Στιγμιότυπο

Η σερβιτόρα του cafe, πάνω στην πολυσύχναστη, μεγάλη πλατεία στο κέντρο της Κοπεγχάγης, έσκυψε προς το μέρος της οικογένειας Ιταλών. Μία από τις καρέκλες στο τραπέζι τους -ένα από τα λιγοστά τραπέζια, που είχε δικαίωμα το συγκεκριμένο κατάστημα να τοποθετήσει επί της πλατείας-, είχε βγει λίγο παραέξω από τον οριοθετημένο χώρο.
Η πρεμούρα της σερβιτόρας υποδήλωνε τακτικούς ελέγχους και αυστηρά πρόστιμα.
Μεγάλη πλατεία, λίγα "τραπεζάκια έξω".
Στην "κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού", το "εθιμικό" δίκαιο του καταστηματάρχη κατισχύει συνήθως του νόμου... Δικαίωμα στο κέρδος - δικαίωμα ανεμπόδιστης κίνησης σε πεζοδρόμια και πλατείες: σημειώσατε 1.
Κι ας προστατεύεται το δεύτερο έναντι της καταχρηστικής άσκησης του πρώτου. Ψιλά γράμματα. Τόσο ψιλά που αν τυχόν διεκδικήσεις την εφαρμογή του περιεχομένου τους, μπορεί να πέσουν και ..."ψιλές". Από τους "νονούς".

Κοπεγχάγη και ποδήλατα

Ήρεμη πόλη.

Άμα κάνετε 'κλικ' πάνω στις φωτό θα δείτε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.

Το ωράριο τέλειωσε. ΄Ωρα για επιστροφή στο σπίτι.

Παρκαρισμένα και ασφαλισμένα. Η επόμενη βόλτα δε θ'αργήσει.

Αυτή η φωτό μου είναι από τις αγαπημένες μου.

Δανέζα;

Η ποδηλάτισσα ξεπέζεψε. Σέβεται τη διάβαση πεζών και προφανώς και τον πεζόδρομο που ακολουθεί...

Ένας απογευματινός καφές δίπλα στα ποδήλατα.

Ποδήλατα περιμένουν τους αναβάτες τους, έξω από τη στάση του μετρό.

Μήτηρ και υιός ...

Ποδήλατα-ταξί περιμένουν το αγώι.

all photos above taken by poupsi - copyright reserved

Η Κοπεγχάγη είναι ο παράδεισος των ποδηλατών. Ενήλικες κάθε ηλικίας και φύλου κυκλοφορούν με ασφάλεια σε ποδηλατοδρόμους, που υπάρχουν στην πλειονότητα των δρόμων της πόλης.
Οι ποδηλάτες έχουν προτεραιότητα και έναντι των πεζών καθώς το ποδήλατο κουμαντάρεται δυσκολότερα απ'ό,τι δύο πόδια.
Κάποιοι χρησιμοποιούν δύο ποδήλατα: Ένα από το σπίτι τους μέχρι πχ το μετρό ή το τρένο,που ενώνει τη Δανία με τη Σουηδία, κι άλλο ένα που έχουν σταθμευμένο εκεί που τους αφήνει το μεταφορικό μέσο και με το οποίο πηγαίνουν στη δουλειά τους. Ακόμη και ποδήλατα - ταξί μπορείς να μισθώσεις στη δανέζικη πρωτεύουσα.
'Οπως είναι αναμενόμενο η ποδηλατοβιομηχανία ανθεί.
Από κοστουμαρισμένους γιάπηδες, χαριτωμένες γυναίκες και νεαρά παιδιά μέχρι και ασπρομάλλες γιαγιάδες δεν διστάζουν να διευκολύνουν την κίνησή τους στην πόλη χρησιμοποιώντας το φιλικότατο στο περιβάλλον ποδήλατο.
΄Οταν προ δεκαετίας επεχείρησα ποδηλατάδα στην Αθήνα παραλίγο ν'αντικρύσω τα ραπανάκια ανάποδα (κάπου στη Σωκράτους σχεδόν έχασα την ισορροπία μου όταν ο τροχός γλύστρησε στο αφύσικα βαθύ χάσμα μεταξύ οδοστρώματος και πεζοδρομίου. Αν έπεφτα, θα έπεφτα σαφώς στις ρόδες του αυτοκινήτου που ακολουθούσε).
Δε θα ψέξω τους δημάρχους που δεν έφτιαξαν ποδηλατόδρομους στην Αθήνα. Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι...

Εδώ δεν έχουμε δρόμους και πεζοδρόμια...
Και να σας πω κι ένα αστείο; Δε θα αποκτήσουμε!

Μόλις ολοκληρώθηκε η κατασκευή νέων πεζοδρομίων στη γειτονιά μου. Απ'ότι βλέπω όμως σύντομα θα τα .. ξηλώσουν καθώς έχει προαναγγελθεί με ανάρτηση πινακίδας η ανανέωση του αποχετευτικού συστήματος του Δημοτικού μας Διαμερίσματος! Καλό, εεεεε;

