Υπάρχει ελπίς

Είδα το σχετικό ρεπορτάζ στην πρωινή εκπομπή του ANT1 με το Γιώργο Παπαδάκη. Μία γειτονιά, κάπου στον Πειραιά συμπαρατάχθηκε στο πλευρό ενός νεαρού που φέρεται να έχει εξαπατηθεί και μεταβιβάσει έναντι ευτελούς ποσού το διαμέρισμά του. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο εν λόγω νεαρός, ονόματι Θανάσης, άτομο με ελαφρά νοητική στέρηση, φέρεται να πούλησε το διαμέρισμά του σε μία κακόπιστη γειτόνισσα, η οποία αν και του είχε υποσχεθεί ότι θα τον άφηνε να μένει μέσα έως το θάνατό του, τελικά του κάνει έξωση. Οι υπόλοιποι γείτονες, όμως, που επί δύο χρόνια -από τότε που είχε αποβιώσει ο παππούς του- του πρόσφεραν ένα πιάτο φαγητό και τον νοιάζονταν, εξεγέρθηκαν με την αδικία. Πήγαν στο δήμο, πήραν τον ΑΝΤ1 και κατάφεραν να ξεκινήσουν μία διαδικασία νομικού ελέγχου της αγοραπωλησίας.
Η περίπτωση αυτή μου θύμισε μία ταινία που είχα δει πριν από λίγο καιρό -τώρα προβάλλεται στις αθηναϊκές αίθουσες- το "Ο Λαρς και η κούκλα του".
Στην ταινία, η μικρή κοινωνία ενός αμερικανικού χωριού, έδειξε αμέριστη κατανόηση και συμπαράσταση σε ένα μέλος της, το Λαρς, που η ψυχολογική του ιδιαιτερότητα τον οδήγησε στο να συνάψει δεσμό με ... μία κούκλα σιλικόνης.
Στον σεναριακά ιδανικό κόσμο, η αγάπη των συνανθρώπων του βοήθησε το Λαρς να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να ακολουθήσει μία φυσιολογική ζωή. Δεν ξέρω αν στην περίπτωση του Πειραιά συμβεί το ίδιο, αν δηλαδή θα διασωθεί το σπίτι του Θανάση κι αν "αυτός θα περάσει καλά κι εμείς καλύτερα", πάντως είναι αξιοσημείωτο ότι η τοπική κοινωνία λειτούργησε ως ώφειλε για λογαριασμό και προς όφελος ενός αδύναμου μέλους της. Υπάρχει ελπίδα τελικά...

Eνα παράξενο ζευγάρι

Είχα ακούσει για την ιστορία τους από τα χείλη της μαμάς. Ήταν κι εκείνοι θαμώνες στο σύλλογο "Η Αθηνά" (βλ.προηγούμενο post).
Εκείνος πενήντα και, φιγούρα ψηλόλιγνη με πρόσωπο σκαμμένο από το χρόνο και με επαρκή ποσότητα γκρίζων τριχών στην κεφαλή του. Στα νιάτα του ενδεχομένως να ήταν και γόης. Διαζευγμένος. Είχε, λέει, μικροπαντρευτεί. Με παιδιά: Δύο κόρες γύρω στα τριάντα. Από τη μία φορά που τον είχα δει, θυμάμαι μόνο το τσιγάρο να σιγοκαίει συνέχεια στο χέρι του. Τόσο η μητέρα του όσο και ο αδελφός του ο Σοφοκλής -ένας επίσης ψηλός αλλά άχαρος τύπος- τιμούν δεόντως το σύλλογο. Δεν υπάρχει ομιλία που να μην παρακολουθήσουν. Δεν υπάρχει εκδρομή που να μη συμμετάσχουν.
Εκείνη μόλις 28 ετών. Κοντούλα λεμονιά. Πολύ κοντούλα όμως. Και πισώβαρη. Καστανή με συμπαθητικό προσωπάκι. Κι ίσως λίγο χαζούλα. Λέει ότι σπούδασε -Κύριος οίδε που- νηπιαγωγός. Τώρα όμως εργάζεται σε εταιρία μεταφορών. Εκείνος κι εκείνη, λοιπόν, είναι το παράξενο ζευγάρι. Διατηρούσαν δεσμό δύο - τρία χρόνια και πρόσφατα παντρεύτηκαν. Τα παιδιά του δεν πήγαν στο γάμο. Ούτε οι γονείς της.
Χθες ήταν κι εκείνοι στο χορό. Και χόρεψαν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, καθώς η νύφη με το ζόρι ξεπερνά σε ύψος τη μέση του γαμπρού. Είχε τυλίξει τα χεράκια της στη μέση του και τέντωνε το κεφαλάκι προς τα πάνω να τον βλέπει. Αν δεν ήξερε κανείς περί τίνος επρόκειτο, ίσως να ενόμιζε ότι ένας κύριος χορεύει με την εγγονή του ή κάτι τέτοιο. Γλυκόπικρο συναίσθημα με κυρίευσε εκείνη την ώρα. Το θέαμα αντικειμενικά ήταν λίγο γελοίο. Σε μία δεύτερη ανάγνωση όμως, το ζευγάρι απέπνεε ευτυχία. Μία ευτυχία ίσως λίγο καταθλιπτική για τα δικά μας τα γούστα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Προφανώς πολλά τους ενώνουν. Ενας αυθόρμητος αναθεματισμός της γηραιάς μητέρας του γαμπρού, ενώπιον τρίτων λίγες μέρες πριν, είναι διαφωτιστικός: "Τι θα κάνουμε, βρε παιδί μου, με αυτά τα viagra;! Με τις χούφτες τα παίρνει!". Ρόμπα τον έκανε τον ανθρωπάκο η μαμά. Δε βαριέσαι. Αρκεί που τα γαλάζια χαπάκια τον κάνουν 'τούρμπο'. Αυτό μετράει τώρα. Και για λίγο ακόμη...

Η Χριστίνα, η Κική κι ο Κολντεμπέλα.

Σήμερα το πρωί, που ξύπνησα κι ένιωθα πολύ πολύ καλύτερα, άνοιξα τον ALPHA. Με μισόκλειστα μάτια, άκουγα μία γνώριμη φωνή να ρωτά "Νιώθεις δυστυχισμένη ή ευτυχισμένη; Μπορείς να είσαι ευτυχισμένη όταν η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αυτή τη φάση κρίσης-ανάπτυξης; Ο Μικρούτσικος έπαιρνε συνέντευξη. "Ποιόν έχει εκεί τώρα, την Κική Δημουλά;" αναρωτήθηκα έντρομη. Ευτυχώς όμως. Με το που άνοιξα τα μάτια, είδα τη γλυκειά φάτσα της ευπροσήγορης ηθοποιού Χριστίνας Παππά.

Παρεμπιπτόντως, η εν λόγω ηθοποιά είναι συμπαθεστάτη κι ό,τι πρέπει για ένα ευχάριστο ξύπνημα. Πήγε Ιταλία, έκανε διάφορα καλλιτεχνικά -ουχί αμελητέα, για τα ντόπια στάνταρντ- επί τετραετία και τώρα επέστρεψε. Για το σύζυγό της, τον καλαθοσφαιριστή Κολντεμπέλα, το τοπίο είναι θολό. Και μαζί και χώρια, μάλλον. Η Χριστίνα απεκάλυψε ότι η σχέση του γιου της με τον άντρα της ήταν πάντα προβληματική, γεγονός που επηρέαζε και τη σχέση της με τον Κολντεμπέλα. Επίσης, η Χριστίνα, για πρώτη φορά, απέδωσε δημοσίως ευθύνη στον άντρα της επειδή ποτέ δε θέλησε ένα παιδί κατά τη διάρκεια της δεκαετούς και πλέον σχέσης τους. Δε ξέρω, αλλά πολύ τη συμπάθησα τη Χριστίνα σήμερα. Ίσως γιατί απέκλινε από το ιλουστρασιόν το οποίο υπηρετεί επί έτη με συνέπεια. Ή, ίσως επειδή, αρχικά, τρόμαξα ότι το πρώτο πρόσωπο που θα έβλεπα Σάββατο πρωί θα ήταν η Δημουλά...

http://www.christinapappa.com/

O tempora, o mores!

Ο φίλος μου ο Π., με θητεία σε δημόσιο αξίωμα, αναρωτήθηκε με αφορμή την υπόθεση Ζαχόπουλου: "Δηλαδή αν εμένα μου την πέφτει κάποια στο υπουργείο, κάνω κάτι μαζί της και μετά μου ζαλίσει τ'.......... και θελήσω να την διώξω, θα είμαι υπόλογος; Πρόκειται για υπόθεση μεταξύ ενηλίκων. Κι επίσης τι απαξιώνεται περισσότερο ως πράξη; Η δική μου, που αποφάσισα να γευτώ αυτό που μου δινόταν στο πιάτο ή η δική της, που θέλησε να εξαργυρώσει τα θέλγητρά της με δουλειά, χρήματα, εξουσία κλπ; Γιατί οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να υπερβαίνουν τις αντοχές του μέσου πολίτη;" κατέληξε ο Π.

Στο φίλο μου απάντησα ότι τέτοια ζητήματα ηθικής τάξης λαμβάνουν πλέον και νομική διάσταση στην Ελλάδα με το νόμο περί σεξουαλικής παρενόχλησης. Αν και δε γνωρίζω το περιεχόμενό του (προϋποθέσεις απαξίωσης και ποινικοποίησης σχέσεων που αναπτύσσονται σε χώρους εργασίας), εκτιμώ ότι το στοιχείο της ιεαρχικής εξάρτησης είναι ουσιωδέστατη προϋπόθεση.
΄Οταν η άλλη είναι υφιστάμενή σου, αν δεν είναι κύριος σκοπός της, πάντα σε κάποια άκρη του μυαλού της μπορεί να ενυπάρχει η επιδίωξη άλλης τινά ωφέλειας πλην της απολαύσεως της.... κορμάρας σου. Και επειδή εσύ είσαι σε θέση ισχύος, θεωρώ τη δική σου συμπεριφορά πιο ανήθικη ή κατακριτέα. Είτε γιατί της υποσχέθηκες ρητώς ή εμμέσως ανταλλάγματα είτε γιατί ενώ κατέχεις θέση ευθύνης, και δηλαδή, κατά τεκμήριο, είσαι πιο άξιος από το μέσο πολίτη να ασκήσεις εξουσία, αφέθηκες στα παρασυρθείς, όπως μπορεί να παρασυρθεί ο συνοικιακός βιοτέχνης μπροστά στα θέλγητρα της νόστιμης κοπτοραπτούς.
Αντιλαμβάνομαι ότι ο χώρος εργασίας είναι βολικός για τη σύναψη γνωριμιών. 'Οταν όμως υπάρχει σχέση εξάρτησης, τότε το παιχνίδι αλλάζει και μπορεί από κωμειδύλλιο να μετατραπεί σε τραγωδία.
Ο φίλος μου χαρακτήρισε τη θέση αυτή ως "αμερικανιά". Αντιλαμβάνομαι το πνεύμα του. Στην Ελάδα, οι ηθικοί κώδικες (και) όταν αφορούν δημόσια πρόσωπα, περιέργως πως έχουν μεγάλη ελαστικότητα. Η απόκτηση γκόμενας είναι συχνά το τρόπαιο του -μετά από πολύ κόπο και δρόμο- επιτυχημένου (και πολύ παντρεμένου, συνήθως).
Ποια είμαι εγώ που θα τολμήσω να αμφισβητήσω το δικαίωμα του λιγούρη, που μετά από δεκαετίες χυλόπιτας, ξαφνικά γίνεται το αντικείμενο ενδιαφέροντος (;) νόστιμων γυναικών;!
Αν το να γίνεις βουλευτής, υπουργός, δημόσιος λειτουργός στην Ελλάδα δε σημαίνει ΚΑΙ ΑΥΤΌ, την επιτυχία στις γυναίκες, μετά μένουν πολύ λίγα για να αξίζει τον κόπο το όλο εγχείρημα (μένει η κοινωνική καταξίωση, καμια μιζούλα... Xωρίς το αλατοπίπερο όμως, why to bother?)
Eδώ η άποψη ότι ο Ζαχόπουλος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει μόνο και μόνο εξαιτίας της απιστίας του και των συνεπαγομένων ρεζιλικίων, καταρρίφθηκε ως εξωφρενική. "Και ποιος παντρεμένος μωρέ αυτοκτονεί επειδή απάτησε τη γυναίκα του;!" Κρίνοντας ο καθένας εξ ιδίων απορρίπτει το ενδεχόμενο μεγαλύτερης ευαισθησίας σε κάποιους ανθρώπους λες κι ο ψυχισμός όλων μας είναι πανομοιότυπος. Κλασική ελληνική τάση γενίκευσης και ισοπέδωσης των πάντων.
Δε λέω ότι ο πρώην Γ.Γ του Υπουργείου Πολιτισμού διέπραξε την απόπειρα μόνον εξαιτίας του επικείμενου ηθικού του εξευτελισμού (μέσω της δημοσιοποίησης των προσωπικών του στιγμών). Λέω ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποκλείει και αυτό το ενδεχόμενο.
Θα ακουστώ σα θεούσα, αλλά το διαπιστώνω καθημερινά: Ζούμε μία εποχή συνεχούς έκπτωσης των ηθικών αξιών. Πιάνουμε πάτο οσονούπω. Μετά από αυτά, και παρόλο που βρίσκω αντιαισθητικό τον τρόπο έκφρασης του ιατρού -και θαμώνος των εκπομπών του Τριανταφυλλόπουλου- κ. Ανευλαβούς, δε μου μένει παρά να συμφωνήσω μαζί του και να ανακράξω: "Κύριοι, πάρτε το χαμπάρι! Εχουμε τελειώσει ως χώρα!"

