιδόμενα, σε κάνει στείρο, σου πηδάει τη γκόμενα ενώ κοιμάσαι, σου μαραίνονται τα βυζιά ή κι εγώ δε ξέρω τι. Τόσα ντους από τους ίδιους ανθρώπους δεν έχω ματαδεί. Δηλαδή τι θα πάθεις ρε φίλε να αφήσεις λίγο το αλατάκι πάνω σου; Όχι για πάντα, μέχρι να πας στο σπίτι σου.
Κι όλες αυτές οι χαμηλοκώλες που έσερναν τα αντιπαθέστατα 'βλαστάρια' τους στη ντουσιέρα; Μία μάλιστα το παρότρυνε να ουρήσει ενόσω βρισκόταν κάτω από το νερό! Κι η διπλανή ξαπλώστρα ήταν σε απόσταση μισού μέτρου από το κατρουλιό. Μετάνιωσα που δεν έβαλα τις φωνές. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου. Που είσαι, ωρέ Ρήγα, φίλε του Διονύση! Που δε διστάζεις να βάλεις στη θέση τους δημοσίως τους αγενείς και τους χοντράνθρωπους...
Το άλλο χοντρό παιδί της κρετίνας μπουκωνόταν γαριδάκια περιμένοντας τη σειρά του για το ντους. Το αλάτι τους μάρανε. Τα σκατολοϊδια, που σαβούρωνε το ιπποποταμάκι, δεν ενοχλούσαν τη "στοργική" μητέρα.
Στο La Costa, αδελφές μου! Στο La Costa! (πάντως το σέρβις ήταν καλό κι η παραλία αρκετά καθαρή)

Καίγομαι!

Αφρική γίναμε. Ουφ. Σκάω. Ο γάτος εντοπίζει με τη μία air condition σε λειτουργία και στήνεται από κάτω. Δε γράφω τίποτε άλλο. Εξοινόμηση ... ενέργειας! Καλή επιβίωση you all!

Αλίμονο στους νέους

Χθες ένας φίλος μου έκανε παρατήρηση: "Δεν τον σκαλίζεις τον κήπο σου! Βαρέθηκες;", "Ε, όχι", ψέλλισα, "ζέστη μωρέ"...

Ψέματα - ψέματα έχω αποχαυνωθεί από τη ζέστη. Χθες παραλίγο να λιποθυμίσω στο γραφείο. Που είμαι και νέος άνθρωπος....

Πέστε μου όμως, βρε καλά μου, αυτές οι γιαγιές με την ημιπληγία, τα μπαστούνια και τις εκατό τσάντες σε κάθε χέρι, πως στο καλό κυκλοφορούνε εν μέσω καύσωνα και, μάλιστα, με τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας;

Χθες στο τρόλεϊ μπήκε εβδομηνταπεντάρα μετά βακτηρίας και υποβασταζομένη από εθελοντή τυχόντα επιβάτη...Η γιαγιά είχε ΚΑΙ βαλιτσάκι καθότι, όπως μου εδήλωσε λίγα λεπτά αργότερα, όταν "την κάτσανε" στη διπλανή μου θέση, ερχόταν από το Ξυλόκαστρο.

"Ήρθα το πρωί, έχω κάτι δουλίτσες και κάτι εξετάσεις να κάνω!" μου είπε πασιχαρής λίγο πριν ξεκινήσει να μου περιγράφει με πάσα λεπτομέρεια το πως είχε πέσει, που είχε χτυπήσει, τι πρόβλημα είχε προκληθεί κλπ κλπ.

Η αφήγηση ήτο συναρπαστική, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έπρεπε όμως να κατέβω στη στάση μου. Για να μπορέσω να απεγκλωβιστώ, -καθόμουν δίπλα στο παράθυρο, με τη γιαγιά και τη βαλίτσα της να στην εξωτερική θέση να μου φράζουν πλήρως τη διόδο- κατέφυγα σε ακροβατικά. Η γιαγιά συνέχισε μακάρια, βιονική και παντοδύναμη μες στην αδυναμία της. Αλίμονο στους νέους...

Καλοκαίρι

(photos by poupsi. copyright reserved)

Μαρία η ...έγγαμη!

Η Μαρία, συνάδελφος, άξιο και καλό παιδί, παντρεύτηκε τον καλό της Εμέλ-Φίλιππο στη γενέτειρά της Κρήτη (http://www.mybigfatcretanwedding.blogspot.com/).
Όπως μπορείτε να 'διαβάσετε' στα πρόσωπά τους, o κοινός βίος προιωνίζεται, at least, ευχάριστος! Και στα δικά μας οι ελεύθεροι!

Πού'σαι Μάη μου...

Χθες πήγα για μπάνιο στην ίδια παραλία που είχα πάει το Μάιο (βλ.post 15.5.07).
Τα νερά ήταν άθλια: ό,τι λογής σκουπίδι είχε βγει στα ρηχά. Σ'αυτήν την αμφίβολης καθαρότητας θάλασσας, διάφορα νήπια, - Σέρτζιοι και Κατερινούλες, συλφιδούλες και ελεφαντάκια- τσαλαβατούσαν (φυσικά) στριγγλίζοντας υπό τα όμματα των περήφανων ή βαριεστημένων γονέων τους.
Υπό το κράτος της ζέστης, έκανα την απονενοημένη βουτιά τσιρίζοντας κάθε φορά που ένα πλαστικό ποτήρι ή σακούλα μου ακουμπούσε τη γάμπα.
Στην παραλιακή ταβέρνα, όπου πηγαίνω από πιτσιρίκα, η ψητή σαρδέλα ήταν άριστη, ο τηγανητός γάβρος όμως υστερούσε έως δεν τρωγόταν.
Συνοψίζοντας: Καλοκαιρινό μπάνιο στις "Μαρίκες": An experience I wouldn't repeat.

