Μια από τα ίδια

-" Για τις εκλογές δεν έγραψες τίποτε. Ούτε και για τις φωτιές!" σχολίασε σήμερα το πρωί ένας φίλος κι αναγνώστης του παρόντος, που πλέει σε πελάγη ευτυχίας για τις επικείμενες εκλογές.

Έτσι είναι. Κα'να δυο φορές αποπειράθηκα να προσεγγίσω και τα δύο αυτά θέματα η σχετική διάθεση όμως διακόπηκε απότομα, εν τη γενέσει της θα έλεγα. Το κυρίαρχο συναίσθημα, που γεννούν και τα δύο αυτά γεγονότα συνοψίζεται στη φράση "μια από τα ίδια".

Είναι χαρακτηριστικό επίσης πως για πρώτη φορά φέτος συνέλαβα τον εαυτό μου να αδιαφορεί πλήρως για την κατακαιόμενη Αττική. Στενοχωριέσαι μία, στενοχωριέσαι δύο ε.. τα αποθέματα εξαντλούνται κάποια στιγμή. Νισάφι. Είναι σαν τους κλινικά νεκρούς. Το πνεύμα, η ψυχή, η νοητική λειτουργία έχει χαθεί, τι νόημα έχει η συντήρηση του κουφαριού; Η Ελλάδα πάει κατά διαόλου, οι πρασινάδες μας μάρανανε...Κάψτε τα. Να υπάρχει και απεικόνιση της εσωτερικής κατάστασης.

Όσο για τις εκλογές, η παρούσα κατάσταση εξαιρετικά απογοητευτική, η επερχόμενη καθόλου ελπιδοφόρα. Άσε που θα διαλυθεί κι ο ΣΥΡΙΖΑ και θα χάσουμε και την τελευταία μας ψυχαγωγία στην πολιτική σκηνή...

Dead end

Δεν ξέρω αν δέχεσθε ανάλογα ερεθίσματα από το περιβάλλον σας, αλλά προσωπικά νιώθω ν'απλώνεται ένα πέπλο δυσαρέσκειας και δυσθυμίας τόσο στον εργασιακό όσο και στον ευρύτερο κοινωνικό μου περίγυρο. Η διεθνής οικονομική κρίση που για την συντριπτική πλειονότητα είναι ασαφής -παράμετρος που από μόνη της, πέραν της ουσίας, καθιστά το φαινόμενο πιο απειλητικό-, η ειδικότερη οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, που κάθε άλλο παρά ανθηρή είναι, η απουσία ορατής βελτίωσης κι η αδυναμία καλλιέργειας ελπίδας από τους ιθύνοντες, η απραξία μας ή ακόμα χειρότερα η συνέργειά μας στο μπάχαλο, όλα αυτά άρχισαν πια να βαραίνουν σοβαρά στους ώμους μας.
Σαν μικροί Ατλαντες, σηκώνουμε τις ανεπάρκειες της κοινωνίας μας και τα γόνατα αρχίζουν να λυγίζουν. Ακόμα και τύποι ανέμελοι, σαν να έχουν αρχίσει να συνοφρυώνονται τελευταίως...Μικροστελέχη του κυβερνώντος κόμματος διακατέχονται από ηττοπάθεια και προσπαθούν ν'αρπάξουν ό,τι μπορούν... Τώρα που -ακόμη- 'γυρίζει'...
Γιατί καλά τα ψέματα, ειδικά αυτά που επιλέγουμε οι ίδιοι για να χαθούμε μέσα τους, αλλά κάποια στιγμή τελειώνουν. Και τότε βλέπουμε πως δεν είμαστε αυτοί που θέλαμε να δείχνουμε ότι είμαστε... κι ότι η γύμνια μας είναι πλεον ορατή σε όλους. Νομίζω ότι η στιγμή αυτή ήρθε. Η έλλειψη υποδομής, ουσιαστικού έργου, η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, τα χαμένα χρόνια είναι μπροστά μας πια και μας χλευάζουν.
Κι εμείς ακόμη κοροϊδευόμαστε αναμετάξυ μας με γκάλοπ, με αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, με μπουζουξούδες και πτωχούς μπουζουκόβιους βουλευτές περιφερείας.

Eνα παράξενο ζευγάρι

Είχα ακούσει για την ιστορία τους από τα χείλη της μαμάς. Ήταν κι εκείνοι θαμώνες στο σύλλογο "Η Αθηνά" (βλ.προηγούμενο post).
Εκείνος πενήντα και, φιγούρα ψηλόλιγνη με πρόσωπο σκαμμένο από το χρόνο και με επαρκή ποσότητα γκρίζων τριχών στην κεφαλή του. Στα νιάτα του ενδεχομένως να ήταν και γόης. Διαζευγμένος. Είχε, λέει, μικροπαντρευτεί. Με παιδιά: Δύο κόρες γύρω στα τριάντα. Από τη μία φορά που τον είχα δει, θυμάμαι μόνο το τσιγάρο να σιγοκαίει συνέχεια στο χέρι του. Τόσο η μητέρα του όσο και ο αδελφός του ο Σοφοκλής -ένας επίσης ψηλός αλλά άχαρος τύπος- τιμούν δεόντως το σύλλογο. Δεν υπάρχει ομιλία που να μην παρακολουθήσουν. Δεν υπάρχει εκδρομή που να μη συμμετάσχουν.
Εκείνη μόλις 28 ετών. Κοντούλα λεμονιά. Πολύ κοντούλα όμως. Και πισώβαρη. Καστανή με συμπαθητικό προσωπάκι. Κι ίσως λίγο χαζούλα. Λέει ότι σπούδασε -Κύριος οίδε που- νηπιαγωγός. Τώρα όμως εργάζεται σε εταιρία μεταφορών. Εκείνος κι εκείνη, λοιπόν, είναι το παράξενο ζευγάρι. Διατηρούσαν δεσμό δύο - τρία χρόνια και πρόσφατα παντρεύτηκαν. Τα παιδιά του δεν πήγαν στο γάμο. Ούτε οι γονείς της.
Χθες ήταν κι εκείνοι στο χορό. Και χόρεψαν με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, καθώς η νύφη με το ζόρι ξεπερνά σε ύψος τη μέση του γαμπρού. Είχε τυλίξει τα χεράκια της στη μέση του και τέντωνε το κεφαλάκι προς τα πάνω να τον βλέπει. Αν δεν ήξερε κανείς περί τίνος επρόκειτο, ίσως να ενόμιζε ότι ένας κύριος χορεύει με την εγγονή του ή κάτι τέτοιο. Γλυκόπικρο συναίσθημα με κυρίευσε εκείνη την ώρα. Το θέαμα αντικειμενικά ήταν λίγο γελοίο. Σε μία δεύτερη ανάγνωση όμως, το ζευγάρι απέπνεε ευτυχία. Μία ευτυχία ίσως λίγο καταθλιπτική για τα δικά μας τα γούστα. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Προφανώς πολλά τους ενώνουν. Ενας αυθόρμητος αναθεματισμός της γηραιάς μητέρας του γαμπρού, ενώπιον τρίτων λίγες μέρες πριν, είναι διαφωτιστικός: "Τι θα κάνουμε, βρε παιδί μου, με αυτά τα viagra;! Με τις χούφτες τα παίρνει!". Ρόμπα τον έκανε τον ανθρωπάκο η μαμά. Δε βαριέσαι. Αρκεί που τα γαλάζια χαπάκια τον κάνουν 'τούρμπο'. Αυτό μετράει τώρα. Και για λίγο ακόμη...

Στη δημοκρατία του φόβου

"...Χωρίς παραγωγική ορμή, δίχως αποτελεσματική διοίκηση, χωρίς παιδεία, χωρίς καινοτομίες, χωρίς επιχειρηματική κουλτούρα, χωρίς λειτουργία κοινότητας, χωρίς πίστη στις δυνάμεις της, η Ελλάδα βουλιάζει αργά, τελετουργικά, αυτάρεσκα, στο τέλμα της. Στο τέλμα του εαυτού της.
Δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς ποιές δυνάμεις κρατούν τη χώρα στο τέλμα. Είναι πολλές και διαφορετικές. Είναι οι πολιτικές δυναστείες, που έχουν ως μόνη λειτουργία την αυτοαναπαραγωγή τους εις βάρος του κοινωνικού σώματος. Είναι η διεφθαρμένη διοίκηση, απαρτιζόμενη από στελέχη με ελαστική συνείδηση και χαμηλή απόδοση. Είναι η αρπακτική ελίτ των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πλουτίζουν από την κρατική οικονομία χωρίς να επενδύουν ούτε πολλοστημόριο των κερδών τους στην κοινωνική ανάπτυξη. Είναι η διαλυμένη εκπαίδευση, που υπονομεύει τραγικά το παρόν και το μέλλον.
Είναι εντέλει η φαλκιδευμένη, η ψεύτικη δημοκρατία της καθημερινής ζωής΄μία δημοκρατία που στηρίζεται σε οκνούς, φθονερούς, αυτάρεσκους, δειλούς πολίτες, με ολόιδιους ηγέτες. Που φοβούνται το μέλλον και αγωνιούν για το παρόν΄μα ταυτοχρόνως τρέμουν τις αλλαγές, αποφεύγουν τις καινοτομίες, μισούν τις θυσίες, δεν αναλαμβάνουν ρίσκα. Πολίτες και ηγέτες κατοπτρικά ίδιοι, χωρίς πνοή και όραμα, χωρίς πίστη και αγάπη. Μόνη αλήθεια μας, ο φόβος- να τρώει τα σωθικά και να παγώνει. Εμείς είμαστε το τέλμα"

(Σχόλιο, του ΝΙΚΟΥ Γ.ΞΥΔΑΚΗ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4.1.2008)