Μια από τα ίδια

-" Για τις εκλογές δεν έγραψες τίποτε. Ούτε και για τις φωτιές!" σχολίασε σήμερα το πρωί ένας φίλος κι αναγνώστης του παρόντος, που πλέει σε πελάγη ευτυχίας για τις επικείμενες εκλογές.

Έτσι είναι. Κα'να δυο φορές αποπειράθηκα να προσεγγίσω και τα δύο αυτά θέματα η σχετική διάθεση όμως διακόπηκε απότομα, εν τη γενέσει της θα έλεγα. Το κυρίαρχο συναίσθημα, που γεννούν και τα δύο αυτά γεγονότα συνοψίζεται στη φράση "μια από τα ίδια".

Είναι χαρακτηριστικό επίσης πως για πρώτη φορά φέτος συνέλαβα τον εαυτό μου να αδιαφορεί πλήρως για την κατακαιόμενη Αττική. Στενοχωριέσαι μία, στενοχωριέσαι δύο ε.. τα αποθέματα εξαντλούνται κάποια στιγμή. Νισάφι. Είναι σαν τους κλινικά νεκρούς. Το πνεύμα, η ψυχή, η νοητική λειτουργία έχει χαθεί, τι νόημα έχει η συντήρηση του κουφαριού; Η Ελλάδα πάει κατά διαόλου, οι πρασινάδες μας μάρανανε...Κάψτε τα. Να υπάρχει και απεικόνιση της εσωτερικής κατάστασης.

Όσο για τις εκλογές, η παρούσα κατάσταση εξαιρετικά απογοητευτική, η επερχόμενη καθόλου ελπιδοφόρα. Άσε που θα διαλυθεί κι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα χάσουμε και την τελευταία μας ψυχαγωγία στην πολιτική σκηνή...

Δεν έχει σημασία πια

Η ψυχολογική επιβάρυνση που όλοι μας νιώθουμε αυτές τις μέρες εξαιτίας των πρωτόγνωρων επεισοδίων κάπως θα έπρεπε να εκτονωθεί. Γυμναστήρια, αχαλίνωτο σεξ (where, where?!?!), προπηλακισμός συν-οδηγών στους αθηναϊκούς δρόμους, ξυλοδαρμός και βρώση Αφγανών μεταναστών (αγαπημένος 'μεζές' σε μας που κατοικούμε στον Αγιο Παντελεήμονα, σύμφωνα με την 'Ελευθεροτυπία' ), κατάχρηση αλκοόλ, αλλεπάλληλες αλλαγές χρώματος μαλλιών (για γυναίκες ), αυνανισμός κ.α. αποτελούν συνήθεις διεξόδους του στρες σε καιρούς δύσκολους ...
Προσωπικά, αφού ανέλυσα το κοινωνικό φαινόμενο με τον ευρύτερο κύκλο φίλων και γνωστών και μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πως θέλω να φύγω από την κ....χώρα αυτή και να μη λαμβάνω ούτε e mail, αφού μπούχτησα από τις επιδόσεις του Νέρωνα, όπως αυτές προβάλλονταν από τα ηλεκτρονικά μίντια μέχρι τελικής πτώσεως (των τηλεθεατών), το έριξα στην ψυχοθεραπεία δια της -λίαν αποτελεσματικής, σας διαβεβαιώ- μεθόδου της πολύωρης παρακολούθησης σίριαλ.
Αφού εξάντλησα τρεις κύκλους του άκρως ψυχαγωγικού Boston Legal, σειρά πήρε η παλαιότερη αλλά επίσης επιτυχημένη αμερικανική σειρά The Sopranos.
Από τις επτά το απόγευμα χθες μέχρι και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, οι περιπέτειες του μαφιόζου του Ν.Τζέρσι Τόνι Σοπράνο και η σχέση μίσους κι ενοχών που τον συνδέει με τη σκατόγρια μητέρα του, με ταξίδεψαν μακριά από την καταρρέουσα ελληνική πολιτεία κι άδειασαν το μυαλό μου επιτρέποντας μου να κοιμηθώ ήρεμα.
Ο τρόμος μου μήπως καώ ζωντανή στο κέντρο της Αθήνας από αδέσποτη μολότωφ έχει πλέον μετατραπεί σε μία -ευκολότερα αντιμετωπίσιμη- ανησυχία μήπως τελειώσουν τα επεισόδια (της σειράς!) γρηγορότερα απ'ό,τι υπολογίζω και μήπως στη συνέχεια δεν βρεθεί κάποια άλλη τηλεοπτική σειρά που να μπορεί να μου προσφέρει παρηγοριά.
Όσο για τα επεισόδια βίας, αυτά είτε συνεχισθούν είτε αντιμετωπισθούν, δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη για το εδώ και χρόνια διαφαινόμενο αλλά ουδέποτε παραδεδεγμένο από τη συλλογική μας συνείδηση 'μη- μέλλον', που οι ίδιοι επιφυλάξαμε στη χώρα μας.

Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν Κηφισιά...

...εδώ και χρόνια το γλείψιμο στη νεολαία είναι η επιβεβλημένη, η 'πολιτικώς ορθή' στάση... Ήταν αναπόφευκτο να συμβεί αφότου κατακτήθηκε η ψήφος στα 18. Το κόμματα, μέσω των μαθητικών οργανώσεών τους, είχαν κάθε λόγο και συμφέρον να επεκτείνουν την επιρροή τους στους νέους ώστε να κερδίσουν την ψήφο τους όταν θα γίνουν δεκαοκτώ. Αφότου όμως η νεολαία κατάλαβε το παραμύθι και βαέθηκε, το γλείψιμο διερύνθηκε. Εγινε τρόπον τινά πολιτισμικό και εκφράστηκε με τους ρηχούς όρους της τηλεοπτικής συγκίνησης. Είδαμε τους νέους σαν μωρά που ό, τι κι αν κάνουν το βρίσκουμε γλυκό, συγκινητικό, αξιαγάπητο - ακόμη και τις πορδές τους. Τους είδαμε σαν πρόσωπα χωρίς καμια ευθύνη (Θυμηθείτε, λ.χ., για πόσα χρόνια πολιτικοί και δημοσιογράφοι ανεχόμασταν την ιδιότυπη αυτονομία των Εξαρχείων, οχυρωμένοι πίσω από τον ευφημισμό "τα παιδιά".