Παιχνίδια ενηλίκων με υπογραφή

Ήταν μία από τις εκπλήξεις του πρόσφατου ταξιδιού στις Βρυξέλλες. Στη boutique της Sonia Rykiel, ανάμεσα στα διάφορα, υπήρχε ειδική γωνιά με ... sex toys, τα οποία λανσάρει η συγκεκριμένη φίρμα. Έμεινα!. Σινιέ σεξοβοηθήματα! Σε συνέντευξή της,η Natalie Rykieλ είχε πει επ'αυτού χαρακτηριστικά: "Βγάλαμε τα sex toys από το γκέτο τους! Τα ξαναντύσαμε με σατέν και στρας, αναδείξαμε τη χιουμοριστική τους διάσταση, με στόχο όχι μία μοναχική και θλιβερή έκφραση της σεξουαλικότητας αλλά ένα παιχνίδι ερωτικό κατά μόνας ή για δύο!" Πράγματι, η ανακάλυψη των sex toys μέσα στο λαμπερό κατάστημα της Boulevard de Waterlοo, προκαλούσε μια αρχική έκπληξη στα όρια της αμηχανίας. Όμως πολύ σύντομα, βοηθούσης και της γλυκύτατης πωλήτριας, τα προϊόντα απενοχοποιούνταν και σημασιολογικά δε διέφεραν και πολύ από την χρυσή τσάντα παραδίπλα ή από το ριγέ σύνολο πιο 'κει...Φαντάζομαι πως οι δικοί μας μόδιστροι, αν τυχόν το είχαν πάρει χαμπάρι, θα τη μιμούνταν. Το όλο θέμα είναι άλλωστε πολύ αβανταδόρικο επικοινωνιακώς.Ήδη φαντάζομαι πρωτοσέλιδο σε life style περιοδικό τον Ψινάκη με ένα βελούδινο δονητή ανά χείρας, τη Γωγώ να χαχανίζει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου κ.ο.κ. Έχω να πάω σε ένα γάμο αυτές τις μέρες και δεν έχω πάρει δώρο ακόμη...Λέτε;!

"Τόση απελπισία οι κουλές;"

Έπεσε στα χέρια μου, πριν καν'να δυο μέρες, ένα gay περιοδικάκι που κυκλοφορεί κάθε θερινή, νομίζω, σεζόν, στη Μύκονο. Εκεί, ανάμεσα στα διάφορα αρθράκια που παρεμβάλλονται των διαφημιστικών καταχωρήσεων, είδα κι ένα που, εν ολίγοις, έλεγε το εξής: "Πολλές "αδελφές" παντρεύονται στη Μύκονο. Ξέρετε όμως ότι παντρεύονται ...γυναίκες; Κι αυτές οι "κουλές" (εν.τις γυναικες), τόση απελπισία πια;"

Ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου αποτύπωσε την έκταση ενός φαινομένου, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε αντιληφθεί: Την ένωση "ενώπιον Θεού και ανθρώπων" ομοφυλόφιλων ανδρών με γυναίκες, κατά κανόνα ετεροφυλόφιλες...

Κι ενώ κάτι τέτοιο, από την πλευρά των gay ανδρών ανδρών, έχει σχετικά εύλογη αιτία ( "οχύρωση" έναντι του υφέρποντα ή και πρόδηλου κοινωνικού ρατσισμού), ερώτημα τίθεται για τις γυναίκες που συναινούν σε έναν τέτοιο γάμο. "Τόση απελπισία οι κουλές;", όπως εύστοχα διατυπώνει ο (επίσης gay συντάκτης) του άρθρου.

Μια πρώτη απάντηση στην ερώτηση, θα ήταν "ναι, τόση!".

Πράγματι, οι σχέσεις ανδρών-γυναικών, όπως αυτές διαμορφώνονται σε ένα περιβάλλον ρευστών πλέον αρχών και σταθερών, είναι δύσκολες. Οταν ένας άνδρας "αλλιώτικος από τους άλλους" αποτελεί, πέραν της ιδιαιτερότητάς του, "καλό πακέτο" (ήτοι status quo, συμπεριφορά, εμφάνιση), και δεν είναι και κραυγαλέα περίπτωση θηλυπρέπειας, τότε ναι, κάποιες γυναίκες το παίρνουν απόφαση. Σαφώς έχουν προηγηθεί απογοητεύσεις με διάφορους straight γκόμενους ενώ η συνειδητή επιλογή gay συζύγου ενισχύεται συχνά από την επιθυμία άμεσης τεκνοποίησης: Οι straight συχνά-πυκνά κάνουν τους "ζόρικους" ως γνωστόν...

Οι συγκεκριμένες γυναίκες προφανώς θεωρούν πως η σεξουαλική προτίμηση του συζύγου τους δεν θα επηρεάσει τη δημιουργία μίας σωστής οικογένειας.

Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες που ελκύονται από ομοφυλόφιλους. Αυτές, που ξέρετε, θέλουν να τους φέρουν στον ίσιο δρόμο κι άλλα τέτοια ψυχοπαθολογικά...Το ψυχοπαθολογικό ίσως να ενυπάρχει σε κάποιες από τις "συνειδητοποιημένες", εκτιμώ...αλλά δεν είμαι και ειδική άρα μεγάλη κουβέντα δε λέω (σπόντα, Constantinos!)

Φυσικά, εκτός από τις συνειδητοποιημένες, υπάρχουν κι οι χαζές. Που δεν το παίρνουν χαμπάρι παρά μόνον όταν πιάσουν το σύζυγο επ'αυτοφώρω με τον Σάκη τον υδραυλικό. Κι είναι πολλές από δαύτες σας διαβεβαιώ. Οι χαζές, ξεκινούν από την κατηγορία της αθώας (η κατάταξη γίνεται με το ηλικιακό κριτήριο) και "αναβαθμίζονται" στην κατηγορία της χαζής, εφόσον η άγνοια επεκτείνεται και πέραν της πολύ νεαρής ηλικίας...

Και μία τρίτη κατηγορία είναι οι πληρωμένες. Εδώ συγκαταλέγονται όσες λαμβάνουν μισθό (κανονικότατα) προς τούτο, όσες επιθυμούν να προβληθούν στο πλευρό του διάσημου gay συντρόφου ή όσες επιδιώκουν και τα δύο: Λεφτά και Δόξα (μου ήρθε τώρα στο μυαλό η εικόνα εφοπλιστή που φιγουράρει στις κοσμικές στήλες συνοδευόμενος από την εντυπωσιακή Σουηδέζα μνηστή του τάδε. Ο εφοπλιστής είναι τόσο ...λαλάκης που αμέσως κανείς σκέφτεται σε τι ύψος να ανέρχονται οι αποδοχές της αιώνιας μνηστής).

Έχω υπάρξει αθώα και δι'ολίγον χαζή (τη γλίτωσα πολύ φθηνά, χωρίς κόστος). Επίσης υπήρξε κάποτε μία φευγαλέα σκέψη να μεταπηδήσω στην κατηγορία της συνειδητοποιημένης. Πολύ φευγαλέα... Απεταξάμην το Σατανά, though... "Πληρωμένη" δεν έχω διατελέσει αλλά όπως έλεγε κι ένας μουρντάρης φιλόλογος στο λύκειο "ουδεις γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν"!!! So, wish me luck!

My favorite

Aπ'όλα τα muppet, ο Animal ήταν το αγαπημένο μου. Κάποτε μάλιστα το συγκεκριμένο muppet μου άρεσε και σε άνδρα. Τελικά, ευτυχώς, ιάθηκα και πέρασα από το χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης πρότυπό μου σε πιο Κέρμιτ τύπους: ευγενείς και με χιούμορ.

Ο συγκεκριμένος κούκλος ενσαρκώνει πλέον για μένα τη φαντασίωση της απόλυτης εκτόνωσης. Πόσες φορές δεν έχουμε επιθυμήσει να τα σπάσουμε όλα, χωρίς φυσικά να υποστούμε τις όποιες συνέπειες ... Ο άνθρωπος, όπως λένε οι ψυχολόγοι, είναι αμφίθυμος απέναντι στη βία. Στις πολιτισμένες κοινωνίες την καταδικάζουμε αλλά ενίοτε μας ελκύει. Ανομολόγητα όμως.

Μακάρι να είχα μια Val-Dieu τώρα. Θα την ύψωνα και θα έπινα στην υγειά των απανταχού Animal: Ειναι χρήσιμοι ωσάν παιδική ασθένεια: Σου χαρίζουν αντισώματα. Αρκεί φυσικά να πέσεις πάνω τους σε μικρή ηλικία...

Frankenstein's bride

Δύσκολη μέρα σήμερα...Α παπαπάαααα! Αν μπορούσε να απεικονισθεί η ψυχολογική μου κατάσταση αυτή τη στιγμή θα έπαιρνε τη μορφή του παραπάνω πορτρέτου: Freak, c'est chic!!! Άσε που βιώνω και την πλήρη εγκατάλειψη! Doesn't anybody love me anymore?!

Βρυξέλλες και ξερό ψωμί.

(photos by poupsi-copyright reserved)