Οι Τέσσερις κατά Ταρίφαν Εντολές.

"Ταρίφας", κάργα λαϊκός, θέλησε σήμερα να μοιραστεί μαζί μου το απόσταγμα της σοφίας του αναφορικά με τις "γυναίκες πολλών κυβικών".
Κατ'εκείνον, λοιπόν, πέντε είναι τα βασικά σημεία στα οποία οφείλει μία γυναίκα που "μετράει" να εστιάσει προκειμένου να μη βγει χαμένη από το παιχνίδι της ζωής.

1ον "Προσωπικότητα και εγωισμός. Ποτέ μη βάζεις κανέναν πάνω από σένα".

2ον "Να έχεις πάντα δική σου δουλειά"

3ον "Να παντρευτείς άντρα "που να φορά παντελόνια". Κι όχι μονο ένα ζευγάρι παντελόνια αλλά δύο!"

4ον "Ποτέ να μην απέχεις από το ...Εγκλημα. Κι ο άντρας σου θα πρέπει να είναι "εγκληματίας της αγκαλιάς".


Σοκ και δέος με κατέλαβαν!
"Με προβληματίζετε, ειδικά ως προς την εντολή υπ'αρ. 3" ομολογησα ενεή. Και εξήγησα: "Αλλος συνάδελφός σας, προ μηνών, είχε αποφανθεί πως ο άντρας που θα παντρευτώ θα πρέπει να είναι "κουφός και μουγγός και με τα προτερήματα Φιλιππινέζου οικιακού βοηθού".... Κι εσείς τώρα μου ομιλείτε περί "παντελονιών", ήτοι αντρίλας καθώς και περί "εγκλημάτων αγκαλιάς", ήτοι πάθους!" ....

"Κοπελιά, αν πάρεις "φιόγκο", θα πέσει κέρατο μετά!" με τάπωσε ο μέντορας. Εχοντας φθάσει στον προορισμό μου, η συζήτηση διεκόπη. Ευελπιστώ πως, όταν τον "ξαναπετύχω", θα μου διευκρινίσει ποιός θα κερατώνει ποιόν. Και μου λέτε μετά για cognitive psychology. Μπείτε, μωρέ, σε ένα ταξί!