Νέα Κυβέρνηση

Εντυπωσιακή η πρώτη ομιλία του νέου πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο χθες. Για πρώτη φορά, έννοιες όπως η αξιοκρατία, η καταπολέμηση της διαφθοράς και η διαφάνεια δεν αποτέλεσαν απλά διακοσμητικές μπαρούφες σε ανούσιο πολιτικό λόγο αλλά έγινε λόγος για το πως αυτές θα υλοποιηθούν: Συνεργασία με το Συνήγορο του Πολίτη, δημοσιοποίηση στο ίντερνετ των υπουργικών αποφάσεων, προκήρυξη θέσεων μετακλητών κλπ.
Σαφώς υπάρχει μεγάλη απόσταση από την εξαγγελία μέχρι την πράξη. Μπορεί να προκηρυχθούν οι θέσεις μετακλητών, για παράδειγμα, αλλά με ποια κριτήρια θα γίνει η επιλογή των κατάλληλων;
Πάντως, όπως εύστοχα επεσήμανε ο Τσίμας στο MEGA, κι ο Καραμανλής είχε κάνει λόγο για σωστή συμπεριφορά της Διοίκησης προς τον πολίτη όμως εκείνος την είχε περιορίσει στο ύφος: Το 'σεμνά και ταπεινά' ήταν καθαρά υφολογικού χαρακτήρα παραίνεση και δεν εκδήλωνε -σοβαρή τουλάχιστον- πρόθεση θεσμικής διασφάλισης της τήρησης των Αρχών αυτών. Μην προκαλείτε το κοινό αίσθημα με τη συμπεριφορά σας, είχε πει ο πρώην πρωθυπουργός στους υπουργούς λες και το να μειώσουν τις μεταβάσεις στη Μύκονο μπορούσε να ανακουφίσει την ευρύτερη Δημόσια Διοίκηση από τις πληγές ετών. Η εικόνα ήταν που μέτραγε άλλωστε, στην ωραιοποίησή της ανάλωσαν το μεγαλύτερο απόθεμα της ενέργειάς του τα κυβερνητικά στελέχη με πρωτομάστορα το Ρουσόπουλο. Η εικόνα όμως δεν λύνει προβλήματα, τα οποία σωρεύονται και κάποια στιγμή σε φέρνουν 10 και πλέον μονάδες πίσω από τον πολιτικό σου αντίπαλο.
Για να δούμε...

Δεν έχει σημασία πια

Η ψυχολογική επιβάρυνση που όλοι μας νιώθουμε αυτές τις μέρες εξαιτίας των πρωτόγνωρων επεισοδίων κάπως θα έπρεπε να εκτονωθεί. Γυμναστήρια, αχαλίνωτο σεξ (where, where?!?!), προπηλακισμός συν-οδηγών στους αθηναϊκούς δρόμους, ξυλοδαρμός και βρώση Αφγανών μεταναστών (αγαπημένος 'μεζές' σε μας που κατοικούμε στον Αγιο Παντελεήμονα, σύμφωνα με την 'Ελευθεροτυπία' ), κατάχρηση αλκοόλ, αλλεπάλληλες αλλαγές χρώματος μαλλιών (για γυναίκες ), αυνανισμός κ.α. αποτελούν συνήθεις διεξόδους του στρες σε καιρούς δύσκολους ...
Προσωπικά, αφού ανέλυσα το κοινωνικό φαινόμενο με τον ευρύτερο κύκλο φίλων και γνωστών και μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πως θέλω να φύγω από την κ....χώρα αυτή και να μη λαμβάνω ούτε e mail, αφού μπούχτησα από τις επιδόσεις του Νέρωνα, όπως αυτές προβάλλονταν από τα ηλεκτρονικά μίντια μέχρι τελικής πτώσεως (των τηλεθεατών), το έριξα στην ψυχοθεραπεία δια της -λίαν αποτελεσματικής, σας διαβεβαιώ- μεθόδου της πολύωρης παρακολούθησης σίριαλ.
Αφού εξάντλησα τρεις κύκλους του άκρως ψυχαγωγικού Boston Legal, σειρά πήρε η παλαιότερη αλλά επίσης επιτυχημένη αμερικανική σειρά The Sopranos.
Από τις επτά το απόγευμα χθες μέχρι και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, οι περιπέτειες του μαφιόζου του Ν.Τζέρσι Τόνι Σοπράνο και η σχέση μίσους κι ενοχών που τον συνδέει με τη σκατόγρια μητέρα του, με ταξίδεψαν μακριά από την καταρρέουσα ελληνική πολιτεία κι άδειασαν το μυαλό μου επιτρέποντας μου να κοιμηθώ ήρεμα.
Ο τρόμος μου μήπως καώ ζωντανή στο κέντρο της Αθήνας από αδέσποτη μολότωφ έχει πλέον μετατραπεί σε μία -ευκολότερα αντιμετωπίσιμη- ανησυχία μήπως τελειώσουν τα επεισόδια (της σειράς!) γρηγορότερα απ'ό,τι υπολογίζω και μήπως στη συνέχεια δεν βρεθεί κάποια άλλη τηλεοπτική σειρά που να μπορεί να μου προσφέρει παρηγοριά.
Όσο για τα επεισόδια βίας, αυτά είτε συνεχισθούν είτε αντιμετωπισθούν, δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη για το εδώ και χρόνια διαφαινόμενο αλλά ουδέποτε παραδεδεγμένο από τη συλλογική μας συνείδηση 'μη- μέλλον', που οι ίδιοι επιφυλάξαμε στη χώρα μας.

