H καλύτερη μακράν δημοσιογραφική στήλη της τελευταίας τριακονταετίας

Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Οι καλοβαλμένοι κύριοι που ρυθμίζουν την τηλεοπτική δημοκρατία μας βρήκαν τον Αλέξιο του ΣΥΡΙΖΑ «πολύ καλό» στο debate των έξι αρχηγών. Να συμφωνήσω ότι είχε συμμαζέψει την αυθάδεια (το αντιπαθέστατο υφάκι) που περιέφερε ώς τώρα. Τουλάχιστον δεν παρίστανε τον εκκολαπτόμενο Τσάβες των Βαλκανίων. Προσέξατε όμως τι είπε ή μείνατε στο αστραφτερό λευκό πουκάμισό του; Ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξιος προήγγειλε κινητοποιήσεις εν όψει της συμπλήρωσης ενός χρόνου από τη δολοφονία, πέρσι τον Δεκέμβριο, του μαθητή Γρηγορόπουλου. Ως προς την ιδιορρυθμία της δημοκρατίας μας, που λέγεται πανεπιστημιακό άσυλο, ο Αλέξιος το χαρακτήρισε «δημοκρατική κατάκτηση» και δήλωσε απερίφραστα ότι ο χώρος που εκπροσωπεί θα το υπερασπισθεί. Μην εκπλαγείτε, λοιπόν, από αυτά που έρχονται. Ο Τσίπρας μάς προειδοποίησε. Εμείς δεν τον ακούσαμε. Προσέχαμε το τσουλούφι του Τεν Τεν και το μοδάτο σακάκι του με τα στενά πέτα...
Δεν είναι περίεργο όμως ότι η φερόμενη ως «φιλελεύθερη παράταξη» που διεκδικεί την ψήφο σας, κοπτόμενη υπέρ της εννόμου τάξεως, το άφησε να περάσει; (Να θυμίσω ότι ο Κώστας Καραμανλής δεν χάνει ευκαιρία να μην μας πει για το καθεστώς του ασύλου, που θέλει να το αλλάξει, καθώς και για τις διαδηλώσεις που μπλοκάρουν το κέντρο της Αθήνας). Δεν είναι. Διότι με τον κυνισμό των «τεχνικών της εξουσίας» (που έλεγε κάποτε ο Σαββόπουλος) θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη νέα Βουλή, ώστε να κατεβάσουν το ποσοστό των αδιάθετων ψήφων και να ανεβάσουν τον πήχυ της αυτοδυναμίας για το ΠΑΣΟΚ. Οσον αφορά τους τελευταίους, αυτοί ούτε καν διανοούνται να θίξουν το ζήτημα, διότι προσβλέπουν σε κάθε ψήφο που μπορούν να αποσπάσουν από την Αριστερά.
Ομως το θέμα υφίσταται. Υπάρχει ένας πολιτικός χώρος, που έχει τραφεί με αριστερίστικες μπούρδες και σήμερα πια πατάει γερά σε παρεξηγήσεις, οι οποίες θεωρούνται από πολλούς (και πέραν του χώρου, δυστυχώς) σχεδόν ως εθνική ιδεολογία: Η δουλειά είναι ντροπή (όταν δεν είναι μ***), η κλοπή είναι απαλλοτρίωση, η πάσης φύσεως εγκληματική δραστηριότητα επιτρέπεται (αν δεν επιβάλλεται!) εφόσον υπηρετεί την επανάσταση κ.λπ. Η διάβρωση της κοινωνίας από παρόμοιες ηλιθιότητες είναι βαθύτερη από όσο θέλουμε να παραδεχόμαστε. Αρκούμαι σε ένα παράδειγμα: Εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, που συνδυάζει την κάλυψη της κοσμικής ζωής (ποιος ρούφηξε το κεντρί της μελισσούλας από τον πισινό της Τζούλιας κ.λπ.) με την αναπαραγωγή των πιο παρωχημένων εθνικιστικών στερεοτύπων, δημοσιεύει συνέντευξη με τον... Κουφοντίνα! Βλέπεις, λοιπόν, το πρωί στο Κολωνάκι, υπέρβαρους μεσήλικες με ύφος χιλίων πιθήκων και εκατό καρδιναλίων, από αυτούς που ντύνονται με εφαρμοστά μπλουζάκια για εικοσάρηδες, καπνίζουν πούρα των 20 ευρώ και δανείζονται από την τράπεζα για να αγοράζουν ακόμη πιο ακριβό αυτοκίνητο, να πληροφορούνται -ενόψει εκλογών- για τις απόψεις ενός καταδικασμένου δολοφόνου, ο οποίος, στο κάτω κάτω, έχει στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα. (Φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι οι ίδιοι κακομοίρηδες, που όταν οι αναρχικοί έκαιγαν την Αθήνα τον περασμένο Δεκέμβρη, εκείνοι έγραφαν με μαύρο σπρέϊ συνθήματα έξω από τις μπουτίκ τους, μήπως και τους λυπηθούν οι κουκουλοφόροι...)
Μου είναι εντελώς αδιάφορο τι συμφέρει τη Ν.Δ. ή το ΠΑΣΟΚ, αφού βλέπω ότι αυτοί ενδιαφέρονται πρωτίστως για την επόμενη ημέρα των εκλογών και για την απόσταση που τους χωρίζει από την εξουσία. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι η πορεία της κοινωνίας μας έχει στραβώσει για τα καλά, όταν μένουμε στην υποκριτική μειλιχιότητα του Τσίπρα, τον επαινούμε από πάνω (επειδή ήταν -λέει- «επικοινωνιακός»!) και παραβλέπουμε ότι, παρά τις επιπτώσεις του Δεκέμβρη, μυαλό δεν έβαλε.
Μπροστά σε ένα τέτοιον ΣΥΡΙΖΑ, χίλιες φορές το ΚΚΕ! Σε τελευταία ανάλυση, ποιος κινδυνεύει από το ΚΚΕ; Την περασμένη Κυριακή, στο πλοίο με το οποίο επέστρεφα από τον γάμο ενός φίλου στην Πάρο, πέτυχα έναν γνωστό, με τον οποίον είχαμε πολύ καιρό να συναντηθούμε. Ανθρωπος φίνος, σεμνός και καλλιεργημένος, απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών και του Harvard, γύρω στα εβδομήντα σήμερα. Η κουβέντα μας πήγε αμέσως στα πολιτικά. Μου είπε ότι τούτη τη φορά δεν σκοπεύει να πάει να ψηφίσει, λόγω της ίδιας απογοήτευσης, που κατά πάσα πιθανότητα θα κρατήσει κι εμένα στο σπίτι μου στις 4 Οκτωβρίου. Ομως στις προηγούμενες εκλογές, ψήφισε ΚΚΕ. Οταν το άκουσα, έμεινα να τον κοιτάζω σαν ηλίθιος. «Τι με κοιτάς έτσι;», μου είπε. «Με το εκλογικό μας σύστημα, η αποχή ενισχύει αυτούς που δεν υποφέρω άλλο. Από το ΚΚΕ όμως, ακόμη και 10% αν πάρει, δεν κινδυνεύουμε. Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να πάρουν την εξουσία οι επίγονοι του Στάλιν!» Υποθέτω ότι την στάση αυτή έχει υπόψη η κυρία Παπαρήγα και ίσως γι’ αυτό στο debate προσπάθησε να δείχνει σαν κανονικός άνθρωπος...
Παρ’ όλα αυτά, καθώς τελειώνω το κομμάτι που διαβάζετε, μου τηλεφωνεί ένας άλλος φίλος. Επιστρέφει με το «Highspeed» από τις διακοπές, μαζί με την οικογένειά του. Διαμαρτύρεται ότι, επί μία ώρα στο Mega, έχουν την κυρία Κανέλλη να ωρύεται και να αφρίζει. Προσπαθεί να κοιμίσει την κόρη του, 18 μηνών, αλλά το μικρό έχει τρομοκρατηθεί από τον σοσιαλισμό, όπως παρουσιάζεται από τα ουρλιαχτά της Πασιονάριας των βορείων προαστίων. Ο φίλος μου δεν μπορεί να σπάσει όλες τις οθόνες, ούτε και θα προλάβει γιατί είναι πολλές και θα τον μπαγλαρώσουν προτού ολοκληρώσει. Παρακαλώ, ας μεριμνήσει το Ραδιοτηλεοπτικό...
Βέρα στο αυτί;
Σε μια από τις τηλεοπτικές συζητήσεις που ακολούθησαν το debate των δύο, μετείχε και ο προσφάτως νυμφευθείς εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ Ανδρέας Καρίτζης. Οσο κι αν προσπάθησα, δεν είδα να φοράει βέρα. Πρόσεξα όμως έναν χρυσό κρίκο περασμένο στο αριστερό του αυτί. Θα πρέπει μάλλον να ήταν η βέρα, όπως τη φορούν στην παρέα του Τσίπρα. (Πάντως, καλύτερα στο αυτί, παρά στη μύτη...)

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_25/09/2009_330715

Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν Κηφισιά...

...εδώ και χρόνια το γλείψιμο στη νεολαία είναι η επιβεβλημένη, η 'πολιτικώς ορθή' στάση... Ήταν αναπόφευκτο να συμβεί αφότου κατακτήθηκε η ψήφος στα 18. Το κόμματα, μέσω των μαθητικών οργανώσεών τους, είχαν κάθε λόγο και συμφέρον να επεκτείνουν την επιρροή τους στους νέους ώστε να κερδίσουν την ψήφο τους όταν θα γίνουν δεκαοκτώ. Αφότου όμως η νεολαία κατάλαβε το παραμύθι και βαέθηκε, το γλείψιμο διερύνθηκε. Εγινε τρόπον τινά πολιτισμικό και εκφράστηκε με τους ρηχούς όρους της τηλεοπτικής συγκίνησης. Είδαμε τους νέους σαν μωρά που ό, τι κι αν κάνουν το βρίσκουμε γλυκό, συγκινητικό, αξιαγάπητο - ακόμη και τις πορδές τους. Τους είδαμε σαν πρόσωπα χωρίς καμια ευθύνη (Θυμηθείτε, λ.χ., για πόσα χρόνια πολιτικοί και δημοσιογράφοι ανεχόμασταν την ιδιότυπη αυτονομία των Εξαρχείων, οχυρωμένοι πίσω από τον ευφημισμό "τα παιδιά".

Πολλά έπαιξαν το ρόλο τους. Ενα ήταν οπωσδήποτε η (αφύσικη) παράταση της νεότητας: Ο κόσμος γέμισε ξαφνικά ναυαγισμένους πενηντάρηδες που γελοιοποιούνται ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι είναι τριαντάρηδες. (Ίσως γι'αυτό αντιμετωπίζουμε σήμερα τους δεκαοκτάρηδες σαν τετράχρονα...) Ένα άλλο πρέπει να ήταν η εξέλιξη των οικογενειακών δεσμών. Σήμερα η αξιοπρέπεια της μεσαίας τάξης δε φθάνει. Χρειάζονται περισσότερα. Για τον λόγο αυτόν οι γονείς εργάζονται σαν τα σκυλιά, δεν τους μένει χρόνος να ασχοληθούν με τα παιδιά και αναπληρώνουν την απουσία προσφέροντας στα παιδιά σχεδόν ο,τιδήποτε ζητήσουν. Είναι μια μορφή εξιλέωσης...

Αν στην παραπάνω εικόνα προσθέσουμε και την κατάρρευση της δημόσιας παιδείας, με αποκορύφωμα την επικράτηση της λογικής του 'εύκολου' (και αναπόφευκτα ευτελούς) πτυχίου, νομίζω ότι έχουμε μία (από τις πολλές, δεν αμφιβάλλω) εξηγήσεις του φαινομένου που βλέπουμε γύρω μας τούτες τις μέρες...

Παρεμπιπτόντως , ως και στην Κηφισιά οι μαγαζάτορες κάλυψαν τις βιτρίνες των καταστημάτων τους με πλερέζες και μαύρα τούλια (ακόμη και με μαύρες σκουπιδοσακούλες...), για να τους λυπηθεί ο μαινόμενος όχλος, αν έφθανε ως εκεί επάνω.
Τζάμπα ο κόπος. Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν στην Κηφισιά. Ίσως επειδή κάποια από αυτά μένουν εκεί, οπότε είχαν το φόβο μήπως πετύχουν τη μαμά τους να δοκιμάζει φορέματα στον Καρούζο ενώ ετοιμάζονται να ρίξουν τη μολότωφ...