Κοπεγχάγη και μωρά

all photos above taken by poupsi - copyright reserved

Tόσα ξανθά μωρά και τόσες έγκυες δεν έχω ματαδεί μαζεμένες σε έναν τόπο. Μωρά σε καρότσια, μωρά στο πίσω καθισματάκι ποδηλάτων, μωρά σε πλάτες ανθρώπινες, μωρά με μπαμπάδες,με γιαγιάδες... Μωρά μωρά μωρά!
Ερχόμενη από την Ελλάδα, όπου η συντριπτική πλειονότητα εγκύων, που κυκλοφορεί στους δρόμους, είναι -καθόλου αξιοζήλευτες- Αλβανίδες μετανάστριες, δε χόρταινα να παρακολουθώ παρέες από ήρεμες μαμάδες,που έτρωγαν το αγαπημένο μεσημεριανό των Δανών -"ανοιχτό σάντουιτς"- έχοντας παραδίπλα η καθεμία το καρότσι με το μωρό της.
Μια ματιά στα ποσοστά γεννήσεων στη Δανία μάλλον επιβεβαίωσε αυτό που τα αθώα, γαλαζοπράσινα μάτια μου θωρούσαν παντού: το ότι ο δανέζικος λαός θα πρέπει να αυξάνει ταχέως. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου σε κάθε γυναίκα "πέφτουν" μόλις 1,3 μωρά, ποσοστό που οδηγεί αναπόδραστα σε γήρανση και συρρίκνωση του πληθυσμού, η Δανία, με 1,7 μωρά ανά γυναίκα, όχι μόνον συντηρεί αλλά αυξάνει τον πληθυσμό της.

Στη Σκανδιναβία,βλέπετε, οι πολίτες επιβραβεύονται για την απόφασή τους να γίνουν γονείς. Γονικές άδειες, επιδόματα, διευκολύνσεις κάθε είδους παρέχονται αφειδώς.
Δε "σκάνε" χιλιάδες ευρώ σε μαιευτήρια και γιατρούς, σίγουρα δε χρειάζεται να πληρώσουν αδρά για ένα βρεφονηπιακό σταθμό ενώ μία γυναίκα μπορεί να κυκλοφορήσει με μωρά και καροτσάκια μέσα στην πόλη εύκολα. Κι άλλα πολλά φαντάζομαι...

Βοηθούντος λοιπόν και του καλού καιρού, η -πολύ- νέα γενιά της "Μεσογείου του Βορρά", ξανθή και αφράτη, έκοβε βόλτες στην πεντακάθαρη πόλη, αφήνοντας κατάπληκτους εμάς, τους "θερμούς" και με ταμπεραμέντο νότιους, που τά'χουμε σκατώσει τόσο πολύ ως κοινωνία ώστε να αναθέτουμε σε μετανάστες της συντήρηση της ελληνικής ράτσας.

YΓ 1: Εντάξ' και να εκλείψει η...ράτσα, σιγά τα ωά. Μερικοί ...Αλέκοι και Γιάννοι λιγότεροι σ'αυτήν την πλάση, δε θα βλάψουν κανένα, ε Βάγγο;
ΥΓ 2: Σύντομα θα βάλω και φωτό δανέζικες...προς το παρόν ψάχνω το καλωδιάκι που συνδέω κάμερα και pc. ( I found it!!!)
ΥΓ 3: Η Κοπεγχάγη είναι καθαρή. Στην περιοχή του Nyhavn λόγω μεγάλου πλήθους τουριστών ξεφεύγει και καν'να χαρτάκι. Μην δίνετε σημασία στα περί αντιθέτου που γράφτηκαν σε έγκριτη πλην σχεδόν χρεωκοπημένη εφημερίδα. Α, ναι: Κι ένα μελανό σημείο το πιπί που κάνουν οι Δανοί στους δρόμους -όπως μου είπαν- όταν πιουν πολύ. Εγώ πάντως δεν είδα κανέναν ...εν δράσει.

ΥΓ 4: Η τελευταία φωτό είναι Σουηδία (Μάλμε) αλλά ως σχετική με μωρά την "κοτσάρισα".

MME και Πυρκαγιές

Διάλογος μεταξύ παρουσιαστή ραδιοφωνικής εκπομπής και ρεπόρτερ:

Ρεπόρτερ: Υπάρχει μία πληροφορία ότι μάρτυρες είδαν αυτοκίνητο που έριχνε στουπιά στο χώρο όπου ξέσπασε η πυρκαγιά.

Παρουσιαστής: Αυτό που μας λες τώρα, Βαγγέλη, με προβληματίζει πολύ!

Pretty village pretty flame

Επιστρέφοντας από διακοπές στον πολιτισμένο βορρά, σαφώς και δεν περίμενα να βρω τη χώρα θλιβερό πρωτοσέλιδο στους διαδικτυακούς τόπους των διεθνών ΜΜΕ. Οι εικόνες που μεταδίδονται από την τηλεόραση είναι εύγλωττες και σοκαριστικές.
" Τα Όμορφα χωριά Όμορφα καίγονται"... Ο τίτλος της σέρβικης ταινίας μού'ρχεται στο μυαλό. Όμως η καταστροφή που εξελίσσεται σε όλη τη χώρα δεν έχει καμία σχέση με πόλεμο.
Σε μία χώρα, όπου το ενδιαφέρον κεντρικής εξουσίας αλλά και των τοπικών αρχών εστιάζεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων, στον εύκολο εντυπωσιασμό και το "κουκούλωμα", σε μία χώρα όπου ουδέποτε κανείς ασχολήθηκε τα τελευταία χρόνια με την εκπόνηση, ανανέωση και πρακτική εφαρμογή διαδικασιών αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών, σε μία χώρα που τα σχέδια έκτακτης ανάγκης βρίσκονται ξεχασμένα σε αραχνιασμένα ντουλάπια και ποτέ δεν ανανεώνονται, κανονικά δε θα έπρεπε να μας εκπλήττει το εύρος της καταστροφής.
Η εκτέλεση έργου υποδομής και ουσίας αποφεύγεται με κάθε τρόπο αφού, εκτός του ότι απαιτεί πολύ κόπο, προϋποθέτει ευφυϊα και εξειδικευμένες γνώσεις. Προσόντα, που κατά κανόνα στερούνται οι μετριότητες με τα κομματικά διαπιστευτήρια που διαφεντεύουν τα κρίσιμα πόστα.

