ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΝΩΜΗ Ο ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

Δύο μέτρα και δύο σταθμά, μπάρμπα Κάρολε;

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=972813&lngDtrID=244

Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν Κηφισιά...

...εδώ και χρόνια το γλείψιμο στη νεολαία είναι η επιβεβλημένη, η 'πολιτικώς ορθή' στάση... Ήταν αναπόφευκτο να συμβεί αφότου κατακτήθηκε η ψήφος στα 18. Το κόμματα, μέσω των μαθητικών οργανώσεών τους, είχαν κάθε λόγο και συμφέρον να επεκτείνουν την επιρροή τους στους νέους ώστε να κερδίσουν την ψήφο τους όταν θα γίνουν δεκαοκτώ. Αφότου όμως η νεολαία κατάλαβε το παραμύθι και βαέθηκε, το γλείψιμο διερύνθηκε. Εγινε τρόπον τινά πολιτισμικό και εκφράστηκε με τους ρηχούς όρους της τηλεοπτικής συγκίνησης. Είδαμε τους νέους σαν μωρά που ό, τι κι αν κάνουν το βρίσκουμε γλυκό, συγκινητικό, αξιαγάπητο - ακόμη και τις πορδές τους. Τους είδαμε σαν πρόσωπα χωρίς καμια ευθύνη (Θυμηθείτε, λ.χ., για πόσα χρόνια πολιτικοί και δημοσιογράφοι ανεχόμασταν την ιδιότυπη αυτονομία των Εξαρχείων, οχυρωμένοι πίσω από τον ευφημισμό "τα παιδιά".

Πολλά έπαιξαν το ρόλο τους. Ενα ήταν οπωσδήποτε η (αφύσικη) παράταση της νεότητας: Ο κόσμος γέμισε ξαφνικά ναυαγισμένους πενηντάρηδες που γελοιοποιούνται ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι είναι τριαντάρηδες. (Ίσως γι'αυτό αντιμετωπίζουμε σήμερα τους δεκαοκτάρηδες σαν τετράχρονα...) Ένα άλλο πρέπει να ήταν η εξέλιξη των οικογενειακών δεσμών. Σήμερα η αξιοπρέπεια της μεσαίας τάξης δε φθάνει. Χρειάζονται περισσότερα. Για τον λόγο αυτόν οι γονείς εργάζονται σαν τα σκυλιά, δεν τους μένει χρόνος να ασχοληθούν με τα παιδιά και αναπληρώνουν την απουσία προσφέροντας στα παιδιά σχεδόν ο,τιδήποτε ζητήσουν. Είναι μια μορφή εξιλέωσης...

Αν στην παραπάνω εικόνα προσθέσουμε και την κατάρρευση της δημόσιας παιδείας, με αποκορύφωμα την επικράτηση της λογικής του 'εύκολου' (και αναπόφευκτα ευτελούς) πτυχίου, νομίζω ότι έχουμε μία (από τις πολλές, δεν αμφιβάλλω) εξηγήσεις του φαινομένου που βλέπουμε γύρω μας τούτες τις μέρες...

Παρεμπιπτόντως , ως και στην Κηφισιά οι μαγαζάτορες κάλυψαν τις βιτρίνες των καταστημάτων τους με πλερέζες και μαύρα τούλια (ακόμη και με μαύρες σκουπιδοσακούλες...), για να τους λυπηθεί ο μαινόμενος όχλος, αν έφθανε ως εκεί επάνω.
Τζάμπα ο κόπος. Τα "παιδιά" δεν ανέβηκαν στην Κηφισιά. Ίσως επειδή κάποια από αυτά μένουν εκεί, οπότε είχαν το φόβο μήπως πετύχουν τη μαμά τους να δοκιμάζει φορέματα στον Καρούζο ενώ ετοιμάζονται να ρίξουν τη μολότωφ...

(Τα μάθατε τα νέα; Το Βήμα, 11.12.08, σ.Α2, από το Στεφ. Κασιμάτη)

Πάει και το Θησείο...

Η Ηρακλειδών όπως ΔΕΝ ήταν χθες.

Η μία πίκρα μετά την άλλη. Μετά από πολύ καιρό, βρέθηκα χθες στην Ηρακλειδών, στο γνωστό πεζόδρομο του Θησείου. Πνιγμένος στα τραπεζοκαθίσματα -χαοτική η κατανομή τους, ασαφή τα όρια του ενός τραπεζιού από το άλλο- δυνατή μουσική τύπου "νταμπα ντούμπα", απίστευτη οχλοβοή. 'Οσο προχώραγες, τα πράγματα γίνονταν ελαφρώς καλύτερα αλλά ό,τι χώρος έμενε ελεύθερος από τις δραστηριότητες των επιχειρηματιών της νύχτας και της μέρας, καταλαμβανόταν από παρκαρισμένα -επί του πεζόδρομου φυσικά- αυτοκίνητα και τα μηχανάκια.
Στο βάθος η φωτισμένη Ακρόπολη έκανε ακόμα πιο έντονη την αντίθεση μεταξύ αυτού που θα θέλαμε ή θα μπορούσαμε να απολαμβάνουμε (αν είχαμε μια στοιχειώδη παιδεία) και του αίσχους που μας επιβάλλεται...

Μου έλεγε ένας φίλος ότι οι Εξαρχειώτες νιώθουν ανακούφιση που ο κύριος όγκος των θηρευτών διασκέδασης απορροφήθηκε από τον Ψυρρή κι έτσι η περιοχή βρίσκει τον παλιό οικιστικό της χαρακτήρα... Αυτή είναι η αισιόδοξη άποψη. Πως δηλαδή το κύμα της καταστροφικής για το περιβάλλον και τους κατοίκους μιας περιοχής 'ανάπτυξης' μετακινείται από μία περιοχή σε άλλη. Η απαισιόδοξη άποψη υποστηρίζει ότι οι επίδοξοι 'κακέτσηδες' δε θα αφήσουν πέτρα για πέτρα χωρίς μπαρ επάνω της. Και το κοινό έτοιμο να αποδεχθεί ή και να επικροτήσει τη μαζικότητα, την έλλειψη ποιότητας, τον εκχυδαϊσμό. Σάμπως, μας διδάσκει κανείς κάτι διαφορετικό;