Δεν έχει σημασία πια

Η ψυχολογική επιβάρυνση που όλοι μας νιώθουμε αυτές τις μέρες εξαιτίας των πρωτόγνωρων επεισοδίων κάπως θα έπρεπε να εκτονωθεί. Γυμναστήρια, αχαλίνωτο σεξ (where, where?!?!), προπηλακισμός συν-οδηγών στους αθηναϊκούς δρόμους, ξυλοδαρμός και βρώση Αφγανών μεταναστών (αγαπημένος 'μεζές' σε μας που κατοικούμε στον Αγιο Παντελεήμονα, σύμφωνα με την 'Ελευθεροτυπία' ), κατάχρηση αλκοόλ, αλλεπάλληλες αλλαγές χρώματος μαλλιών (για γυναίκες ), αυνανισμός κ.α. αποτελούν συνήθεις διεξόδους του στρες σε καιρούς δύσκολους ...
Προσωπικά, αφού ανέλυσα το κοινωνικό φαινόμενο με τον ευρύτερο κύκλο φίλων και γνωστών και μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πως θέλω να φύγω από την κ....χώρα αυτή και να μη λαμβάνω ούτε e mail, αφού μπούχτησα από τις επιδόσεις του Νέρωνα, όπως αυτές προβάλλονταν από τα ηλεκτρονικά μίντια μέχρι τελικής πτώσεως (των τηλεθεατών), το έριξα στην ψυχοθεραπεία δια της -λίαν αποτελεσματικής, σας διαβεβαιώ- μεθόδου της πολύωρης παρακολούθησης σίριαλ.
Αφού εξάντλησα τρεις κύκλους του άκρως ψυχαγωγικού Boston Legal, σειρά πήρε η παλαιότερη αλλά επίσης επιτυχημένη αμερικανική σειρά The Sopranos.
Από τις επτά το απόγευμα χθες μέχρι και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, οι περιπέτειες του μαφιόζου του Ν.Τζέρσι Τόνι Σοπράνο και η σχέση μίσους κι ενοχών που τον συνδέει με τη σκατόγρια μητέρα του, με ταξίδεψαν μακριά από την καταρρέουσα ελληνική πολιτεία κι άδειασαν το μυαλό μου επιτρέποντας μου να κοιμηθώ ήρεμα.
Ο τρόμος μου μήπως καώ ζωντανή στο κέντρο της Αθήνας από αδέσποτη μολότωφ έχει πλέον μετατραπεί σε μία -ευκολότερα αντιμετωπίσιμη- ανησυχία μήπως τελειώσουν τα επεισόδια (της σειράς!) γρηγορότερα απ'ό,τι υπολογίζω και μήπως στη συνέχεια δεν βρεθεί κάποια άλλη τηλεοπτική σειρά που να μπορεί να μου προσφέρει παρηγοριά.
Όσο για τα επεισόδια βίας, αυτά είτε συνεχισθούν είτε αντιμετωπισθούν, δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη για το εδώ και χρόνια διαφαινόμενο αλλά ουδέποτε παραδεδεγμένο από τη συλλογική μας συνείδηση 'μη- μέλλον', που οι ίδιοι επιφυλάξαμε στη χώρα μας.

Ποια δημοκρατία;

Συντρίμμια η αθηναϊκή δημοκρατία Οι ταραχές είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας απογοητευμένης από τις αποτυχίες της πολιτικής

The Guardian

... Η Ν.Δ. έδωσε μεγαλόσχημες υποσχέσεις περί μεταρρυθμίσεων για να ξανακερδίσει τις εκλογές, ύστερα από τις καταστροφικές πυρκαγές του 2007. Στη συνέχεια, όμως, οι ψηφοφόροι κατακλύσθηκαν από σκάνδαλα, το ένα μετά το άλλο, είδαν εκατομμύρια ευρώ των φορολογουμένων να χάνονται. Είδαν την εγκληματικότητα στη βίαιη μορφή της να αυξάνεται και ένα σύστημα που αντί να διασφαλίζει την ευνομία, την τάξη και την ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου, να καθιστά αδύνατη την απονομή δικαιοσύνης.
Η κακοδιαχείριση και η κακοδιοίκηση ευθύνονται για την ουσιαστική ατιμωρησία που απολαμβάνουν οι καταδικασθέντες βουλευτές, οι τρομοκράτες, οι βιαστές και πολλοί δολοφόνοι, που εκμεταλλεύονται την καθυστέρηση στην απόδοση δικαιοσύνης.
... Είναι κυβέρνηση για τον εαυτό της, εξ ου και ο κόσμος απαντά αναλόγως. Φοροδιαφεύγει, αρνείται να καταβάλει τις εισφορές για την περίθαλψη, μολύνει το περιβάλλον, εμπαίζει τους νόμους, δωροδοκεί, εποφθαλμιά θέσεις στο Δημόσιο, κάνει ό,τι τού αρέσει και μένει ατιμώρητος.
...Κοντολογίς, το ελληνικό κράτος αδυνατεί να ελέγξει τους διαδηλωτές και αιτία είναι ο συνδυασμός διεφθαρμένης πολιτικής και χαλαρής πειθαρχίας που τους δημιούργησε.
Ο υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος απηύθυνε έκκληση για την επάνοδο στην τάξη, είπε ότι η αστυνομία θα τηρήσει αμυντική στάση, δηλαδή σχεδόν ομολόγησε ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί το θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη, την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης για την προστασία αθώων ανθρώπων που φοβούνται για την ασφάλειά τους, την περιουσία τους, το βιος τους. Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής είναι κάτι που δεν συγχωρείται στη δημοκρατία, είπε ο κ. Παυλόπουλος. Μια χώρα, όμως, που ανέχεται την παρατεταμένη βία, δεν μπορεί να προστατέψει ή να τιμήσει την ελευθερία. Αλλο πράγμα οι διαδηλώσεις και άλλο η σκόπιμη στρατολόγηση μέσω Διαδικτύου, οι εκρήξεις βομβών, οι απαγωγές και οι ομηρείες.
Η «Καθημερινή» χαρακτήρισε τις ταραχές «τις χειρότερες από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974». Από τη διαπίστωση πηγάζει το ερώτημα αν η δημοκρατία υφίσταται πραγματικά στη χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι το λίκνο της. Ενίοτε, στις πραγματικές δημοκρατίες ο λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_10/12/2008_295409