Tην πρώτη φορά που είχα βρεθεί στις Βρυξέλλες ήταν, νομίζω, Φεβρουάριος. Είχε κρύο και βροχούλα και εγώ μόνο μία ημέρα στη διάθεσή μου. Ίσα-ίσα που είχα προλάβει να πεταχτώ για ένα σύντομο δείπνο στις brasseries γύρω από την Grand- Place. Άσε που το ξενοδοχείο μου βρισκόταν στην περιοχή των γραφείων της Κομισιόν, όπου τα πάντα ήταν νεκρά μετα τις πέντε-έξι το απόγευμα.
Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικά. Ο καιρός, αν και μεταβαλλόταν ώρα με την ώρα, από δροσούλα σε ζέστη και από βροχή σε λιακάδα, ήταν ευχάριστος κι επέτρεπε την περιπλάνηση, έστω αργά το απόγευμα όταν μπορούσα να ξεκλέψω χρόνο από τις υποχρεώσεις μου.
Η εικόνα της πόλης, όπου -κατά προσφιλή δημοσιογραφική ρήση- "χτυπά η καρδιά της ενωμένης Ευρώπης", είναι πια ξεκάθαρη για μένα:
Τα περί "κρυόκωλης Βρυξέλλας" δεν ευσταθούν. Τουναντίον. Οι Βρυξέλλες είναι όμορφες κι έχουν τα πάντα: Καλαίσθητες "γωνιές" για φαγητό ή μια μπύρα, jazz bar, τουριστικές "ατραξιόν", εμπορικά καταστήματα και μεγάλους Οίκους, διεξόδους για τους έχοντες πολιτιστικά ενδιαφέροντα, φινετσάτους και, κατά βάση, ευγενείς κατοίκους, γηγενείς ή "κοινοτικούς".
Ο ταξιτζής που μετέφερε εμένα και τη συνάδελφό μου από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο, μας ζήτησε δύο φορές ... "συγνώμη" επειδή είχαμε πέσει σε μποτιλιάρισμα.
Η κυρία που έπινε καφέ δίπλα μας, σε ένα συμπαθητικό πεζόδρομο, ζήτησε την άδειά μας για να καπνίσει σε ανοικτό χώρο.
Οι σερβιτόροι ματαίως προσπαθούσαν να μας περιορίσουν τον πληθωρικό χαρακτήρα των παραγγελιών μας: "Μα για δύο άτομα είναι πολλά!", "Θα πεινάτε πολύ μάλλον, ε;"
Η κίνηση στην πόλη, ακόμη και αργά -νύχτωνε μετά τις δέκα- ήταν απρόσκοπτη: Το ωρολόγιο πρόγραμμα των μέσων συγκοινωνίας ήταν αναρτημένο στις στάσεις και τηρούνταν με ανατριχιαστική ακρίβεια.
'Εντεκα το βράδυ "κόψαμε" δρόμο μέσα από πάρκο χωρίς να νιώσουμε φόβο (εντάξει, αυτό το τελευταίο ενδεχομένως να ήταν μία μικρή απερισκεψία ακόμη και για τις ήσυχες Βρυξέλλες).
Σκυλάκια ευγενικής καταγωγής, χάρμα ιδέσθαι, ακολουθούσαν ή προπορεύονταν των κυρίων τους με χαρακτηριστικό πηδηχτό βηματισμό.
Περιέργως πως και σε αντίθεση με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα φινέτσας, κάποια σκυλοκακά κοσμούσαν τα πεζοδρόμια.
Η μπύρα Val-Dieu brune είναι εξαιρετική.
Οι αλμυρές τάρτες επίσης.
Τα τεϊοποτεία ή αν θέλετε τα cafe με τεράστια ποικιλία τσαγιού βρίσκονται παντού.
Ένα κομψό champagne bar θα είχε άραγε τύχη στην Ελλάδα (ε, denangous, τι λέτε εσείς που είσθε κοσμοπολίτης);
Οι πωλήτριες των καταστημάτων "υψηλού προφίλ" είναι ακριβώς το αντίθετο από τις Ελληνίδες συναδέλφους τους. Είναι σωστές επαγγελματίες, δηλαδή χαμογελαστές και οικείες.
Οι Έλληνες τουρίστες "γκαρίζουν" όπου κι αν βρεθούν.
Τα ακίνητα έχουν καλές τιμές και σαφώς καλύτερες απ'ό,τι στην Αθήνα. Πλήρης επιβεβαίωση πρόσφατου ρεπορτάζ μεγάλης εφημερίδας που ήθελε διαμέρισμα στο Κερατσίνι να είναι ακριβότερο α πό ανάλογο στα περίχωρα Βρυξελλών.
Αν είσαι εκδρομικός τύπος, μπορείς να πεταχτείς στα γειτονικά κράτη για μία βόλτα: Το Παρίσι απέχει μιάμισι ώρα με το τρένο.
Εν κατακλείδι, οι Βρυξέλλες "λένε".
Ελπίζω να ξαναβρεθώ εκεί σύντομα.

("Αριστερό κίνημα", "μανχαϊσμός", "πρεζόνια φαντάροι" (βλ. σχόλια προηγ.post) ;;;; R u kidding me or what?)

Conspiracy Theories ή Τί του λείπει του ψωριάρη...