(Τα μάθατε τα νέα; Το Βήμα, 11.12.08, σ.Α2, από το Στεφ. Κασιμάτη)

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

... KAI TO ENNOΩ. Δε γουστάρω πια το καλοκαίρι. 'Οσο κι αν τα κανάλια μας κάνουν πλύση εγκεφάλου για τις χαρές του καλοκαιριού (βλ. ζουμ σε κώλους στον Άλιμο και τη Μύκονο, τους κλασικούς 'χλεχλέδες' με το φραπέ στο χέρι και τα διαστημικά γυαλιά που δηλώνουν πόσο 'φαντασσσστικά' περνάνε στα διάφορα κωλομάγαζα, όπου πληρώνουν 12 ευρώ το ποτό!!! δηλαδή τους πιάνουν τον κ...λο -εξ ου και το 'κωλομάγαζα'), αποφάσισα ότι το καλοκαίρι πια δε μου ταιριάζει. Καταρχάς, φέτος η ζέστη μου φάνηκε ανυπόφορη.
Ισως επειδή παρέμεινα στην Αθήνα περισσότερο απ΄ό,τι συνήθως, ίσως επειδή ένα κλίμα είχαμε και αυτό το καταστρέψαμε, όχι μόνοι μας φυσικά αλλά σε αγαστή συναυτουργία με τους υπόλοιπους λεχρίτες της υδρογείου...
Δεύτερον, όπου και να βρέθηκα φορούσα ωτοασπίδες: Μηχανάκια χωρίς εξατμίσεις καβαλημένα από ηλίθια 15χρονα τσουτσέκια, που οι ανεύθυνοι γονείς και η ανύπαρκτη αστυνομία αφήνουν ανεξέλεγκτα, κακομαθημένα ελληνάκια που τσιρίζουν με το παραμικρό χωρίς οι γονείς να μπαίνουν στον κόπο να τα ηρεμήσουν ή να τα απομακρύνουν -για κάποιο λόγο οι νεοέλληνες θεωρούν ότι οι χαρές που απορρέουν από τη γονεϊκή ιδιότητα είναι αποκλειστικό τους προνόμιο ενώ τα όποια ντεφώ (βλ. τσιρίδα) καλόν είναι να τα επιμερίζουν σε περιοίκους και γειτνιάζοντες, λες και έτσι τα ντεσιμπέλ μειώνονται... Άσε που οι φουκαράδες που αγόρασαν διαμέρισμα στην υποβαθμισμένη πλέον περιοχή, όπου ζω - έχουν χαρεί τόσο πολύ για το τριάρι που καθημερινά καλούν κόσμο στο μπαλκόνι των 10 τμ και γκαρίζουν μέχρι τη μία η ώρα...
Τρίτον, διαπίστωσα έντρομη ότι οι διακοπές πλέον, όπως τις εννοούν οι ξενοδόχοι, οι εστιάτορες των διαφόρων θερέτρων είναι ουσιαστικά διακοπές ... καρδιακής λειτουργίας των φουκαράδων των παραθεριστών. Η ακρίβεια είναι σοκαριστική. Εάν επιθυμείς να διατηρήσεις ένα καλό επίπεδο διαμονής και διατροφής (και δεν εννοώ πεντάστερα ξενοδοχεία ούτε βρώση αστακών νυχθημερόν), την 'έβαψες'... Πού ακούστηκε ένα φιλέτο, μία μακαρονάδα, μία σαλάτα και μία μπύρα ... 60 ευρώ;!
Γιατί σου φέρνουν αποδείξεις μόνον κατ'εξαίρεσιν και σου κολλάνε στη μάπα το διαβόητο 'δελτίο παραγγελίας'; Και ΓΙΑΤΙ οι νεοέλληνες είναι πια ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΑΝΩ (η μάλλον τόσο ψωριάρηδες) που δε ζητάνε απόδειξη;
Και γιατί θα πρέπει τώρα, δεδομένης της ανακοίνωσης των μέτρων Αλογοσκούφη, να τους λυπηθώ όλους αυτούς τώρα που δηλώνουν ελάχιστα στην εφορία ενώ βγάζουν τα κερατά τους;
Γιατί ουρλιάζουν τα κανάλια για τη φοροεπιδρομή, όταν ο ίδιος υπουργός έχει δηλώσει ότι δε θα θιγούν μισθωτοί και συνταξιούχοι; Γιατί πανε να με πείσουν ότι οι πληττόμενοι υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, διάφοροι μάστορες και εστιάτορες που δεν κόβουν αποδείξεις είναι αθώα θύματα άδικου φορολογικού συστήματος;

Γιατί μας δουλεύουν τόσο χοντρά; Και γιατί το ανεχόμαστε;