Υπάρχει ελπίς

Είδα το σχετικό ρεπορτάζ στην πρωινή εκπομπή του ANT1 με το Γιώργο Παπαδάκη. Μία γειτονιά, κάπου στον Πειραιά συμπαρατάχθηκε στο πλευρό ενός νεαρού που φέρεται να έχει εξαπατηθεί και μεταβιβάσει έναντι ευτελούς ποσού το διαμέρισμά του. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο εν λόγω νεαρός, ονόματι Θανάσης, άτομο με ελαφρά νοητική στέρηση, φέρεται να πούλησε το διαμέρισμά του σε μία κακόπιστη γειτόνισσα, η οποία αν και του είχε υποσχεθεί ότι θα τον άφηνε να μένει μέσα έως το θάνατό του, τελικά του κάνει έξωση. Οι υπόλοιποι γείτονες, όμως, που επί δύο χρόνια -από τότε που είχε αποβιώσει ο παππούς του- του πρόσφεραν ένα πιάτο φαγητό και τον νοιάζονταν, εξεγέρθηκαν με την αδικία. Πήγαν στο δήμο, πήραν τον ΑΝΤ1 και κατάφεραν να ξεκινήσουν μία διαδικασία νομικού ελέγχου της αγοραπωλησίας.
Η περίπτωση αυτή μου θύμισε μία ταινία που είχα δει πριν από λίγο καιρό -τώρα προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες- το "Ο Λαρς και η κούκλα του".
Στην ταινία, η μικρή κοινωνία ενός αμερικανικού χωριού, έδειξε αμέριστη κατανόηση και συμπαράσταση σε ένα μέλος της, το Λαρς, που η ψυχολογική του ιδιαιτερότητα τον οδήγησε στο να συνάψει δεσμό με ... μία κούκλα σιλικόνης.
Στον σεναριακά ιδανικό κόσμο, η αγάπη των συνανθρώπων του βοήθησε το Λαρς να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να ακολουθήσει μία φυσιολογική ζωή. Δεν ξέρω αν στην περίπτωση του Πειραιά συμβεί το ίδιο, αν δηλαδή θα διασωθεί το σπίτι του Θανάση κι αν "αυτός θα περάσει καλά κι εμείς καλύτερα", πάντως είναι αξιοσημείωτο ότι η τοπική κοινωνία λειτούργησε ως ώφειλε για λογαριασμό και προς όφελος ενός αδύναμου μέλους της. Υπάρχει ελπίδα τελικά...

Greek, for ever freak!

Το περασμένο Σάββατο, όταν συγκρούστηκαν διάφορες ομαδούλες στο κέντρο της Αθήνας, έτυχε να είμαι στην πλατεία Κολωνακίου.
Είδα λοιπόν ένα εξαχρειωμένο 'ταρίφα' να βρίζει ένα νεαρό αστυνομικό επειδή ο τελευταίος ειχε το ... θράσος να υπακούσει άνωθεν εντολές και να ανακόψει την κίνηση προς τη Βασιλίσσης Σοφίας κλείνοντας την οδό Κουμπάρη.
- "Βλάκα! Παλιοχωριάταρε!" ωρυόταν ο ταξιτζής, ο οποίος προφανώς θεωρούσε εαυτόν μη βλάκα και μη χωριάτη... (εδώ ταιριάζει το "καλό, εεεεε;!")
Ο αστυνομικός είτε λόγω του νεαρού της ηλικίας είτε λόγω της ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί στους ένστολους από την ιεραρχία, αντί να τον συλλάβει επί τόπου (απείθια, εξύβριση κοκ), έσκυψε το κεφάλι αφήνοντας το κίτρινο βδέλυγμα να φύγει βλαστημώντας ... Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ακόμα και εκπρόσωπος της πλέον αντιπαθητικής επαγγελματικής τάξης -όπου με το ζόρι ποσοστό 10 -άντε το πολύ 15 % - τιμά το μεροκάματό του επιδεικνύοντας ευπρέπεια και αποτελεσματικότητα-, μπορεί να περιφρονεί την έννομη τάξη έτσι, επειδή η καφρίλα του δε του επιτρέπει να πράξει το στοιχειώδες προαπαιτούμενο για μία συντεταγμένη κοινωνία: Να συμμορφωθεί με το νόμο.