"H στιγμή της αλήθειας" ή "Τι είδε ο Ερμής;"

Παρακολούθησα χθες για λίγο τη «Στιγμή της Αλήθειας». Ξέρετε, το τηλεπαιχνίδι που παρουσιάζεται από την ευειδή σύζυγο του γνωστού φωνακλά βουλευτή του ΛΑΟΣ και για το οποίο τόσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί.
Απορούν κι εξίστανται άπαντες οι τηλεοπτικοί (δημοσιογράφοι, παρουσιαστές εκπομπών, ‘πανελίστες’ κ.α.) που η παρουσιάστρια κ.Μανωλίδου, ταλαντούχα μουσικός, ‘πέφτει χαμηλά’ καθώς ο ρόλος της απαιτεί από εκείνην να κάνει ‘ανάρμοστες’ ερωτήσεις στους παίκτες και να λαμβάνει ακόμη πιο ανάρμοστες απαντήσεις συμβάλλοντας δι’αυτού του τρόπου στην έκπτωση των ηθών της ελληνικής κοινωνίας. Τώρα μάλιστα! Την κ.Μανωλίδου περίμενε η ελληνική κοινωνία για πάρει την κατιούσα....
Το επιχείρημα της συναίνεσης των παικτών και της εκ των προτέρων γνώσης των ερωτήσεων, που θα τεθούν, έχει επιστρατευθεί προς απόκρουση των αιτιάσεων ηθικού χαρακτήρα. Κι ορθά, κατ’εμέ.
Υπάρχει ελευθερία της βούλησης, κανείς δε μπορεί να διεκδικήσει ή να επιβάλει στον άλλο το ρόλο του παιδαγωγού – στρατονόμου του συμπολίτη του. Δεν διαπράττεται κανένα αδίκημα και αφού το νόμιμον είναι (;) και ηθικόν, -όπως έλεγε ένας ανεκδιήγητος πρώην υπουργός- στην πολιτική, πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο ισχύει στη διασκέδαση.
Θέλετε να γίνετε ρόμπες; Δικαίωμά σας. Σας ενοχλεί να βλέπετε τις ‘ρόμπες’; Αλλάξτε κανάλι. Η παρουσιάστριρα είναι γεγονός πως τηρεί μια στάση αρκετά μετριοπαθή και δεν 'φουσκώνει' τα όσα προσωπικά αποκαλύπτουν ανερυθρίαστα οι παίκτες.

Τώρα το αν η ιδιότητά της ως μουσικού αξιώσεων και κυρίως ως συζύγου βουλευτή συντηρητικού κόμματος θα έπρεπε να την αποτρέψουν από την ανάληψη του ρόλου αυτού, σηκώνει κουβέντα...