"Αλήθεια, πιστεύεις ότι την 11η Σεπτεμβρίου την έκανε η Αλ Κάιντα;" η φωνή από το τηλέφωνο σχεδόν έτρεμε από συγκίνηση κι οργή... Μπροστά στη σιωπή μου (ή, μάλλον, την ... αποπληξία μου), η φωνή επανέλαβε μετ'επιτάσεως την ερώτηση: "Ήταν η Αλ Κάιντα νομίζεις εσύ, ε;".
Αν ο συνομιλητής μου βρισκόταν ενώπιόν μου, είμαι σίγουρος ότι μέχρι και σφαλιάρα θα μου κατάφερνε...
Σαν να μην έφτανε αυτό, "καπάκι" την επόμενη μέρα και κατά τη διάρκεια συζήτησης με θέμα τη συμμετοχή μου σε ένα ευρωπαϊκό δίκτυο, που σχετίζεται με τη γρίπη των πτηνών, ο φίλτατος Μπόμπος (δεν είναι το πραγματικό του όνομα αλλά νομίζω ότι του πάει πολύ!) μου πέταξε κι εκείνος τη "βομβίτσα" του. Κάτι που έλεγε, μέσες-άκρες, ότι η γρίπη των πτηνών είναι κατασκεύασμα των φαρμακευτικών εταιριών...
Θεωρία ανάλογη με εκείνη που θέλει τον ιό ΗΙV/AIDS να έχει δημιουργηθεί σε κυβερνητικά εργαστήρια (των ΗΠΑ, των Αφρικανικών κρατών) για διάφορους λόγους εξίσου "κουλούς" με το concept καθεαυτό.
"Πώς εσύ, μηχανικός άνθρωπος, εκφέρεις άποψη για ένα ιατρικό εξειδικευμένο ζήτημα;" ρώτησα το Μπόμπο για να μου απαντήσει πως ναι, είναι σε θέση να έχει άποψη αφού διαβάζει, εκτιμά τα γεγονότα κι άλλα τέτοια.
Παγκοσμίως οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μεγάλη απήχηση αλλά σίγουρα και στην Ελλάδα έχουν βρει πολύ φιλόξενο περιβάλλον με μεγάλο "σουξέ" στα εθνικά μας ζητήματα.
Και μπορεί σε ένα βαθμό να είναι ακίνδυνες, συχνά όμως εκτός από εμμονές ή γέλωτα προκαλούν κι άλλες συνέπειες:
Σύμφωνα με το εγκυρότατο The Lancet, ένας στους επτά Αφροαμερικανούς πιστεύει ότι ο ιός HIV/AIDS κατασκευάστηκε από την κυβέρνηση προκειμένου να πληγεί και να περιοριστεί ο μαύρος πληθυσμός. Με μία τέτοια αντίληψη, κανείς από αυτούς δε θα συμμορφωθεί στις συστάσεις της κυβέρνησης να κάνει το τεστ ανίχνευσης του ιού αλλά ούτε θα θελήσει να λάβει αντιρετροϊκή αγωγή.
Οι επιστήμονες που πολεμούν τον τρομερό ιό θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν τις θεωρίες συνωμοσίας που έχουν αναπτυχθεί γύρω από αυτόν.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε διάφορες ακραίες εκδοχές της "θεωρίας της συνωμοσίας: Από το ότι ο αμερικανικός στρατός προκάλεσε το τσουνάμι στον ινδικό ωκεανό μέχρι το ότι τα κοτόπουλα Kentucky Fried Chicken είναι ιδιοκτησίας μελών της Κου Κλουξ Κλαν και προκαλούν ανικανότητα στους μαύρους!
H απόρριψη της προφανούς ή της πιο απλής αιτιολογίας ενός σημαντικού γεγονότος για μία άλλη πιο σύνθετη και "τραβηγμένη από τα μαλλιά" μπορεί να αποδοθεί στην ανάγκη να ξεφύγουμε από τη βαρετή καθημερινότητα:
Είναι πιο συναρπαστικό να πιστεύεις ότι τα παράξενα φωτάκια στον ουρανό ανήκουν σε ufo παρά σε ένα συνηθισμένο αεροπλάνο. Όσο καταπληκτική κι αν ήταν η προσελήνωση του Apollo 11, η "ανακάλυψη" πως το γεγονός σκηνοθετήθηκε από τη NASA δίνει μεγαλύτερη τροφή στη συζήτηση της παρέας.
Η υιοθέτηση θεωριών συνωμοσίας μας εντάσσει αυτόματα σε εκείνους που ξέρουν τα πράγματα "από μέσα", άρα σε μία ελίτ που κατέχει απόρρητες πληροφορίες.
Επίσης είναι ένας τρόπος εκδήλωσης της αντίθεσης στην όποιας μορφής εξουσία (επίσημη άποψη κλπ).
Αυτές είναι κάποιες πρώτες, πρόχειρες εξηγήσεις του φαινομένου που λέγεται αγγλιστί "conspiracy theories" και που "ενδημεί" στον εγκέφαλο του Μπόμπου και του μπακάλη μας αλλά και του "έγκριτου" πανεπιστημιακού.
Επειδή όμως εγώ δεν είμαι πολιτική ψυχολόγος αλλά μια ταπεινή κηπουρίνα-αθερίνα, σταματώ εδώ. Μπόμπο, η σειρά σου τώρα!

Γούτσου γούτσουυυυυυυυ!

Έχω καιρό να γράψω κι είπα να σας φαιδρύνω λίγο τη διάθεση!