Πριν καν΄να δυο χρόνια μετείχα σε διεθνή άσκηση που αφορούσε την ανταπόκριση των χωρών της Ε.Ε. σε κρίση δημόσιας υγείας διεθνούς χαρακτήρα.
Μοναδική μέριμνα του Έλληνα συντονιστή της άσκησης, -ενός ξερόλα και φαφλατά του κερατά- ήταν να κάνουμε καλή εντύπωση στον υπουργό δια της καλής εντύπωσης που θα κάναμε στους ξένους.
Έχοντας υπερβολική αυτοπεποίθηση ο συμπλεγματικός αυτός τυπάκος, θέλησε να τα κάνει όλα μόνος του, αναγκάζοντας αρκετούς από εμάς να μείνουμε άπρακτοι και συνεπώς να μην εξασκηθούμε.
Η συμμετοχή μου στην άσκηση είναι ένα άκρως εντυπωσιακό στοιχείο του βιογραφικού μου πλην όμως δεν ανταποκρίνεται σε πραγματικά προσόντα.

Αναφέρομαι στην έκταση της καταστροφής, που θα μπορούσε σε μία οργανωμένη πολιτεία να περιοριστεί κι όχι στα αίτια...
Οι πολλαπλές εστίες φωτιάς που ταυτόχρονα θέριεψαν στη μισή Ελλάδα προκαλούν ερωτηματικά. Οι απαντήσεις που δίνονται από το μέσο κατάπληκτο Έλληνα περιλαμβάνουν από γκρίζους λύκους και οικοπεδοφάγους μέχρι ...ufo.
Δε ξέρω αν Τούρκοι φονταμενταλιστές έβαλαν στόχο την Ελλάδα κι αν το αντάρτικο πόλεων πήγε εκδρομή στα δάση.
Εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι πως η ηλιθιότητα κι η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης περισσεύει σε τούτον τον τόπο:
Ενώ καίγεται το σύμπαν, ο μ.....ας βάζει τροχό να κάνει εργασίες στο τσαρδί του με αποτέλεσμα μία σπίθα να ξεκινά νέα εστία φωτιάς.
Οι βιλλούχοι δεν σκοτίζονται να μαζέψουν τα ξερά αγριόχορτα γύρω από το ημιπαράνομο κατασκεύασμά τους. Επίσης θεωρούν αυτονόητο ότι έξω από κάθε σπίτι, -που περιέργως πως "φύτρωσε" εν μία νυκτί μέσα σε δασώδη περιοχή-, πρέπει να σταθμεύει ένα πυροσβεστικό όχημα.
"Εθελοντές" πάνε να σβήσουν τη φωτιά με ...σαγιονάρες.
"Ηρωικοί" παπούδες αρνούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τα χωριά τους παρά τη σχετική υπόδειξη των αρχών....
Και τα ζευγαράκια έβγαζαν φωτογραφίες, όπως μου είπε ένας φίλος, με φόντο τον κόκκινο ορίζοντα της Αττικής.

Κάθε πολίτης πρέπει να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί.
Το παράδοξο της ελληνικής δημοκρατίας, όπου οι πολίτες να έχουν μόνο δικαιώματα, δε λειτουργεί.
Αλλά ποιά πολιτική εξουσία θα θελήσει ποτέ να οξύνει την κοινωνική συνείδηση του Έλληνα και να του εμπνεύσει σεβασμό προς το συνάνθρωπο και το περιβάλλον;
Ποιά κυβέρνηση θα τολμήσει να αναμορφώσει το εκπαιδευτικό σύστημα επί τη βάσει των ανθρωπιστικών αξιών;
Η καλλιέργεια του ατομισμού συμφέρει κάθε πολιτική παράταξη που εδράζει τις προσδοκίες της για εξουσία στις κλίκες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά και γενικότερα στα πιο ταπεινά ένστικτα των πολιτών.

Και τελειώνοντας, λύστε μου μία απορία:
Η συμμετοχή του κ.Αλαβάνου σε ένα ενδεχόμενο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών σε τι θα ωφελήσει την καιγόμενη χώρα; Τι μπορεί να εξυπηρετήσει πλην της ενίσχυσης του ηγετικού προφίλ του συγκεκριμένου πολιτικού αρχηγού; Γιατί μου έρχεται τώρα στο νου η παροιμία (στην πιο κόσμια εκδοχή της)
"Εδώ καράβια καίγονται, παλιόγριες χτενίζονται!";

ΝΟΤΙΑ ΕΥΒΟΙΑ

Κοκκίνης, Μεγάλη Άμμος. Όχι μόνον διαθέτομεν ωραίας παραλίας αλλά και γοητευτικάς παρουσίας ("ξέκωλα", κατά το κοινώς λεγόμενον) ικανάς να ανταγωνισθούν μετ'αξιώσεων τας αντιστοίχους άλλων κοσμικών νήσων.

photos by poupsi-copyright reserved

Γιαννίτσι

Γιαννίτσι. Τύφλα νά'χουν οι Κυκλάδες.

photos by poupsi-copyright reserved

Λυκόρεμα

Περιοχή Λυκόρεμα Δήμου Μαρμαρίου Ν.Ευβοίας, Αύγουστος 2007.