Προσωπικά, απολύτως εξοικειωμένη με τα ταπεινά ένστικτα που ενυπάρχουν στην ανθρώπινη φύση μου, απόλαυσα χθες έναν κατά δήλωσή του «πυροσβέστη» και θητεύσαντα στις ειδικές δυνάμεις να παραδέχεται ότι έχει -άκουσον άκουσον- ‘χουφτώσει’ το φίλο του τον Ερμή, ο οποίος είχε και την παρρησία (βλ.ηλιθιότητα) να παρίσταται στο ακροατήριο, να παραδέχεται ότι έχει φλερτάρει άνδρα (ο φίλος Ερμής επ’αυτού σχολίασε πως «καλά, πολλοί το κάνουν!» ), ότι έχει κάνει σεξ με άλλο πρόσωπο του Ερμή παρόντος (πάλι ο ευτυχισμένα αφελής Ερμής σχολίασε πως ‘έπαιρνε μάτι, ΦΥΣΙΚΑ’).
Οταν ο παίκτης ρωτήθηκε για το αν θεωρεί τον εαυτό του ως πρότυπο άνδρα απάντησε «όχι».
ΥΠΗΡΞΕ ΚΑΙ ... ΜΕΤΡΙΟΦΡΩΝ (εκτός από –pardon my French- λούγκρα!)

Ο πολιτισμός των Ελλήνων όπως προσφάτως αναδείχθηκε από τους μπράβους της Μυκόνου

Ποια δολοφονία Σεριανόπουλου... Μακράν συγκλονιστικότερη η δολοφονία του νεαρού από την Αυστραλία από ανθρωποειδές στη Μύκονο. Ο μακαρίτης ο Σεριανόπουλος είχε επιλέξει το 'ζειν επικινδύνως'. Ο 20χρονος Αυστραλός, από την άλλη, μάζευε καιρό χρήματα για να πάει στο κυκλαδίτικο νησί για λίγες μέρες ξενοιασιάς και διασκέδασης... Και κατά τραγική τύχη έπεσε πάνω στα ανεγκέφαλα κτήνη που διαβιούν στον κόσμο της νύχτας. Τον κόσμο του κ.Παπαργυρόπουλου, του κ.Κακέτση κι όλων αυτών που βλέπουμε συχνά πυκνά στις τηλεοπτικές οθόνες να αποφαίνονται επί παντός επιστητού. Και που τώρα χωρίς ίχνος ντροπής μιλάνε για τα ... 'παιδιά' της πόρτας, που κάνουν ό,τι μπορούν, που είναι άγγελοι, μωρέ, μεταμορφωμένοι αλλά η 'κακιά στιγμή'....κλπ κλπ.
Και μίλαγε ο πατέρας του θύματος για τον πολιτισμό των Ελλήνων και για το 'τυχαίο του γεγονότος'. Και δωρίζει και τα όργανα του παιδιού του από πάνω. Κι εγώ ντρέπομαι γιατί ξέρω την αλήθεια. Γιατί ξέρω πως δεν είναι μόνο οι εργολάβοι που μας κυβερνάνε. Μας κυβερνάνε κι οι 'νονοί', οι μαφιόζοι της 'νύχτας'... Δείτε στο Κολωνάκι που τα τραπεζοκαθίσματα ολοένα και απλώνονται πέραν των ορίων που έχουν χαραχθεί στο έδαφος. Και η διαπλάτυνση πεζοδρομίου που έγινε στην Κανάρη, στο ύψος της Μηλιώνη, προς εξυπηρέτηση των τραπεζοκαθισμάτων της παρακείμενης καφετέριας έγινε κι όχι για μένα ή για σένα, φίλε δημότη Αθηναίων. Είναι άραγε τυχαίο που πριν τις δημοτικές εκλογές στο συγκεκριμένο καφέ σύχναζε ο νυν δήμαρχος; Οεο!

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=924217&lngDtrID=244

Ουστ! Καράβλαχε!

Ο τύπος, ένας ασχημάντρας εξ Ηλείας που είδε εαυτόν να καταλαμβάνει ανώτερη θέση σε μεγάλη εφημερίδα, -Κύριος οίδε πως και γιατί, δεδομένου ότι τα δημοσιογραφικά του προσόντα δεν είναι αδιαμφισβήτητα- μπήκε φουριόζος στο γραφείο του προϊσταμένου του. Όταν η γραμματεύς, στον προθάλαμο του διευθυντικού γραφείου, αναπήδησε ξαφνιασμένη από την αιφνίδια είσοδό του -κάτι που είχε επαναληφθεί στο παρελθόν- εκείνος εκνευρισμένος την επέπληξε: "Μη το κάνεις αυτό! Είναι αγένεια!"

Η κοπέλα -επανειλημμένως θύμα της αλλοπρόσαλλης αντίληψης περί φέρεσθαι της ... 'στελεχάρας'- έσπευσε να διηγηθεί την ιστορία γελώντας καθώς εδώ ταιριάζει το "look who's talking!" Ο επιπλήττων είναι η επιτομή της αγένειας και της χοντράδας: Στο τραπέζι των συσκέψεων, απλώνει την ποδάρα πάνω σε καρέκλα, όπου και αφήνει τρανό το αποτύπωμα του άρβυλου. Καπνίζει πουροειδή σε κλειστούς χώρους και κυκλοφορεί με μερσεντές slk, φυσικά ασημί, καθώς θεωρεί -όπως πλείστοι όσοι ομοεθνείς του- ότι τόσο τα πούρα όσα και η slk είναι σύμβολα της κοινωνικής του καταξίωσης. Η απόπειρα για ...προσπορισμό και ξανθής σιλικονάτης γκόμενας απέβη άκαρπος προς το παρόν αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Άσχημη φάτσα, άσχημη ψυχή, που συχνά - πυκνά εκπέμπει στους διαδρόμους της εφημερίδας,τους χαρακτηριστικούς ήχους της βεβιασμένης εξόδου ροχάλας καραδοκεί για την καραμπόλα εκείνη που θα τον ανεβάσει στο θρόνο του διευθυντή. Και τότε, αχ και τότε, που θα γίνει Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη, θα μπορεί -έτσι νομίζει- να προπηλακίζει ελεύθερα κάθε νοστιμούλα που τυχαίνει να μην τον γουστάρει...Βρε, ουστ! Καράβλαχε!

Greek, for ever freak!

Το περασμένο Σάββατο, όταν συγκρούστηκαν διάφορες ομαδούλες στο κέντρο της Αθήνας, έτυχε να είμαι στην πλατεία Κολωνακίου.
Είδα λοιπόν ένα εξαχρειωμένο 'ταρίφα' να βρίζει ένα νεαρό αστυνομικό επειδή ο τελευταίος ειχε το ... θράσος να υπακούσει άνωθεν εντολές και να ανακόψει την κίνηση προς τη Βασιλίσσης Σοφίας κλείνοντας την οδό Κουμπάρη.
- "Βλάκα! Παλιοχωριάταρε!" ωρυόταν ο ταξιτζής, ο οποίος προφανώς θεωρούσε εαυτόν μη βλάκα και μη χωριάτη... (εδώ ταιριάζει το "καλό, εεεεε;!")
Ο αστυνομικός είτε λόγω του νεαρού της ηλικίας είτε λόγω της ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί στους ένστολους από την ιεραρχία, αντί να τον συλλάβει επί τόπου (απείθια, εξύβριση κοκ), έσκυψε το κεφάλι αφήνοντας το κίτρινο βδέλυγμα να φύγει βλαστημώντας ... Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ακόμα και εκπρόσωπος της πλέον αντιπαθητικής επαγγελματικής τάξης -όπου με το ζόρι ποσοστό 10 -άντε το πολύ 15 % - τιμά το μεροκάματό του επιδεικνύοντας ευπρέπεια και αποτελεσματικότητα-, μπορεί να περιφρονεί την έννομη τάξη έτσι, επειδή η καφρίλα του δε του επιτρέπει να πράξει το στοιχειώδες προαπαιτούμενο για μία συντεταγμένη κοινωνία: Να συμμορφωθεί με το νόμο.

Από που να το πιάσεις το θέμα στην κωλοχώρα αυτή; Δείτε τι έγινε με το κάπνισμα. Αντί να προχωρά η απαγόρευση του καπνίσματος, καταστρατηγούνται ακόμη και αυτά τα δειλά μέτρα που είχαν ληφθεί: Σε πολλά κέντρα ούτε καν προσχηματικά δεν υπάρχουν πια χώροι μη καπνιστών. Οταν στην -θερμόαιμη- Ιταλία έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα και στους ανοιχτούς χώρους ενώ ακόμη κι ο παράδεισος των καπνιστών, η Γαλλία, ανακοίνωσε αυστηρότερα μέτρα από το Μάρτιο και μετά...(http://www.nonsmokersclub.com/content/view/157/2/)
Σκεφτείτε ότι στη βαλκανική Βουλγαρία απαγορεύεται το κάπνισμα ακόμη και μέσα σε ...προποτζίδικα, όπως με πληροφόρησε γνωστός άρτι αφιχθείς από τη γείτονα, που έκπληκτος είδε τον ιδιοκτήτη του πρακτορείου να τον καλεί να βγει έξω επειδή άναψε τσιγάρο.

Κι έρχεται και το πρωτοσέλιδο της "Καθημερινής" που μας πληροφορεί ότι:
"Στα Τίρανα όμως ο δήμαρχός τους Εντι Ράμα τόλμησε όχι μόνο να γκρεμίσει αυθαίρετα σπίτια και κακόγουστες πολυκατοικίες, αλλά να επανασχεδιάσει την πρωτεύουσα της Αλβανίας πάνω στα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα... κατεδάφισε δύο χιλιάδες αυθαίρετα κτίσματα δίνοντας στην πόλη, φως, χρώμα, τεράστια πάρκα και ελεύθερους καταπράσινους χώρους κατά μήκος του ποταμού Λάνα που διασχίζει το κέντρο της"
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100011_02/02/2008_257879

Είναι να μη σου 'τη δίνει', γαμώ το κέρατό μου;!

Στη δημοκρατία του φόβου

"...Χωρίς παραγωγική ορμή, δίχως αποτελεσματική διοίκηση, χωρίς παιδεία, χωρίς καινοτομίες, χωρίς επιχειρηματική κουλτούρα, χωρίς λειτουργία κοινότητας, χωρίς πίστη στις δυνάμεις της, η Ελλάδα βουλιάζει αργά, τελετουργικά, αυτάρεσκα, στο τέλμα της. Στο τέλμα του εαυτού της.
Δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς ποιές δυνάμεις κρατούν τη χώρα στο τέλμα. Είναι πολλές και διαφορετικές. Είναι οι πολιτικές δυναστείες, που έχουν ως μόνη λειτουργία την αυτοαναπαραγωγή τους εις βάρος του κοινωνικού σώματος. Είναι η διεφθαρμένη διοίκηση, απαρτιζόμενη από στελέχη με ελαστική συνείδηση και χαμηλή απόδοση. Είναι η αρπακτική ελίτ των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πλουτίζουν από την κρατική οικονομία χωρίς να επενδύουν ούτε πολλοστημόριο των κερδών τους στην κοινωνική ανάπτυξη. Είναι η διαλυμένη εκπαίδευση, που υπονομεύει τραγικά το παρόν και το μέλλον.
Είναι εντέλει η φαλκιδευμένη, η ψεύτικη δημοκρατία της καθημερινής ζωής΄μία δημοκρατία που στηρίζεται σε οκνούς, φθονερούς, αυτάρεσκους, δειλούς πολίτες, με ολόιδιους ηγέτες. Που φοβούνται το μέλλον και αγωνιούν για το παρόν΄μα ταυτοχρόνως τρέμουν τις αλλαγές, αποφεύγουν τις καινοτομίες, μισούν τις θυσίες, δεν αναλαμβάνουν ρίσκα. Πολίτες και ηγέτες κατοπτρικά ίδιοι, χωρίς πνοή και όραμα, χωρίς πίστη και αγάπη. Μόνη αλήθεια μας, ο φόβος- να τρώει τα σωθικά και να παγώνει. Εμείς είμαστε το τέλμα"

(Σχόλιο, του ΝΙΚΟΥ Γ.ΞΥΔΑΚΗ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4.1.2008)

O tempora, o mores!

Ο φίλος μου ο Π., με θητεία σε δημόσιο αξίωμα, αναρωτήθηκε με αφορμή την υπόθεση Ζαχόπουλου: "Δηλαδή αν εμένα μου την πέφτει κάποια στο υπουργείο, κάνω κάτι μαζί της και μετά μου ζαλίσει τ'.......... και θελήσω να την διώξω, θα είμαι υπόλογος; Πρόκειται για υπόθεση μεταξύ ενηλίκων. Κι επίσης τι απαξιώνεται περισσότερο ως πράξη; Η δική μου, που αποφάσισα να γευτώ αυτό που μου δινόταν στο πιάτο ή η δική της, που θέλησε να εξαργυρώσει τα θέλγητρά της με δουλειά, χρήματα, εξουσία κλπ; Γιατί οι δημόσιοι λειτουργοί πρέπει να υπερβαίνουν τις αντοχές του μέσου πολίτη;" κατέληξε ο Π.

