Καλύτερα εργάτης στη Γερμανία...

"Κυρία μου, ξελογιαζόμαστε από τις φυσικές ομορφιές της χώρας και νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά!'. Τάδε έφη ταξιτζής, κοντούλης, κακομούτσουνος, πενήντα δύο ετών, κατά δήλωσή του, σε συζήτηση για την ελληνική πραγματικότητα. Αφετηρία του διαλόγου υπήρξε το ολοένα επιδεινουμενο κυκλοφοριακό. 'Δε βλέπω φως' σχολίασα για να μου απαντήσει ο ταρίφας: "Για να βελτιωθεί η κατάσταση χρειάζεται, πρώτον αστυνόμευση, και, δεύτερον, παιδεία. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο! Ούτε υπάρχει πολιτική βούληση για να αποκτήσουμε". Η ώριμη σκέψη του ταρίφα μου προκάλεσε έκπληξη. Η συνέχεια ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα:

"Πριν από 10 χρόνια προσπάθησα να πάω Αυστραλία", συνέχισε ο ταξιτζής καθώς η συζήτηση επεκτάθηκε από το κυκλοφοριακό στα άλλα τρωτά σημεία της ελληνικής πραγματικότητας (εργασία, υγεία).

"Τότε ήμουν υποδηματοποιός. Οι άνθρωποι αυτοί όμως (οι Αυστραλοί) είναι οργανωμένοι. Μου απάντησαν πως δε χρειάζονταν την ειδικότητά μου κι έτσι έμεινα εδώ (σ.σ. αυτό ακριβώς το σύστημα ακολουθούμε και στην... Ελλάδα!). Όποιος μπορεί να φύγει, κυρία, πρέπει να φύγει από εδώ. Σκεφτείτε το εξής: Έχω κάτι θείους στη Γερμανία. Εχουν πάρει σύνταξη εδώ και δέκα χρόνια αλλά στην Ελλάδα δεν επιστρέφουν. Μόνο για διακοπές έρχονται. 'Τι να κάνουμε εδώ; Θα μας ξεκάνουν μία ώρα αρχίτερα!' λένε. 'Οταν η θεία προ τριετίας είχε χτυπήσει το πόδι της στο εξοχικό στη Χαλκιδική, ο θείος την πήγε στο Κέντρο Υγείας. 'Μην την ακουμπήσετε' είπε στο γιατρό εκεί. 'Μόνο ένα πρόχειρο δέσιμο'. Πράγματι, με το που της δέσανε λίγο το πόδι, την πήρε σηκωτή και πήγαν Μίκρα στο αεροδρόμιο. Με τη γρήγορη πτήση της Λουφτχάνσα σε λίγες ώρες ήταν Γερμανία, όπου τους περίμενε το ασθενοφόρο. Άλλο πράμα η περιποίηση στη Γερμανία. Και να φανταστείτε, οι θείοι δεν είναι τίποτε προνομιούχοι. Εργάτες ήσαν οι άνθρωποι!"

Μετανάστες καριέρας

H φίλη μου η Θελξινόη, ικανή συνάδελφος και καλό παιδί, ήταν πολύ απογοητευμένη χθες. Ζήτησε αύξηση (παίρνει το βασικό) και η ικανοποίηση του αιτήματος παραπέμφθηκε στις καλένδες (η πρώτη και τελευταία αύξηση που είχε λάβει ανερχόταν στο ύψος των ... 60 ευρώ)... Ζήτησε να αναλάβει έναν τομέα, τα ίδια.
Η Μαρία δεν είναι κολλητή των προϊσταμένων. Κάνει αξιοπρεπώς τη δουλειά της και με ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Στο πρόσωπό της συντρέχουν όμως δύο βασικά μειονεκτήματα: Πρώτον, είναι γυναίκα και εργάζεται σε ένα βαθιά φαλλοκρατικό χώρο. Δεύτερον, δεν είναι πουτάνα. Ειδικά το τελευταίο, δύσκολα συγχωρείται.
Ετσι λοιπόν, σκέφτεται σοβαρά -και εκείνη- την εναλλακτική της αναζήτησης μιας δουλειάς στας Ευρώπας.
Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι από τότε που κι εγώ άρχισα να συζητώ το ενδεχόμενο αυτό, διαρκώς πέφτω πάνω σε γνωστούς και φίλους που γυροφέρνουν τη σχετική ιδέα στο μυαλό τους.
Ο Σπύρος, με καλή θέση σε ιδιωτική εταιρία, με εξέπληξε πρόσφατα όταν μου είπε ότι ήδη έχει στείλει βιογραφικά στις Βρυξέλλες.
Ο φίλος μου ο Γιάννης, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έλεγε πως θα προτιμούσε τη βόρεια Σουηδία αλλά η επιθυμία του αυτή είναι ασύμβατη με το χόμπι της γυναίκας του που είναι χειμερινή κολυμβήτρια.
Νομίζω ότι είμαστε στις απαρχές μίας τάσης που θα στέλνει απογοητευμένους Ελληνες στο εξωτερικό για μία δεύτερη ή τρίτη καριέρα.
Πριν από χρόνια ούτε κι εγώ ούτε και πολλοί άλλωστε από τον κύκλο μου θα συζητάγαμε κάτι τέτοιο. Οι συνθήκες βέβαια ήταν διαφορετικές. Μόλις είχε ξεκινήσει η ελεύθερη διακίνηση και εργασία στην ΕΕ.
Με την πάροδο των ετών, η εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας σε συνδυασμό με το άνοιγμα των ευρωπαϊκών οριζόντων, έκανε κάποιους από μας να αναθεωρήσουμε το "πατρίδα μου γλυκειά" ...
Όχι ότι είναι πολύ εύκολο. Δεν είναι όμως κι ακατόρθωτο. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία...