28 εκατομμύρια δολλάρια κι ένα δεντράκι

Στο ραδιόφωνο, ο δημοσιογράφος ασχολούνταν με το γνωστό θέμα SIEMENS . Εκτός από τα πολυτελή ακίνητα που ο φυγόδικος Καραβέλας είχε αγοράσει στην Ουρουγουάη, δεν είχα γνώση άλλων στοιχείων της υπόθεσης. Ακούγοντας λοιπόν την εκπομπή, καθοδόν προς τη δουλειά, έμαθα ότι ο γενικός εισαγγελέας της λατινοαμερικανικής χώρας, επιδεικνύοντας καλά αντανακλαστικά, ενημέρωσε την αρμόδια ελληνική αρχή, ότι ένα μεγάλο ποσό είχε εισαχθεί στη χώρα από Ελληνα υπήκοο. Το ποσό ανήρχετο σε ... 28 εκατομμύρια δολλάρια! Άκουσα καλά;! ΕΙΚΟΣΙ ΟΚΤΩ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ;!!!;;;;!!!!
Εμεινα με ανοιχτό το στόμα...
Το έκλεισα όταν διαπίστωσα ότι ένα φορτηγό με πορτοκάλια είχε σταθμεύσει στη δεξιά λωρίδα της οδού Βεϊκου. Επάνω στη λωρίδα... Με άνεση. Και για κάποιο λόγο εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα μια άλλη σκηνή που διαδραματίστηκε το πρωί στη γειτονιά μου στο κέντρο της Αθήνας, όπου ένας μεσόκοπος γενειοφόρος κύριος διαμαρτυρήθηκε στον οδηγό μπουλντόζας επειδή την είχε σταθμεύσει σχεδόν επάνω σε ένα από τα ελάχιστα δέντρα της περιοχής. "Τι σου φταίει, ρε μάστορα, το δεντράκι;"...
Θλίψη... Τα λαμόγια να διαφεύγουν πάμπλουτα σε εξωτικές χώρες και ο φουκαράς μικρομεσαίος να παλεύει για να διασφαλίσει ένα δεντράκι. Την ανάσα του.

"H στιγμή της αλήθειας" ή "Τι είδε ο Ερμής;"

Παρακολούθησα χθες για λίγο τη «Στιγμή της Αλήθειας». Ξέρετε, το τηλεπαιχνίδι που παρουσιάζεται από την ευειδή σύζυγο του γνωστού φωνακλά βουλευτή του ΛΑΟΣ και για το οποίο τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί.
Απορούν κι εξίστανται άπαντες οι τηλεοπτικοί (δημοσιογράφοι, παρουσιαστές εκπομπών, ‘πανελίστες’ κ.α.) που η παρουσιάστρια κ.Μανωλίδου, ταλαντούχα μουσικός, ‘πέφτει χαμηλά’ καθώς ο ρόλος της απαιτεί από εκείνην να κάνει ‘ανάρμοστες’ ερωτήσεις στους παίκτες και να λαμβάνει ακόμη πιο ανάρμοστες απαντήσεις συμβάλλοντας δι’αυτού του τρόπου στην έκπτωση των ηθών της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα μάλιστα! Την κ.Μανωλίδου περίμενε η ελληνική κοινωνία για πάρει την κατιούσα....
Το επιχείρημα της συναίνεσης των παικτών και της εκ των προτέρων γνώσης των ερωτήσεων, που θα τεθούν, έχει επιστρατευθεί προς απόκρουση των αιτιάσεων ηθικού χαρακτήρα. Κι ορθά, κατ’εμέ.
Υπάρχει ελευθερία της βούλησης, κανείς δε μπορεί να διεκδικήσει ή να επιβάλει στον άλλο το ρόλο του παιδαγωγού – στρατονόμου του συμπολίτη του. Δεν διαπράττεται κανένα αδίκημα και αφού το νόμιμον είναι (;) και ηθικόν, -όπως έλεγε ένας ανεκδιήγητος πρώην υπουργός- στην πολιτική, πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο ισχύει στη διασκέδαση.
Θέλετε να γίνετε ρόμπες; Δικαίωμά σας. Σας ενοχλεί να βλέπετε τις ‘ρόμπες’; Αλλάξτε κανάλι. Η παρουσιάστριρα είναι γεγονός πως τηρεί μια στάση αρκετά μετριοπαθή και δεν 'φουσκώνει' τα όσα προσωπικά αποκαλύπτουν ανερυθρίαστα οι παίκτες.