Η απόπειρα μπάνιου απέτυχε.

Οι Ελληνάρες, με τις περιφράξεις τους, έχουν αποκλείσει παρανόμως την πρόσβαση στον αιγιαλό. Ο Δήμος έχει χρόνια δικαστική διένεξη μαζί τους... Κι οι ...πετυχημένοι 'βιλλούχοι' εξαργυρώνουν τη ματαιοδοξία τους στην πλάτη μας.

photos by poupsi - copyright reserved

with luv

Εξπρές του Μεσονυκτίου

«Ηξερα ότι η σωτηρία μου θα ερχόταν από την Ευρώπη. Στον αραβικό κόσμο δεν υπάροχυν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν κούνησε το δακτυλάκι του για μένα. 'Ολα τα χρωστάω στη Δύση, στη χριστιανική αλληλεγγύη και στις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιβύη».

Τάδε έφη ο Ασράφ Αλχαζούζ, ο παλαιστινιακής καταγωγής γιατρός που μαζί με πέντε βουλγάρες νοσοκόμες κατηγορήθηκαν από τις λιβυκές αρχές ότι μόλυναν με τον ιό του AIDS 400 παιδιά.
Ο Ασράφ, λίγες μέρες μετά από την απελευθέρωσή του, καταγγέλλει ότι οι βασανιστές του όχι μόνο τον βίασαν επανειλημμένα, αλλά προσπάθησαν να βάλουν τρία σκυλιά να κάνουν το ίδιο.
Η μαρτυρία του, όπως καταγράφηκε από δημοσιογράφο της El Pays, είναι συγκλονιστική:
«Ελεγαν ότι στην Αφρική είχαν κάνει πειράματα με πιθήκους και ότι εκείνοι θα τα έκαναν με σκυλιά. Αλλά δεν το κατάφεραν.
Εζησα και είδα τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου είδους», λέει ο Ασράφ. «Με είχαν επί μήνες στα γόνατα, με χειροπέδες. Αν με έπαιρνε ο ύπνος και έπεφτε το κεφάλι μου μπροστά, με ξυπνούσαν με κλωτσιές. Τα ζώα έχουν περισσότερη ηθική από αυτούς».

Ο παλαιστίνιος γιατρός συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1999 στη Βεγγάζη και άρχισαν να τον κτυπούν από την πρώτη στιγμή. Υστερα από πολύωρες ανακρίσεις, τον μετέφεραν στην Τρίπολη στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, μια απόσταση 1.500 χιλιομέτρων. Εκεί τον κτυπούσαν επί τρία μερόνυχτα, για να τον μεταφέρουν στη συνέχεια σε ένα κέντρο εκπαίδευσης σκυλιών, όπου τον έκλεισαν σ'ένα κελλί μαζί με τρία σκυλιά. «Το παιχνίδι είχε αρχίσει», διηγείται. Στο κελλί αυτό έμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου του 2000. «Μου έκαναν ηλεκτροσόκ σε όλο το σώμα με τηλεφωνικά καλώδια και μου έδειχναν τα διαβατήρια των πέντε νοσοκόμων ζητώντας μου να τους πω ό,τι ήξερα γι'αυτές». Από τις 10 Φεβρουαρίου, τα βασανιστήρια δεν γίνονταν με τα διαβατήρια των γυναικών, αλλά με τις ίδιες τις γυναίκες. Τις βασάνιζαν μπροστά του και βασάνιζαν εκείνον μπροστά τους.

Οι λιβυκές αρχές ζητούσαν λεπτομέρειες για τη συνωμοσία που υποτίθεται ότι είχαν στήσει οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ για να μολύνουν με AIDS τα παιδιά της χώρας. «Ηταν όλα παράλογα. Ο στόχος ήταν να απαλλαγούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι από τις ευθύνες τους για την επιδημία του AIDS που ξέσπασε μεταξύ των παιδιών. Αν υπέγραψα; Φυσικά και υπέγραψα ό,τι μου έδωσαν! Ημουν διαλυμένος. Δέχθηκα όλα όσα μου ζήτησαν, γιατί απείλησαν να βιάσουν μπροστά μου τις μικρότερες αδελφές μου».
Ο Ασράφ, που μαζί με τις πέντε νοσοκόμες καταδικάστηκε τον Μάιο του 2004 σε θάνατο, καταγγέλλει ότι συνέχισαν να τον βασανίζουν και μετά την ομολογία του. «Ημουν ο πιο ευάλωτος απ'όλους: ένας Παλαιστίνιος χωρίς διαβατήριο, χωρίς χώρα και χωρίς κυβέρνηση». Τον Ιούνιο του 2004, και αφού είχε πάρει τη βουλγαρική υπηκοότητα, τον χώρισαν από την ομάδα. Φοβόταν ότι θα τον δηλητηρίαζαν ή θα τον πυροβολούσαν στην πλάτη και θα έλεγαν στη συνέχεια ότι προσπάθησε να διαφύγει. «Ημουν ο πιο ευάλωτος, αλλά και ο πιο δυνατός, αφού είμαι ο μόνος από την ομάδα που μιλά αραβικά και οι Αραβες σε όλο τον κόσμο θα ακούσουν σύντομα στη γλώσσα τους αυτά που έχω να πω». Δεν ξαναείδε τις νοσοκόμες παρά στις 24 Ιουλίου, όταν επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο που τους μετέφερε στη Σόφια.

Ο Αχμεντ και η Αφίφα, οι γονείς του Ασράφ, τον ακούνε συγκλονισμένοι. «Υπάρχουν πράγματα που δεν ξέραμε», λέει ο πατέρας του, ενώ η μητέρα του τον φιλάει και του χαϊδεύει το χέρι. Η οικογένεια έφτασε στη Λιβύη όταν ο Ασράφ ήταν δύο ετών και όλα πήγαιναν καλά μέχρι την ημέρα που εξαφανίστηκε ο γιος τους. Τον Ιούλιο του 2003, όταν ξεκίνησε η δίκη του Ασράφ, οι γείτονες στράφηκαν εναντίον τους και οι τέσσερις κόρες τους εκδιώχθηκαν από το πανεπιστήμιο όπου σπούδαζαν. «Η μητέρα μου ήθελε να μείνει για να συνεχίσει να με επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα, αλλά εγώ της είπα ότι αν πήγαιναν στην Ευρώπη θα κινδύνευα λιγότερο», λέει ο Ασράφ. Από τον Δεκέμβριο του 2005, οι γονείς του ζουν ως πολιτικοί πρόσφυγες στην Ολλανδία.

La Costa

Παραλία Ζούμπερι " La Costa". Μέχρι να φτάσεις εκεί, βέβαια, τρως στη μάπα το "νεοελληνάρα το μεγαλοπρεπή" στις στιγμές πλήρους αποθέωσής του. Στο τιμόνι. ΄Οταν όμως φθάσεις -κι αφού ευχαριστήσεις τον καλό Θεούλη που επέζησες από τους μ.....κες και τα φονικά τροχοφόρα τους-, έχει πλάκα. Χάζι. Κατά κανόνα αποφεύγω τις κοσμικές παραλίες. Αλλά που και που είναι μέχρι και διασκεδαστικό. Για να ακριβολογήσω είναι στα όρια διασκεδαστικού και εκνευριστικού.
Τα διασκεδαστικά πρώτα:
Κοντή και αχαμνή, εθέαθη να έπεται δύο τεράστιων ψεύτικων βυζόμπαλων. Ειδικά αν την έβλεπες στο πλάι, το θέαμα ήταν όχι γελοίο αλλά οικτρό. Σαν αυθαίρετη προέκταση κτίσματος, που 'βγάζει μάτι'. "Όχι, κύριε Πρόεδρε, δεν το 'σήκωσα' βράδυ. Ήταν από παλιά στο σχέδιο του κυρ μηχανικού. Νατο! Δε το βλέπετε; Μα πως..."
Τυπάκος πενηντάρης αρκετά "φιτ", κάτι σε δημόσιο υπάλληλο προσφάτως συνταξιοδοτηθέντα. Παλιό "καμάκι". Που δεν αποδέχεται όμως την...παλαιότητά του. Ψάχνει να βρει υποψήφιους θηλυκούς "ροφούς". Μόλις βρει το στόχο του, επιλέγει γειτνιάζουσα ξαπλώστρα. Και στήνεται. Το μαγιό εκτυφλωτικά κίτρινο και στενό...
Θα ταίριαζε καταπληκτικά με την ξανθιά πενηντάρα, απέναντι, που αλειφόταν μετά μανίας με ... βαζελίνη για να γίνει σοκολατένια καλλονή. "Τι; Φονικός ήλιος; Τρύπα όζοντος; Μελάνωμα; Τι είναι αυτά; Δε τα γράφει στο 'Ηigh'!" .
Δίπλα μου μια παρέα, δύο ζευγάρια. Μια χαρά άνθρωποι. Οι τρεις τους. Ο τέταρτος,τράβαγε την προσοχή. Μύτη -σαϊτα και γυαλί αεροδυναμικής γραμμής. Έτσι, για να τονίζει το αδύνατο χαρακτηριστικό του προσώπου του. Και κολιέ από κοχυλάκια να περιβάλει σφιχτά-σφιχτά έναν βοδινό λαιμό. Τώρα θ'αρχίσει να μπλαβιάζει από το σφίξιμο ο τύπος, τώρα θ'αρχίσει, σκεφτόμουν και μ'έπιανε άγχος.
(Πάντως, μιλώντας περί καλοκαιρινών γελοιοτήτων και κάνοντας μία παρένθεση, να σας πω και τι ανακάλυψα προσφάτως. Πίσω απ'όλες αυτές τις αστείες -δήθεν cool- βερμούδες, με τα λογότυπα, τα λουριά, τις χίλιες τσέπες, που αποκαλύπτουν χοντρές, στραβές, μαλλιαρές ή αποτριχωμένες ανδρικές γάμπες, πίσω από τους χοντροκώλληδες με τα καθαρά γυναικεία παντελόνια τύπου 'κάπρι', συχνά κρύβεται "εκείνη".
Η ενδυματολογική γελοιοποίηση των ανδρών, όπως αυτή ξεδιπλώνεται μπροστά στα αθώα μάτια μας τα τελευταία καλοκαίρια είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα των συντρόφων τους.
Πρόσφατα στο Κολωνάκι, μία τριαντάρα σύζυγος, έλεγε φωναχτά απευθυνόμενη στη φίλη της και κοιτώντας προς το μέρος του άντρα της: "Αυτό το παντελόνι του το έχω πάρει από το Πάσχα, και το φόρεσε τώρα για πρώτη φορά!"
Με το δίκιο του ο άνθρωπος δε το φόραγε. Του πίεζε τα οπίσθια λες και φορούσε φασκιές. Κι οι τσέπες στο παντελόνι, όταν είναι στο ύψος του γόνατου, όσο να'ναι το μπόι το κόβουνε, ξέρετε. Κι εκείνος δεν ήταν δα και κανένας μπασκετμπολίστας ο έρμος. Γκρίνια η κυρία, έκανε ασκήσεις θάρρους από το Πάσχα και μετά, έκανε και την καρδιά του πέτρα και το φόρεσε τον Ιούλιο. Ή, μάλλον, το παντελόνι φόρεσε εκείνον: "Κοίτα ένα γελοίο παντελόνι! Α, για δες! Έχει και τον Τάκη μέσα!")
Επανέρχομαι.
Στα εκνευριστικά της κοσμικής παραλίας. Το ντους που ήταν δίπλα μας. Προφανώς κάποιος έχει διαδώσει στο μέσο Έλληνα ότι το νερό των θαλασσών είναι τοξικό. Ή ότι το αλάτι αποσυνθέτει το δερματικό ιστό, προκαλεί σεξουαλικώς μεταδιδόμενα, σε κάνει στείρο, σου πηδάει τη γκόμενα ενώ κοιμάσαι, σου μαραίνονται τα βυζιά ή κι εγώ δε ξέρω τι. Τόσα ντους από τους ίδιους ανθρώπους δεν έχω ματαδεί. Δηλαδή τι θα πάθεις ρε φίλε να αφήσεις λίγο το αλατάκι πάνω σου; Όχι για πάντα, μέχρι να πας στο σπίτι σου.
Κι όλες αυτές οι χαμηλοκώλες που έσερναν τα αντιπαθέστατα 'βλαστάρια' τους στη ντουσιέρα; Μία μάλιστα το παρότρυνε να ουρήσει ενόσω βρισκόταν κάτω από το νερό! Κι η διπλανή ξαπλώστρα ήταν σε απόσταση μισού μέτρου από το κατρουλιό. Μετάνιωσα που δεν έβαλα τις φωνές. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου. Που είσαι, ωρέ Ρήγα, φίλε του Διονύση! Που δε διστάζεις να βάλεις στη θέση τους δημοσίως τους αγενείς και τους χοντράνθρωπους...
Το άλλο χοντρό παιδί της κρετίνας μπουκωνόταν γαριδάκια περιμένοντας τη σειρά του για το ντους. Το αλάτι τους μάρανε. Τα σκατολοϊδια, που σαβούρωνε το ιπποποταμάκι, δεν ενοχλούσαν τη "στοργική" μητέρα.
Στο La Costa, αδελφές μου! Στο La Costa! (πάντως το σέρβις ήταν καλό κι η παραλία αρκετά καθαρή)