Από που να το πιάσεις το θέμα στην κωλοχώρα αυτή; Δείτε τι έγινε με το κάπνισμα. Αντί να προχωρά η απαγόρευση του καπνίσματος, καταστρατηγούνται ακόμη και αυτά τα δειλά μέτρα που είχαν ληφθεί: Σε πολλά κέντρα ούτε καν προσχηματικά δεν υπάρχουν πια χώροι μη καπνιστών. Οταν στην -θερμόαιμη- Ιταλία έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα και στους ανοιχτούς χώρους ενώ ακόμη κι ο παράδεισος των καπνιστών, η Γαλλία, ανακοίνωσε αυστηρότερα μέτρα από το Μάρτιο και μετά...(http://www.nonsmokersclub.com/content/view/157/2/)
Σκεφτείτε ότι στη βαλκανική Βουλγαρία απαγορεύεται το κάπνισμα ακόμη και μέσα σε ...προποτζίδικα, όπως με πληροφόρησε γνωστός άρτι αφιχθείς από τη γείτονα, που έκπληκτος είδε τον ιδιοκτήτη του πρακτορείου να τον καλεί να βγει έξω επειδή άναψε τσιγάρο.

Κι έρχεται και το πρωτοσέλιδο της "Καθημερινής" που μας πληροφορεί ότι:
"Στα Τίρανα όμως ο δήμαρχός τους Εντι Ράμα τόλμησε όχι μόνο να γκρεμίσει αυθαίρετα σπίτια και κακόγουστες πολυκατοικίες, αλλά να επανασχεδιάσει την πρωτεύουσα της Αλβανίας πάνω στα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα... κατεδάφισε δύο χιλιάδες αυθαίρετα κτίσματα δίνοντας στην πόλη, φως, χρώμα, τεράστια πάρκα και ελεύθερους καταπράσινους χώρους κατά μήκος του ποταμού Λάνα που διασχίζει το κέντρο της"
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100011_02/02/2008_257879

Είναι να μη σου 'τη δίνει', γαμώ το κέρατό μου;!

Καλύτερα εργάτης στη Γερμανία...

"Κυρία μου, ξελογιαζόμαστε από τις φυσικές ομορφιές της χώρας και νομίζουμε ότι όλα πάνε καλά!'. Τάδε έφη ταξιτζής, κοντούλης, κακομούτσουνος, πενήντα δύο ετών, κατά δήλωσή του, σε συζήτηση για την ελληνική πραγματικότητα. Αφετηρία του διαλόγου υπήρξε το ολοένα επιδεινουμενο κυκλοφοριακό. 'Δε βλέπω φως' σχολίασα για να μου απαντήσει ο ταρίφας: "Για να βελτιωθεί η κατάσταση χρειάζεται, πρώτον αστυνόμευση, και, δεύτερον, παιδεία. Δεν έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο! Ούτε υπάρχει πολιτική βούληση για να αποκτήσουμε". Η ώριμη σκέψη του ταρίφα μου προκάλεσε έκπληξη. Η συνέχεια ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα:

"Πριν από 10 χρόνια προσπάθησα να πάω Αυστραλία", συνέχισε ο ταξιτζής καθώς η συζήτηση επεκτάθηκε από το κυκλοφοριακό στα άλλα τρωτά σημεία της ελληνικής πραγματικότητας (εργασία, υγεία).

"Τότε ήμουν υποδηματοποιός. Οι άνθρωποι αυτοί όμως (οι Αυστραλοί) είναι οργανωμένοι. Μου απάντησαν πως δε χρειάζονταν την ειδικότητά μου κι έτσι έμεινα εδώ (σ.σ. αυτό ακριβώς το σύστημα ακολουθούμε και στην... Ελλάδα!). Όποιος μπορεί να φύγει, κυρία, πρέπει να φύγει από εδώ. Σκεφτείτε το εξής: Έχω κάτι θείους στη Γερμανία. Εχουν πάρει σύνταξη εδώ και δέκα χρόνια αλλά στην Ελλάδα δεν επιστρέφουν. Μόνο για διακοπές έρχονται. 'Τι να κάνουμε εδώ; Θα μας ξεκάνουν μία ώρα αρχίτερα!' λένε. 'Οταν η θεία προ τριετίας είχε χτυπήσει το πόδι της στο εξοχικό στη Χαλκιδική, ο θείος την πήγε στο Κέντρο Υγείας. 'Μην την ακουμπήσετε' είπε στο γιατρό εκεί. 'Μόνο ένα πρόχειρο δέσιμο'. Πράγματι, με το που της δέσανε λίγο το πόδι, την πήρε σηκωτή και πήγαν Μίκρα στο αεροδρόμιο. Με τη γρήγορη πτήση της Λουφτχάνσα σε λίγες ώρες ήταν Γερμανία, όπου τους περίμενε το ασθενοφόρο. Άλλο πράμα η περιποίηση στη Γερμανία. Και να φανταστείτε, οι θείοι δεν είναι τίποτε προνομιούχοι. Εργάτες ήσαν οι άνθρωποι!"