Champions League in Athens

Οδηγούσα για τη δουλειά μου σήμερα απογευματάκι και τσουπ νάτοι! Πέντε έξι ξανθοκόκκινοι τύποι, με ερυθρόλευκα μαντήλια στο λαιμό, ανηφόριζαν το δρόμο που οδηγεί από την Πατησίων "καρφί" στον ΄Αγιο Γεώργιο Κυψέλης.
Ήταν προφανές (ακόμα και σε μένα την άσχετη) ότι επρόκειτο για Βρετανούς. Επίσης προφανές το ότι ήταν μεθυσμένοι: Βάδιζαν στη μέση του δρόμου, όχι απολύτως ισορροπημένα αδιαφορώντας για την ουρά των αυτοκινήτων που σχηματιζόταν πίσω τους. Το αξιοσημείωτον -για τη συνήθη νοοτροπία του Έλληνος- ήταν ότι τα ΙΧ δεν τους κόρναραν...Μάλλον επρόκειτο για οδηγούς θιασώτες της ιδέας της "ελληνικής φιλοξενίας".
Το τρέκλισμα των Βρετανών ήταν πλήρης επιβεβαίωση των ρεπορτάζ που ήθελαν να έχουν εξαντληθεί όλα τα αποθέματα μπύρας στο λεκανοπέδιο. Ανέμελοι σχεδόν ευτυχισμένοι οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν πάρει το δρόμο για το πουθενά. Ή ίσως για το γήπεδο. Με τα πόδια.
Μπορεί να είχαν πληροφορηθεί την περίπτωση του συμπατριώτη τους που ξυλοκοπήθηκε από 'Ελληνα "ταρίφα" επειδή δεν του έδωσε εκατό ευρώ από το αεροδρόμιο προς το ξενοδοχείο του στη Γλυφάδα. Ο "ταρίφας" κι αν ήταν υπέρμαχος της "ελληνικής φιλοξενίας"!

Κριτική Βαγγέλη

Ο Βαγγέλης είναι αρνητικός. Ως προς τον κήπο. Μαθηματικός, μεγάλος άνθρωπος (εντάξει, όχι όσο η Ακρόπολη) μου εξέθεσε το συλλογισμό του εκτός blog.
Δε γράφει εδώ μέσα διότι, όπως λέει, αφενός δε μπορεί (κάποια χαζομάρα μάλλον κάνει, βάζω στοίχημα...) και, αφετέρου, μας βρίσκει πολύ επικριτικούς, επιθετικούς, απόλυτους,"ξερόλες"... Κι εκείνος, ο καημενούλης, αυτοπροσδιορίζεται ως πολύ ήσυχος και ειρηνικός άνθρωπος.
"Δύο φορές έχεις αναφερθεί σε εξηντάρηδες και τις δύο φορές δείχνεις ότι θα επιθυμούσες να φαίνονται σαν να πηγαίνουν για απόσυρση!" μου είπε ο Βαγγέλης.
O ίδιος στα πενήντα του ισχυρίζεται ότι ντύνεται όπως ντυνόταν στα είκοσί του κι ότι δε φόρεσε ποτέ κοστούμι και γραβάτα.
Δε μπορώ να σκεφθώ κάποιον να απέχει όλη του τη ζωή από τα ενδυματολογικά παιχνίδια. Μάλλον μπορώ να σκεφθώ έναν. 'Οχι, δύο! (Τον έναν τον ενσάρκωνε με επιτυχία ο Τζόνι Βάισμίλερ...κι ο άλλος κοιμόταν αγκαλιά με το ρόπαλό του).
Δεδομένου ότι όλες μας γουστάρουμε τους άνδρες που ντύνονται ωραία, συμπονώ βαθύτατα την κυρία Βαγγέλη. Αν βέβαια και η ίδια ντύνεται όπως στα είκοσί της, τότε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μια χαρά "εναλλακτικό" ζευγάρι ο Βαγγέλης κι η Βαγγέλαινα....
Αν όμως όχι, πως και που τον κυκλοφορεί τον "εικοσάχρονο" η έρμη;
Και να φανταστείτε, ο Βαγγέλης ζει στην επαρχία (antonis, συνάδελφος!), όπου ως γνωστόν ακολουθείται αυστηρό ενδυματολογικό πρωτόκολλο ειδικώς κατά τας Κυριακάς, αργίας και σχόλας...
Άποψη; Έλλειψη αίσθησης του style που μετατράπηκε -αναγκαστικά- σε άποψη; Μέλος κοινότητας Άμις;
Ίσως, πάλι, να φταίει το αριστερό σκληροπυρηνικό του παρελθόν (ενώ οι Ρηγάδες, αγάπη μου, μες στη μόδα ήταν πάντα!)
"Σαν να σε ενοχλεί ο διάχυτος ερωτισμός!"... Ο πέλεκυς της κριτικής έπεσε δριμύς επί της κεφαλής μου ακόμη μία φορά. Αφορμή το ξέκωλο του προηγούμενου post.
" 'Αλλο ερωτισμός άλλο ξεκ...!" του επεσήμανα για να εξηγήσει: "Κι εμένα με ενοχλούν κάποια πράγματα αλλά δε θέλω να είμαι απόλυτος σε θέματα αισθητικής. Η κυρία που είναι κραγμένα διαθέσιμη με ενοχλεί λιγότερο από μία στριμμένη ανέραστη".
Και τι πα'να πει αυτό δηλαδή; Δε θα σχολιάσω την προ των οφθαλμών μου "σουσού" επειδή κάπου κοντά κατοικοεδρεύει και μία ... στρίντζω; Α παπάαααα....!