Καίγομαι!

Αφρική γίναμε. Ουφ. Σκάω. Ο γάτος εντοπίζει με τη μία air condition σε λειτουργία και στήνεται από κάτω. Δε γράφω τίποτε άλλο. Εξοινόμηση ... ενέργειας! Καλή επιβίωση you all!

Αλίμονο στους νέους

Χθες ένας φίλος μου έκανε παρατήρηση: "Δεν τον σκαλίζεις τον κήπο σου! Βαρέθηκες;", "Ε, όχι", ψέλλισα, "ζέστη μωρέ"...

Ψέματα - ψέματα έχω αποχαυνωθεί από τη ζέστη. Χθες παραλίγο να λιποθυμίσω στο γραφείο. Που είμαι και νέος άνθρωπος....

Πέστε μου όμως, βρε καλά μου, αυτές οι γιαγιές με την ημιπληγία, τα μπαστούνια και τις εκατό τσάντες σε κάθε χέρι, πως στο καλό κυκλοφορούνε εν μέσω καύσωνα και, μάλιστα, με τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας;

Χθες στο τρόλεϊ μπήκε εβδομηνταπεντάρα μετά βακτηρίας και υποβασταζομένη από εθελοντή τυχόντα επιβάτη...Η γιαγιά είχε ΚΑΙ βαλιτσάκι καθότι, όπως μου εδήλωσε λίγα λεπτά αργότερα, όταν "την κάτσανε" στη διπλανή μου θέση, ερχόταν από το Ξυλόκαστρο.

"Ήρθα το πρωί, έχω κάτι δουλίτσες και κάτι εξετάσεις να κάνω!" μου είπε πασιχαρής λίγο πριν ξεκινήσει να μου περιγράφει με πάσα λεπτομέρεια το πως είχε πέσει, που είχε χτυπήσει, τι πρόβλημα είχε προκληθεί κλπ κλπ.

Η αφήγηση ήτο συναρπαστική, δεν υπάρχει αμφιβολία. Έπρεπε όμως να κατέβω στη στάση μου. Για να μπορέσω να απεγκλωβιστώ, -καθόμουν δίπλα στο παράθυρο, με τη γιαγιά και τη βαλίτσα της να στην εξωτερική θέση να μου φράζουν πλήρως τη διόδο- κατέφυγα σε ακροβατικά. Η γιαγιά συνέχισε μακάρια, βιονική και παντοδύναμη μες στην αδυναμία της. Αλίμονο στους νέους...

Καλοκαίρι

(photos by poupsi. copyright reserved)

Μαρία η ...έγγαμη!

Η Μαρία, συνάδελφος, άξιο και καλό παιδί, παντρεύτηκε τον καλό της Εμέλ-Φίλιππο στη γενέτειρά της Κρήτη (http://www.mybigfatcretanwedding.blogspot.com/).
Όπως μπορείτε να 'διαβάσετε' στα πρόσωπά τους, o κοινός βίος προιωνίζεται, at least, ευχάριστος! Και στα δικά μας οι ελεύθεροι!

Πού'σαι Μάη μου...

Χθες πήγα για μπάνιο στην ίδια παραλία που είχα πάει το Μάιο (βλ.post 15.5.07).
Τα νερά ήταν άθλια: ό,τι λογής σκουπίδι είχε βγει στα ρηχά. Σ'αυτήν την αμφίβολης καθαρότητας θάλασσας, διάφορα νήπια, - Σέρτζιοι και Κατερινούλες, συλφιδούλες και ελεφαντάκια- τσαλαβατούσαν (φυσικά) στριγγλίζοντας υπό τα όμματα των περήφανων ή βαριεστημένων γονέων τους.
Υπό το κράτος της ζέστης, έκανα την απονενοημένη βουτιά τσιρίζοντας κάθε φορά που ένα πλαστικό ποτήρι ή σακούλα μου ακουμπούσε τη γάμπα.
Στην παραλιακή ταβέρνα, όπου πηγαίνω από πιτσιρίκα, η ψητή σαρδέλα ήταν άριστη, ο τηγανητός γάβρος όμως υστερούσε έως δεν τρωγόταν.
Συνοψίζοντας: Καλοκαιρινό μπάνιο στις "Μαρίκες": An experience I wouldn't repeat.

Παιχνίδια ενηλίκων με υπογραφή

Ήταν μία από τις εκπλήξεις του πρόσφατου ταξιδιού στις Βρυξέλλες. Στη boutique της Sonia Rykiel, ανάμεσα στα διάφορα, υπήρχε ειδική γωνιά με ... sex toys, τα οποία λανσάρει η συγκεκριμένη φίρμα. Έμεινα!. Σινιέ σεξοβοηθήματα! Σε συνέντευξή της,η Natalie Rykieλ είχε πει επ'αυτού χαρακτηριστικά: "Βγάλαμε τα sex toys από το γκέτο τους! Τα ξαναντύσαμε με σατέν και στρας, αναδείξαμε τη χιουμοριστική τους διάσταση, με στόχο όχι μία μοναχική και θλιβερή έκφραση της σεξουαλικότητας αλλά ένα παιχνίδι ερωτικό κατά μόνας ή για δύο!" Πράγματι, η ανακάλυψη των sex toys μέσα στο λαμπερό κατάστημα της Boulevard de Waterlοo, προκαλούσε μια αρχική έκπληξη στα όρια της αμηχανίας. Όμως πολύ σύντομα, βοηθούσης και της γλυκύτατης πωλήτριας, τα προϊόντα απενοχοποιούνταν και σημασιολογικά δε διέφεραν και πολύ από την χρυσή τσάντα παραδίπλα ή από το ριγέ σύνολο πιο 'κει...Φαντάζομαι πως οι δικοί μας μόδιστροι, αν τυχόν το είχαν πάρει χαμπάρι, θα τη μιμούνταν. Το όλο θέμα είναι άλλωστε πολύ αβανταδόρικο επικοινωνιακώς.Ήδη φαντάζομαι πρωτοσέλιδο σε life style περιοδικό τον Ψινάκη με ένα βελούδινο δονητή ανά χείρας, τη Γωγώ να χαχανίζει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου κ.ο.κ. Έχω να πάω σε ένα γάμο αυτές τις μέρες και δεν έχω πάρει δώρο ακόμη...Λέτε;!

"Τόση απελπισία οι κουλές;"

Έπεσε στα χέρια μου, πριν καν'να δυο μέρες, ένα gay περιοδικάκι που κυκλοφορεί κάθε θερινή, νομίζω, σεζόν, στη Μύκονο. Εκεί, ανάμεσα στα διάφορα αρθράκια που παρεμβάλλονται των διαφημιστικών καταχωρήσεων, είδα κι ένα που, εν ολίγοις, έλεγε το εξής: "Πολλές "αδελφές" παντρεύονται στη Μύκονο. Ξέρετε όμως ότι παντρεύονται ...γυναίκες; Κι αυτές οι "κουλές" (εν.τις γυναικες), τόση απελπισία πια;"

Ο συντάκτης του συγκεκριμένου άρθρου αποτύπωσε την έκταση ενός φαινομένου, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε αντιληφθεί: Την ένωση "ενώπιον Θεού και ανθρώπων" ομοφυλόφιλων ανδρών με γυναίκες, κατά κανόνα ετεροφυλόφιλες...

Κι ενώ κάτι τέτοιο, από την πλευρά των gay ανδρών ανδρών, έχει σχετικά εύλογη αιτία ( "οχύρωση" έναντι του υφέρποντα ή και πρόδηλου κοινωνικού ρατσισμού), ερώτημα τίθεται για τις γυναίκες που συναινούν σε έναν τέτοιο γάμο. "Τόση απελπισία οι κουλές;", όπως εύστοχα διατυπώνει ο (επίσης gay συντάκτης) του άρθρου.

Μια πρώτη απάντηση στην ερώτηση, θα ήταν "ναι, τόση!".