Τώρα το αν η ιδιότητά της ως μουσικού αξιώσεων και κυρίως ως συζύγου βουλευτή συντηρητικού κόμματος θα έπρεπε να την αποτρέψουν από την ανάληψη του ρόλου αυτού, σηκώνει κουβέντα...

Προσωπικά, απολύτως εξοικειωμένη με τα ταπεινά ένστικτα που ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση μου, απόλαυσα χθες έναν κατά δήλωσή του «πυροσβέστη» και θητεύσαντα στις ειδικές δυνάμεις να παραδέχεται ότι έχει -άκουσον άκουσον- ‘χουφτώσει’ το φίλο του τον Ερμή, ο οποίος είχε και την παρρησία (βλ.ηλιθιότητα) να παρίσταται στο ακροατήριο, να παραδέχεται ότι έχει φλερτάρει άνδρα (ο φίλος Ερμής επ’αυτού σχολίασε πως «καλά, πολλοί το κάνουν!» ), ότι έχει κάνει σεξ με άλλο πρόσωπο του Ερμή παρόντος (πάλι ο ευτυχισμένα αφελής Ερμής σχολίασε πως ‘έπαιρνε μάτι, ΦΥΣΙΚΑ’).
Οταν ο παίκτης ρωτήθηκε για το αν θεωρεί τον εαυτό του ως πρότυπο άνδρα απάντησε «όχι».
ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ... ΜΕΤΡΙΟΦΡΩΝ (εκτός από –pardon my French- λούγκρα!)

Fashion police

Όχι, πείτε μου! Τι σκέφτηκε δηλαδή αυτός ο χοντροβούβαλος όταν άνοιξε το πρωί την ντουλάπα του;
α. Ας βγω έξω με τις πυζάμες.
b. To κάπρι εφαρμόζει τέλεια στην περιφέρεια και κολακεύει τους λεπτεπίλεπτους αστραγάλους μου. Θα κάνω θραύση!
c. Η κτηνώδης μου δύναμη αντιδιαστέλλεται προς το λευκό της αγνότητας και της λήθης.
d. Ουγκ!

Έζησαν αυτοί καλύτερα (αλλά για πόσο;)

Βλέπω συχνά πυκνά το Extreme Makeover - Home Edition, που προβάλλεται από τηλ.κανάλι. Είναι η αμερικάνικη -και προφανώς αυθεντική- εκδοχή των εκπομπών που βλέπουμε εδώ στην Ελλάδα και οι οποίες πραγματοποιούν δωρεάν παρεμβάσεις σε σπίτια τυχερών τηλεθεατών. Τα μεγέθη στην αμερικάνικη σειρά είναι ασύλληπτα. Στο επεισόδιο που είδα τελευταία μια οικογένεια αφροαμερικανών απέκτησε ένα σπίτι ... 500 τ.μ. κάπου στην αμερικάνικη επαρχία. Το σπίτι διέθετε και στούντιο ηχογραφήσεων για να διασκεδάζουν τα νεαρά μέλη της οικογένειας, η κρεβατοκάμαρα των γονιών ήταν ουσιαστικά ένα διαμέρισμα μέσα στο αχανές σπίτι, το τζάκι ήταν μνημειώδες... Η εκπομπή είχε ανοίξει στην οικογένεια κι έναν λογαριασμό 100.000 δολαρίων που προορίζονταν για τη συντήρηση του σπιτιού. Η οικογένεια έκλαιγε από συγκίνηση...
Κακά τα ψέματα, 100.000 δολάρια για τη συντήρηση 500 τ.μ. δεν είναι πολλά. Όταν μάλιστα η οικογένεια είναι πολυμελής και κατά συνέπεια με ένα σωρό άλλες ανάγκες, δύσκολο να πιστέψει κανείς πως το ποσό αυτό θα χρησιμοποιηθεί για το σκοπό που δόθηκε.
Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι η οικογένεια θα ζήσει το american dream για δύο-τρία χρόνια το πολύ και μετά, υπό το βάρος της συντήρησης, θα αναγκαστεί να πουλήσει το παλατάκι και να επιστρέψει εκεί που ανήκει: Σε κάποιο μικρομεσαίο σπιτάκι φτηνής κατασκευής. Δεν τους λένε ψέματα. Αλλά δεν τους λένε όλη την αλήθεια. Ότι τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους...ξέρετε τι.
Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο όλη αυτή η ανώμαλη απογείωση και προσγείωση. Σίγουρα η σειρά είναι πολύ θεαματική αλλά αν συλλογιστεί κανείς το άμεσο μέλλον των πρωταγωνιστών, κάπου το γλυκόπικρο συναίσθημα κυριαρχεί.
Για τα αχόρταγα μάτια των τηλεθεατών θυσιάζεται η μακροβιότερη και ρεαλιστική λύση -μία κατοικία στα μέτρα τους- και επιλέγεται το εξωφρενικό, το άπιαστο, εκείνο που θα κάνει όλους να ξεφωνίζουν υστερικά από χαρά. Η υστερία πουλάει πολύ περισσότερο από ένα αξιοπρεπές χαμόγελο. This is show bussiness, baby!

Υπάρχει ελπίς

Είδα το σχετικό ρεπορτάζ στην πρωινή εκπομπή του ANT1 με το Γιώργο Παπαδάκη. Μία γειτονιά, κάπου στον Πειραιά συμπαρατάχθηκε στο πλευρό ενός νεαρού που φέρεται να έχει εξαπατηθεί και μεταβιβάσει έναντι ευτελούς ποσού το διαμέρισμά του. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο εν λόγω νεαρός, ονόματι Θανάσης, άτομο με ελαφρά νοητική στέρηση, φέρεται να πούλησε το διαμέρισμά του σε μία κακόπιστη γειτόνισσα, η οποία αν και του είχε υποσχεθεί ότι θα τον άφηνε να μένει μέσα έως το θάνατό του, τελικά του κάνει έξωση. Οι υπόλοιποι γείτονες, όμως, που επί δύο χρόνια -από τότε που είχε αποβιώσει ο παππούς του- του πρόσφεραν ένα πιάτο φαγητό και τον νοιάζονταν, εξεγέρθηκαν με την αδικία. Πήγαν στο δήμο, πήραν τον ΑΝΤ1 και κατάφεραν να ξεκινήσουν μία διαδικασία νομικού ελέγχου της αγοραπωλησίας.
Η περίπτωση αυτή μου θύμισε μία ταινία που είχα δει πριν από λίγο καιρό -τώρα προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες- το "Ο Λαρς και η κούκλα του".
Στην ταινία, η μικρή κοινωνία ενός αμερικανικού χωριού, έδειξε αμέριστη κατανόηση και συμπαράσταση σε ένα μέλος της, το Λαρς, που η ψυχολογική του ιδιαιτερότητα τον οδήγησε στο να συνάψει δεσμό με ... μία κούκλα σιλικόνης.
Στον σεναριακά ιδανικό κόσμο, η αγάπη των συνανθρώπων του βοήθησε το Λαρς να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να ακολουθήσει μία φυσιολογική ζωή. Δεν ξέρω αν στην περίπτωση του Πειραιά συμβεί το ίδιο, αν δηλαδή θα διασωθεί το σπίτι του Θανάση κι αν "αυτός θα περάσει καλά κι εμείς καλύτερα", πάντως είναι αξιοσημείωτο ότι η τοπική κοινωνία λειτούργησε ως ώφειλε για λογαριασμό και προς όφελος ενός αδύναμου μέλους της. Υπάρχει ελπίδα τελικά...

Ουστ! Καράβλαχε!

Ο τύπος, ένας ασχημάντρας εξ Ηλείας που είδε εαυτόν να καταλαμβάνει ανώτερη θέση σε μεγάλη εφημερίδα, -Κύριος οίδε πως και γιατί, δεδομένου ότι τα δημοσιογραφικά του προσόντα δεν είναι αδιαμφισβήτητα- μπήκε φουριόζος στο γραφείο του προϊσταμένου του. Όταν η γραμματεύς, στον προθάλαμο του διευθυντικού γραφείου, αναπήδησε ξαφνιασμένη από την αιφνίδια είσοδό του -κάτι που είχε επαναληφθεί στο παρελθόν- εκείνος εκνευρισμένος την επέπληξε: "Μη το κάνεις αυτό! Είναι αγένεια!"

Η κοπέλα -επανειλημμένως θύμα της αλλοπρόσαλλης αντίληψης περί φέρεσθαι της ... 'στελεχάρας'- έσπευσε να διηγηθεί την ιστορία γελώντας καθώς εδώ ταιριάζει το "look who's talking!" Ο επιπλήττων είναι η επιτομή της αγένειας και της χοντράδας: Στο τραπέζι των συσκέψεων, απλώνει την ποδάρα πάνω σε καρέκλα, όπου και αφήνει τρανό το αποτύπωμα του άρβυλου. Καπνίζει πουροειδή σε κλειστούς χώρους και κυκλοφορεί με μερσεντές slk, φυσικά ασημί, καθώς θεωρεί -όπως πλείστοι όσοι ομοεθνείς του- ότι τόσο τα πούρα όσα και η slk είναι σύμβολα της κοινωνικής του καταξίωσης. Η απόπειρα για ...προσπορισμό και ξανθής σιλικονάτης γκόμενας απέβη άκαρπος προς το παρόν αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Άσχημη φάτσα, άσχημη ψυχή, που συχνά - πυκνά εκπέμπει στους διαδρόμους της εφημερίδας,τους χαρακτηριστικούς ήχους της βεβιασμένης εξόδου ροχάλας καραδοκεί για την καραμπόλα εκείνη που θα τον ανεβάσει στο θρόνο του διευθυντή. Και τότε, αχ και τότε, που θα γίνει Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη, θα μπορεί -έτσι νομίζει- να προπηλακίζει ελεύθερα κάθε νοστιμούλα που τυχαίνει να μην τον γουστάρει...Βρε, ουστ! Καράβλαχε!

Κυψέλη

"Για την Αμοργού, καλά πάω;"

Έψαχνα, που λέτε στην Κυψέλη, να βρω την Αμοργού. Ήμουν συγκεκριμένα επί της Δροσοπούλου κι όποιον μου φαινόταν Έλληνας, τον ρώταγα: "Παρακαλώ, η Αμοργού κατά που πέφτει;" Δεν ήξερε ούτε ένας! Ακόμα και μία κυρία με μαύρα, νοικοκυρίστικο στυλ, με σακούλες στα χέρια, έγνεψε ότι δε γνώριζε... Κι όμως, η Αμοργού ήταν ο μεθεπόμενος παράλληλος. Οπότε, εύλογα αναρωτιέμαι εγώ: "Καλά, οι Κολωνακιώτες το Σαββατοκύριακο πάνε βόρεια (βλ. προηγούμενο post και σχετ. comments), οι Κυψελιώτες που πήγαν καθημερινιάτικα; 'Η, αν θέλετε, υπάρχουν ακόμη Κυψελιώτες ή ακολούθησαν το παράδειγμα των πιο 'πεδινών' περιοχών του κέντρου -όπως η γειτονιά μου, ο Άγιος Παντελεήμων- και όπου φύγει- φύγει αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους βαλκάνιους, ασιάτες και πρώην ανατολικομπλοκίτες εποίκους; Πάντως, στην Άνω Κυψέλη, κατοικεί σίγουρα μία θεία Χριστίνα, που έδωσε πριν από κάποια χρόνια το σπίτι αντιπαροχή και τώρα ζει σε ψηλούς ορόφους και απολαμβάνει τη θέα... Έτσι είναι οι θείες Χριστίνες της σήμερον, αποτραβιούνται στα υψώματα της Άνω Κυψέλης κι αφήνουν την Γκαλίνα, την Εντόνα και τον Μπουρίμ μονάχους στη Δροσοπούλου να μη βλέπουν πέρα απ'τη μύτη τους...

Μικρές Αγγελίες

Aλίευσα προς τέρψιν μας κάποιες διεθνείς on line αγγελίες (http://www.expatriates.com/), τις οποίες και παραθέτω προς σχολιασμόν:

Dog Walker
Date: Friday, February 01, 2008
Category: Jobs Offered
Region: Brussels
Description: Need honest, dependable dog walker for 1-2 break(s) per day. References required. To begin June 2008.

Ψάχνει περιπατητή σκύλου. Και τον ψάχνει εγκαίρως αφού η δουλειά ξεκινά τον Ιούνιο. Ο καλός υποψήφιος πρέπει να έχει και συστάσεις.

My English for your French
Date: Friday, February 01, 2008
Category: Language Exchange
Region: Brussels
Description: I spoke French until the age of 13 then moved to the USA. I want to better my French language skills and practice with someone. I'll take you out to dinner, theater or just sit at a cafe, I'd love just to have conversations.Thanks,Carl

Είδατε τι ωραία που είναι να ζεις σε ανοικτές κοινωνίες!; Θα βάλω κι εγώ παρόμοια αγγελία, τώρα που γίναμε μουλτιέθνικ: "Τα ελληνικά μου για τα αλβανικά σου" ή "τα ελληνικά μου για τα πακιστανικά σου". Ε ρε καφέδες με Αλβανούς και Πακιστανούς που θα εξασφαλίσω η τυχερέντζω!

Smart and sexy secretary for an IT company in Dubai.
Date: Tuesday, December 18, 2007
Category: Jobs Offered
Region: Belgium
Description: We are an IT company based in Dubai and we are looking to hire a presentable secretary who will manage the office work such as emails,faxing,receiving calls and going to the meetings with the manager.Kindly email your resume and recent full length picture at adnan@bluedotis.com if you qualify we will offer you a handsome package.Good Luck.

Ο περιεκτικότατος τίτλος, νομίζω, τα λέει όλα!

Νέα δεδομένα

Μίλαγα με το φίλο μου το Σ., παλιό συμφοιτητή μου και χρόνια γείτονα εδώ στο κέντρο της Αθήνας. Ο Σ. λόγω της δουλειάς του βολτάρει καθημερινά και παρατηρεί πλείστα όσα στην περιοχή. Μου έλεγε λοιπόν τα εξής καινοφανή:

Πρώτον, οι Αλβανοί της περιοχής έχουν λιγοστέψει σημαντικά με αποτέλεσμα η παρουσία των σκουρόχρωμων να είναι πιο αισθητή. 'Φυσικά και φύγανε οι Αλβανοί' λέει ο Σ. "Τι θα κάτσουμε εδώ να μας φάνε τα πακιστάνια;!" σκέφτονται και 'την κάνουν' "! συμπληρώνει.


Δεύτερον, είναι πλέον συχνότατο φαινόμενο τα ζευγάρια τύπου στρουμπουλή αφράτη πενήντα 'φεύγα' και Πακιστανός νόστιμος κάτω από τα τριάντα. Και μου διηγούνταν ιστορία μίας γειτόνισσάς του, εξηντάρας σουλουπωμένης, που έδειχνε φιλική διάθεση και είχε μάλιστα καλέσει εκείνον και τον αδελφό του και για καφέ (η πρόσκληση δεν είχε γίνει αποδεκτή). Την είδε, λοιπόν ένα μεσημέρακι Κυριακής, στημένη έξω από τον σταθμό του μετρό,ντυμένη για ραντεβού: φουστίτσα, μπουστάκι (!), μπούκλα το μαλλί. Μετά από λίγα λεπτά 'σκάει' ένας Πακιστανός 25άρης νταβραντισμένος, που της σκάει ένα φιλί όλο πάθος.
"Τις προάλλες που βάδιζα στο δρόμο" συνεχίζει ο Σ., βλέπω μία κυρία 'μπασμένη' στα χρόνια από απέναντι να μου χαμογελάει. Που την ξέρω, που την ξέρω....Δεν την ήξερα όμως! Η κυρία χαμογέλαγε σε ένα κατάμαυρο Ασιάτη που βάδιζε από πίσω μου..."
Κατά τον Σ. δεν πρόκειται για σχέσεις στενού οικονομικού όφελους από πλευράς των μεταναστών. Εκτιμά ότι κι εκείνοι όπως και οι κυρίες έχουν ανάγκη να νιώσουν ζεστασιά. Να φάνε ένα φαγητό σπιτικό, 'να βρουν κι ένα πλυμένο βρακί, ρε παιδί μου!'. Οι δε γυναίκες, που έχουν μείνει μόνες για τον οποιονδήποτε λόγο, δεν έχουν κάτι να χάσουν.

Τρίτον, κάτι ανάλογο διαδραματίζεται και στη Φωκίωνος Νέγρη. Εκεί βέβαια οι κυρίες είναι ακόμη πιο περιποιημένες από εκείνες που περιορίζονται στα στενά όρια του Αγίου Παντελεήμονα. "Αφού, κάθε φορά που κάθομαι στο Ηaagen Duzs, παρά τρίχα γλυτώνω την 'προσέγγιση' " μου εξομολογείται ο Σ. "Αν συνεχίσω να πηγαίνω, δεν υπάρχει περίπτωση να μη μου κάτσει παρέα κάποια καλοστεκούμενη"....