One night at the zoo

Tόπος: Βar - restaurant στην περιοχή γηπέδου Παναθηναϊκού.
Χρόνος: Μεσοβδόμαδα.
Σκηνικό: Χλιδάτο.
Πρωταγωνιστές:
Παρέα υπ'αρ.1: Καμια δεκαπενταριά άτομα. Οι μισοί άνδρες μέσης ηλικίας και βάλε. Παντελονάκια, πουκαμισάκια, μανικάκια. Κάτι μεταξύ γιατρού-κλινικάρχη και ορκωτού λογιστή. Ξεχωρίζει ένα πενηντάρης, κοστουμαρισμένος, με σκληρά χαρακτηριστικά και μακρύ γκρίζο μαλλί. O "άνετος". Με το βλέμμα "φευγάτο", να "σκανάρει" συχνά το περιβάλλον.
Η υπόλοιπη παρέα τριαντάρες. Και ξανθές. Εκτός από μία. Εμφάνιση "καλές περιοχές Χολαργού". Μία ξανθή λάμπει περισσότερο από τις άλλες (χρυσά παπούτσια, χρυσή τσάντα -απομίμηση channel, μία Πάρις Χίλτον σε λαϊκή εκδοχή). Η καστανή της παρέας όμως είναι που ελκύει τα βλέμματα. Ξέκωλο φουστάνι γαρ.

Στο επίκεντρο ο εορτάζων. "Πόσο νά'ναι, πόσο νά'ναι;!"Κοντός. Με στενό τζιν και κολλητό μαύρο μπλουζάκι. Ζώνη με τετράγωνη, χρυσή, εντυπωσιακή αγκράφα. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, είναι εξήντα. Το κερένιο ερωτηματικό στην τούρτα βολικό αλλά ανεπαρκές να θολώσει τα νερά. Τα οποία νερά ταράζει αρκούντως η καστανή της παρέας. Το "ξέκωλο" (το κορίτσι δηλ. που φορούσε το ξέκωλο φόρεμα, συνεκδοχή, constantinos darling, ριμέμπερ;)χαριεντίζεται και επιδεικνύει κατά λάθος εξ επίτηδες το βρακάκι της.

Ο εξηντάρης - τζόβενο ως καλός οικοδεσπότης πάει πότε 'δω και πότε 'κει. Είναι χαρούμενος.

"Την καστανή θα την "πάρουν" όλα τα "τεκνά" το βράδυ, του viagra βοηθούντος" σχολιάζει κάποιος που παρακολουθεί τη σκηνή. Ο "άνετος" ίσως να απέχει, σκέφθηκα. Ήδη είχε εστιάσει το ενδιαφέρον του στο διπλανό τραπέζι με κάτι πιτσιρίκες... Το "ξένο" είναι πιο γλυκό.

Παρέα υπ'αρ.2: Ακριβώς πίσω από την προηγούμενη, αποτελούμενη από τρεις γυναίκες. Η μία στα τριάντα, μάλλον ευτραφής και ντυμένη συντηρητικά. Η άλλη μάλλον μικρότερη κι εντελώς αδιάφορης εμφάνισης. Αόρατη. Η τρίτη, συνομίληκη της δεύτερης, "όλα τα λεφτά": Φόρεμα μίνι με τεράστιες ασημένιες παγιέτες. Σχεδόν με ζάλισε.

Αφοσιωμένες στην κουβέντα τους, έριχναν πεταχτές ματιές τριγύρω κάπου-κάπου. Στοίχημα ότι, παρά την παγέτα, μόνες θα έμεναν. Και φυσικά μόνες θα έφευγαν. Λάθη στρατηγικής σημασίας. Δεν κάθεσαι, χρυσή μου, σε τραπέζι μακριά από το μπαρ και τους όρθιους. Που ούτως ή άλλως ήταν ελάχιστοι εκείνο το βράδυ. Και βασικά, ΔΕΝ κάθεσαι. Εδώ, στα "ορθάδικα", ο άλλος σχεδόν σου ακουμπά τον κ...λο και διστάζει να μιλήσει. Όχι να έχει να δρασκελίσει κι άδεια τραπέζια από πάνω!

Α, λίγο αργότερα "έσκασε μύτη" κι η Μιμή Ντενίση. Αεράτη και χαμογελαστή χάθηκε στα ενδότερα του μαγαζιού. Άν ήμουν άντρας και γκέι θα την είχα αφίσα στο δωμάτιό μου. Δεν είμαι όμως. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Διότι με τόσα μεταλλαγμένα ουδείς γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν...

Το μπάνιο στη Ραφήνα

Καύσωνας στο κέντρο και -οποία έκπληξη!- βοριάς ψυχρός στη Ραφήνα. Στη μία άκρη της παραλίας, πέντ'έξι νοματαίοι. Ένας ηλικιωμένος στη σκιά διάβαζε - με κόπο λόγω αέρα- την εφημερίδα του. Δύο κοπελίτσες με προσπέρασαν και κατέλαβαν θέση κοντά στο βράχο, λίγα μέτρα μακριά από την πρωταγωνίστρια του σκηνικού: Μια ηλιοκαμένη -λίγο πριν απ'το μελάνωμα,Θού Κύριε!-κυρία, ευτραφή και λίγο περασμένης ηλικίας, τεζαρισμένη στην άμμο και σε τρυφερό εναγκαλισμό με το μεγαλόσωμο Golden Retriever της.

Πιο 'κει ένα ζευγάρι με ένα αγοράκι γύρω στα 12.

Αφού παρακολούθησα το πολύ σύντομο φλερτ των κοριτσιών με το κρύο νερό, (μπήκαν-βγήκαν στο άψε- σβήσε), επεχείρησα ηρωική είσοδο. Σε καλό μου βγήκε. Μόλις συνήθιζες λίγο, το υγρό στοιχείο σε αντάμειβε. ΄Ο,τι έπρεπε για μία ακόμη μέρα απογοήτευσης στη χαβουζόπολη.