Στο φίλο μου απάντησα ότι τέτοια ζητήματα ηθικής τάξης λαμβάνουν πλέον και νομική διάσταση στην Ελλάδα με το νόμο περί σεξουαλικής παρενόχλησης. Αν και δε γνωρίζω το περιεχόμενό του (προϋποθέσεις απαξίωσης και ποινικοποίησης σχέσεων που αναπτύσσονται σε χώρους εργασίας), εκτιμώ ότι το στοιχείο της ιεαρχικής εξάρτησης είναι ουσιωδέστατη προϋπόθεση.
΄Οταν η άλλη είναι υφιστάμενή σου, αν δεν είναι κύριος σκοπός της, πάντα σε κάποια άκρη του μυαλού της μπορεί να ενυπάρχει η επιδίωξη άλλης τινά ωφέλειας πλην της απολαύσεως της.... κορμάρας σου. Και επειδή εσύ είσαι σε θέση ισχύος, θεωρώ τη δική σου συμπεριφορά πιο ανήθικη ή κατακριτέα. Είτε γιατί της υποσχέθηκες ρητώς ή εμμέσως ανταλλάγματα είτε γιατί ενώ κατέχεις θέση ευθύνης, και δηλαδή, κατά τεκμήριο, είσαι πιο άξιος από το μέσο πολίτη να ασκήσεις εξουσία, αφέθηκες στα παρασυρθείς, όπως μπορεί να παρασυρθεί ο συνοικιακός βιοτέχνης μπροστά στα θέλγητρα της νόστιμης κοπτοραπτούς.
Αντιλαμβάνομαι ότι ο χώρος εργασίας είναι βολικός για τη σύναψη γνωριμιών. 'Οταν όμως υπάρχει σχέση εξάρτησης, τότε το παιχνίδι αλλάζει και μπορεί από κωμειδύλλιο να μετατραπεί σε τραγωδία.
Ο φίλος μου χαρακτήρισε τη θέση αυτή ως "αμερικανιά". Αντιλαμβάνομαι το πνεύμα του. Στην Ελάδα, οι ηθικοί κώδικες (και) όταν αφορούν δημόσια πρόσωπα, περιέργως πως έχουν μεγάλη ελαστικότητα. Η απόκτηση γκόμενας είναι συχνά το τρόπαιο του -μετά από πολύ κόπο και δρόμο- επιτυχημένου (και πολύ παντρεμένου, συνήθως).
Ποια είμαι εγώ που θα τολμήσω να αμφισβητήσω το δικαίωμα του λιγούρη, που μετά από δεκαετίες χυλόπιτας, ξαφνικά γίνεται το αντικείμενο ενδιαφέροντος (;) νόστιμων γυναικών;!
Αν το να γίνεις βουλευτής, υπουργός, δημόσιος λειτουργός στην Ελλάδα δε σημαίνει ΚΑΙ ΑΥΤΌ, την επιτυχία στις γυναίκες, μετά μένουν πολύ λίγα για να αξίζει τον κόπο το όλο εγχείρημα (μένει η κοινωνική καταξίωση, καμια μιζούλα... Xωρίς το αλατοπίπερο όμως, why to bother?)
Eδώ η άποψη ότι ο Ζαχόπουλος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει μόνο και μόνο εξαιτίας της απιστίας του και των συνεπαγομένων ρεζιλικίων, καταρρίφθηκε ως εξωφρενική. "Και ποιος παντρεμένος μωρέ αυτοκτονεί επειδή απάτησε τη γυναίκα του;!" Κρίνοντας ο καθένας εξ ιδίων απορρίπτει το ενδεχόμενο μεγαλύτερης ευαισθησίας σε κάποιους ανθρώπους λες κι ο ψυχισμός όλων μας είναι πανομοιότυπος. Κλασική ελληνική τάση γενίκευσης και ισοπέδωσης των πάντων.
Δε λέω ότι ο πρώην Γ.Γ του Υπουργείου Πολιτισμού διέπραξε την απόπειρα μόνον εξαιτίας του επικείμενου ηθικού του εξευτελισμού (μέσω της δημοσιοποίησης των προσωπικών του στιγμών). Λέω ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποκλείει και αυτό το ενδεχόμενο.
Θα ακουστώ σα θεούσα, αλλά το διαπιστώνω καθημερινά: Ζούμε μία εποχή συνεχούς έκπτωσης των ηθικών αξιών. Πιάνουμε πάτο οσονούπω. Μετά από αυτά, και παρόλο που βρίσκω αντιαισθητικό τον τρόπο έκφρασης του ιατρού -και θαμώνος των εκπομπών του Τριανταφυλλόπουλου- κ. Ανευλαβούς, δε μου μένει παρά να συμφωνήσω μαζί του και να ανακράξω: "Κύριοι, πάρτε το χαμπάρι! Εχουμε τελειώσει ως χώρα!"