Πολλά έπαιξαν το ρόλο τους. Ενα ήταν οπωσδήποτε η (αφύσικη) παράταση της νεότητας: Ο κόσμος γέμισε ξαφνικά ναυαγισμένους πενηντάρηδες που γελοιοποιούνται ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι είναι τριαντάρηδες. (Ίσως γι'αυτό αντιμετωπίζουμε σήμερα τους δεκαοκτάρηδες σαν τετράχρονα...) Ένα άλλο πρέπει να ήταν η εξέλιξη των οικογενειακών δεσμών. Σήμερα η αξιοπρέπεια της μεσαίας τάξης δε φθάνει. Χρειάζονται περισσότερα. Για τον λόγο αυτόν οι γονείς εργάζονται σαν τα σκυλιά, δεν τους μένει χρόνος να ασχοληθούν με τα παιδιά και αναπληρώνουν την απουσία προσφέροντας στα παιδιά σχεδόν ο,τιδήποτε ζητήσουν. Είναι μια μορφή εξιλέωσης...

Αν στην παραπάνω εικόνα προσθέσουμε και την κατάρρευση της δημόσιας παιδείας, με αποκορύφωμα την επικράτηση της λογικής του 'εύκολου' (και αναπόφευκτα ευτελούς) πτυχίου, νομίζω ότι έχουμε μία (από τις πολλές, δεν αμφιβάλλω) εξηγήσεις του φαινομένου που βλέπουμε γύρω μας τούτες τις μέρες...

Παρεμπιπτόντως , ως και στην Κηφισιά οι μαγαζάτορες κάλυψαν τις βιτρίνες των καταστημάτων τους με πλερέζες και μαύρα τούλια (ακόμη και με μαύρες σκουπιδοσακούλες...), για να τους λυπηθεί ο μαινόμενος όχλος, αν έφθανε ως εκεί επάνω.
Τζάμπα ο κόπος. Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν στην Κηφισιά. Ίσως επειδή κάποια από αυτά μένουν εκεί, οπότε είχαν το φόβο μήπως πετύχουν τη μαμά τους να δοκιμάζει φορέματα στον Καρούζο ενώ ετοιμάζονται να ρίξουν τη μολότωφ...

(Τα μάθατε τα νέα; Το Βήμα, 11.12.08, σ.Α2, από το Στεφ. Κασιμάτη)

Τι ψάχνω τώρα;!

Στα Goody's, απέναντι από το Πολυτεχνείο, πλείστες όσες φορές οι παρασκευαστές χρησιμοποιούν γυμνά χέρια για να χειρισθούν τρόφιμα. Οταν προ πολλών μηνών είχα ρωτήσει γιατί δε φοράνε γάντια, μου είχαν απαντήσει με περισσή έπαρση ότι 'δεν είναι αναγκαίο καθώς χρησιμοποιούν τσιμπίδες!" . Τρίχες. Σήμερα το ψωμάκι μου πέρασε από τα βρωμόχερα μιας χοντρούλας προτού καταλήξει στο πακέτο μου. Διαμαρτυρήθηκα στην άπειρη και 'από αλλού' ξανθιά πιτσιρίκα, που βρισκόταν το ταμείο αλλά εκείνη σήκωσε τους ώμους. Την προέτρεψα να το μεταφέρει στον υπεύθυνο. Καλά κρασά. Είμαι σίγουρη ότι δεν αντιλήφθηκε ότι ήταν υποχρέωσή της, όχι απέναντί μου, αλλά προς την επιχείρηση που τη μισθοδοτεί να ενημερώσει για τα παράπονα πελατών.
Στην τράπεζα -και δεν κατονομάζω τράπεζα επειδή αυτό που θα αναφέρω γίνεται σε όλες σχεδόν- ο πελάτης που ήταν πριν από μένα θεώρησε πρέπον να κολλήσει δίπλα μου την ώρα που έκανα τη συναλλαγή μου στο ταμείο καταργώντας την όποια έννοια της διαφύλαξης του απορρήτου της συναλλαγής μου.
Ποτέ κανένας από τους τραπεζοϋπαλλήλους δεν κάνει σχετική παρατήρηση σε όλους αυτούς που η αδιακρισία, η βιασύνη, η αγένεια ή η βλακεία τους κάνει να 'καβαλάνε' σχεδόν εκείνον που καταφέρνει να φθάσει στο ταμείο.
Στο μετρό της Στοκχόλμης, θυμάμαι, περίμενα στην ουρά για να βγάλω ένα εισιτήριο. 'Ημουν στο ένα μέτρο περίπου από τον πελάτη που εξυπηρετούνταν όταν δέχθηκα παρατήρηση από τον υπάλληλο να πάω πίσω από μία γραμμή, όριο μεταξύ της ουράς και του εξυπηρετούμενου. Για ένα εισιτήριο όλ'αυτά κι όχι για τραπεζική συναλλαγή όπου ακούγονται από το είδος συναλλαγής μέχρι το ονοματεπώνυμο και ο αριθμός ταυτότητάς σου....