Και πάντα έτσι είναι στην συγκεκριμένη παραλία, τέτοια εποχή ή φθινόπωρο, μακριά από τα cabrio και τους θερινούς επιδειξιομανείς. Σαν να εισέρχεσαι σε ένα χωροχρόνο που καμία σχέση δεν έχει εκείνον στον οποίο ανήκεις. Λες και κάπου εκεί υπάρχει εκείνο το αόρατο πέρασμα που σε οδηγούσε σε άλλη εποχή, στο παλιό σίριαλ της δεκαετίας του ΄70 (;)...

Τώρα τελευταία σκέφτομαι να εγκατασταθώ μόνιμα στη Ραφήνα. Θα πιάσω φιλίες και με την ηλιοκαμένη να μου πει το μυστικό τoυ τροπικού της μαυρίσματος... Κι αν με συμπαθήσει και το Retriever, τότε ποιός ξέρει, ίσως να ξαπλώνουμε κι οι τρεις μαζί κάτω από τον ήλιο, ανέμελοι κι ευτυχισμένοι στη δική μας παράλληλη πραγματικότητα...

Πάω για μπάνιο

Απεργία ΓΣΕΕ και AΔΕΔΥ κι άλλων κλάδων, στάσεις εργασίας στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Η αποχή από την εργασία σε συνδυασμό με την υψηλή θερμοκρασία με σπρώχνουν στην παραλία. Πάω για μπάνιο. Καλή συνέχεια σε όσους εργάζονται...

Eurovision 2007

Απ’όλη την ιστοριούλα της Eurovision, προσωπικά ένα κρατώ: Το που έδωσαν τις ψήφους τους οι Ελληνες ή μάλλον οι νεότευκτες «ελληνικές οικογένειες»!
Τα τραγούδια της Βουλγαρίας, Ρωσίας και Μολδαβίας ήταν εκείναν που απέσπασαν τη μεγαλύτερες βαθμολογίες από ελληνικής πλευράς και μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι οφείλεται στις ενδεχομένως σέξι τραγουδίστριες, που ενσαρκώνουν –υποθετικά- το αιώνιο απωθημένο του μέσου Έλληνα ανδρός: Αλλοδαπή του πρώην ανατολικού μπλοκ, καλλονή και ‘εύκολη’.
Όχι κυρίες και κύριοι...Δεν ψήφισαν τα «λιγούρια». Ψήφισαν όλες αυτές οι νέες «Ελληνίδες» μαμάδες από τη Βουλγαρία, την πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Ρωσία, τα παιδάκια τους κ.ο.κ.
Όσον αφορά τώρα τα διαγωνισθέντα τραγουδάκια ήταν αρκετά τα ‘νια νιά’, ήτοι νερόβραστες μπαλάντες («άντε μάστορα να τελειώνουμε» ένα πράμα, βλέπε Βοσνία, Αρμενία).
Υπήρχαν -και ξεχώρισαν- ‘τρελλές’ ερμηνεύτριες (Ουκρανία) ενώ από τη Σέρβα Μαρία, εμένα στο μυαλό μου μόνο έμεινε εκείνη η σφιγμένη γροθιά της, που αιωρούνταν απειλητικά άμα τη ανακοινώσει της βράβευσής της.
Κάποιος γνωστός έκανε λόγο για ... gay convention.
Το έθνικ πάλι στα φόρτε του, όπως εκείνο της Βουλγαρίδας-τσιρίδας, της Ιρλανδίας καθώς και των απόγονων του Μεγάλου Αλεξάνδρου- είναι βαρειάαα- βαρειάααα η ... (ωχ..από αλλού είναι αυτό!). Έλεγα, λοιπόν, ότι οι γείτονες Σκοπιανοί δεν μπορούν να ξεφύγουν από τη βαρειά τους παράδοση κι εκπροσωπήθηκαν με διασκευή του νανουρίσματος που πιθανότατα έλεγε στον πατριάρχη τους Μεγαλέξανδρο η μήτηρ του, Ολυμπιάς.
Κάποιες αξιοπρεπείς παρουσίες (Γερμανία, Λευκορωσία, Ουγγαρία, Λιθουανία).
Καν’νά δυο γουστόζικα (Γαλλία- μου άρεσε και το ψήφισα- και Σουηδία).
Κάποια αδιάφορα (Ισπανία, Ιρλανδία, Φινλανδία)...
Υπήρχαν επίσης τα εντελώς σκατένια (Γεωργία, Λεττονία, Ρωσία – σιγά, ρε αγόρια, ούτε φαντάρια νά’σαστε!), τα «άρτσι μπούρτζι» βλέπε Τουρκία (ε και λίγο ημείς)...
Και το ανεξάρτητο/ανένταχτο της Μολδαβίας, με ωραίο κοστούμι δηλαδή παντελόνι εξαεριζόμενο, ή όπως είπε μία «ψυχή» «από τη μέση και κάτω ...φωνάρα!»

΄Οπως προείπα ψήφισα Γαλλία κι επίσης κατά λάθος Ισπανία, δύο φορές Λευκορωσία (μία εκπρόθεσμα και μία έγκυρα).
What about you darlings?