Πράγματι, οι σχέσεις ανδρών-γυναικών, όπως αυτές διαμορφώνονται σε ένα περιβάλλον ρευστών πλέον αρχών και σταθερών, είναι δύσκολες. Οταν ένας άνδρας "αλλιώτικος από τους άλλους" αποτελεί, πέραν της ιδιαιτερότητάς του, "καλό πακέτο" (ήτοι status quo, συμπεριφορά, εμφάνιση), και δεν είναι και κραυγαλέα περίπτωση θηλυπρέπειας, τότε ναι, κάποιες γυναίκες το παίρνουν απόφαση. Σαφώς έχουν προηγηθεί απογοητεύσεις με διάφορους straight γκόμενους ενώ η συνειδητή επιλογή gay συζύγου ενισχύεται συχνά από την επιθυμία άμεσης τεκνοποίησης: Οι straight συχνά-πυκνά κάνουν τους "ζόρικους" ως γνωστόν...

Οι συγκεκριμένες γυναίκες προφανώς θεωρούν πως η σεξουαλική προτίμηση του συζύγου τους δεν θα επηρεάσει τη δημιουργία μίας σωστής οικογένειας.

Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες που ελκύονται από ομοφυλόφιλους. Αυτές, που ξέρετε, θέλουν να τους φέρουν στον ίσιο δρόμο κι άλλα τέτοια ψυχοπαθολογικά...Το ψυχοπαθολογικό ίσως να ενυπάρχει σε κάποιες από τις "συνειδητοποιημένες", εκτιμώ...αλλά δεν είμαι και ειδική άρα μεγάλη κουβέντα δε λέω (σπόντα, Constantinos!)

Φυσικά, εκτός από τις συνειδητοποιημένες, υπάρχουν κι οι χαζές. Που δεν το παίρνουν χαμπάρι παρά μόνον όταν πιάσουν το σύζυγο επ'αυτοφώρω με τον Σάκη τον υδραυλικό. Κι είναι πολλές από δαύτες σας διαβεβαιώ. Οι χαζές, ξεκινούν από την κατηγορία της αθώας (η κατάταξη γίνεται με το ηλικιακό κριτήριο) και "αναβαθμίζονται" στην κατηγορία της χαζής, εφόσον η άγνοια επεκτείνεται και πέραν της πολύ νεαρής ηλικίας...

Και μία τρίτη κατηγορία είναι οι πληρωμένες. Εδώ συγκαταλέγονται όσες λαμβάνουν μισθό (κανονικότατα) προς τούτο, όσες επιθυμούν να προβληθούν στο πλευρό του διάσημου gay συντρόφου ή όσες επιδιώκουν και τα δύο: Λεφτά και Δόξα (μου ήρθε τώρα στο μυαλό η εικόνα εφοπλιστή που φιγουράρει στις κοσμικές στήλες συνοδευόμενος από την εντυπωσιακή Σουηδέζα μνηστή του τάδε. Ο εφοπλιστής είναι τόσο ...λαλάκης που αμέσως κανείς σκέφτεται σε τι ύψος να ανέρχονται οι αποδοχές της αιώνιας μνηστής).

Έχω υπάρξει αθώα και δι'ολίγον χαζή (τη γλίτωσα πολύ φθηνά, χωρίς κόστος). Επίσης υπήρξε κάποτε μία φευγαλέα σκέψη να μεταπηδήσω στην κατηγορία της συνειδητοποιημένης. Πολύ φευγαλέα... Απεταξάμην το Σατανά, though... "Πληρωμένη" δεν έχω διατελέσει αλλά όπως έλεγε κι ένας μουρντάρης φιλόλογος στο λύκειο "ουδεις γνωρίζει τα μέλλοντα να συμβούν"!!! So, wish me luck!

My favorite

Aπ'όλα τα muppet, ο Animal ήταν το αγαπημένο μου. Κάποτε μάλιστα το συγκεκριμένο muppet μου άρεσε και σε άνδρα. Τελικά, ευτυχώς, ιάθηκα και πέρασα από το χαμηλής συναισθηματικής νοημοσύνης πρότυπό μου σε πιο Κέρμιτ τύπους: ευγενείς και με χιούμορ.

Ο συγκεκριμένος κούκλος ενσαρκώνει πλέον για μένα τη φαντασίωση της απόλυτης εκτόνωσης. Πόσες φορές δεν έχουμε επιθυμήσει να τα σπάσουμε όλα, χωρίς φυσικά να υποστούμε τις όποιες συνέπειες ... Ο άνθρωπος, όπως λένε οι ψυχολόγοι, είναι αμφίθυμος απέναντι στη βία. Στις πολιτισμένες κοινωνίες την καταδικάζουμε αλλά ενίοτε μας ελκύει. Ανομολόγητα όμως.

Μακάρι να είχα μια Val-Dieu τώρα. Θα την ύψωνα και θα έπινα στην υγειά των απανταχού Animal: Ειναι χρήσιμοι ωσάν παιδική ασθένεια: Σου χαρίζουν αντισώματα. Αρκεί φυσικά να πέσεις πάνω τους σε μικρή ηλικία...

Frankenstein's bride

Δύσκολη μέρα σήμερα...Α παπαπάαααα! Αν μπορούσε να απεικονισθεί η ψυχολογική μου κατάσταση αυτή τη στιγμή θα έπαιρνε τη μορφή του παραπάνω πορτρέτου: Freak, c'est chic!!! Άσε που βιώνω και την πλήρη εγκατάλειψη! Doesn't anybody love me anymore?!