Ο τύπος, ένας ασχημάντρας εξ Ηλείας που είδε εαυτόν να καταλαμβάνει ανώτερη θέση σε μεγάλη εφημερίδα, -Κύριος οίδε πως και γιατί, δεδομένου ότι τα δημοσιογραφικά του προσόντα δεν είναι αδιαμφισβήτητα- μπήκε φουριόζος στο γραφείο του προϊσταμένου του. Όταν η γραμματεύς, στον προθάλαμο του διευθυντικού γραφείου, αναπήδησε ξαφνιασμένη από την αιφνίδια είσοδό του -κάτι που είχε επαναληφθεί στο παρελθόν- εκείνος εκνευρισμένος την επέπληξε: "Μη το κάνεις αυτό! Είναι αγένεια!"
Η κοπέλα -επανειλημμένως θύμα της αλλοπρόσαλλης αντίληψης περί φέρεσθαι της ... 'στελεχάρας'- έσπευσε να διηγηθεί την ιστορία γελώντας καθώς εδώ ταιριάζει το "look who's talking!" Ο επιπλήττων είναι η επιτομή της αγένειας και της χοντράδας: Στο τραπέζι των συσκέψεων, απλώνει την ποδάρα πάνω σε καρέκλα, όπου και αφήνει τρανό το αποτύπωμα του άρβυλου. Καπνίζει πουροειδή σε κλειστούς χώρους και κυκλοφορεί με μερσεντές slk, φυσικά ασημί, καθώς θεωρεί -όπως πλείστοι όσοι ομοεθνείς του- ότι τόσο τα πούρα όσα και η slk είναι σύμβολα της κοινωνικής του καταξίωσης. Η απόπειρα για ...προσπορισμό και ξανθής σιλικονάτης γκόμενας απέβη άκαρπος προς το παρόν αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Άσχημη φάτσα, άσχημη ψυχή, που συχνά - πυκνά εκπέμπει στους διαδρόμους της εφημερίδας,τους χαρακτηριστικούς ήχους της βεβιασμένης εξόδου ροχάλας καραδοκεί για την καραμπόλα εκείνη που θα τον ανεβάσει στο θρόνο του διευθυντή. Και τότε, αχ και τότε, που θα γίνει Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη, θα μπορεί -έτσι νομίζει- να προπηλακίζει ελεύθερα κάθε νοστιμούλα που τυχαίνει να μην τον γουστάρει...Βρε, ουστ! Καράβλαχε!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κόμπλεξ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κόμπλεξ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 17 Ιουνίου 2008
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
Greek, for ever freak!
Το περασμένο Σάββατο, όταν συγκρούστηκαν διάφορες ομαδούλες στο κέντρο της Αθήνας, έτυχε να είμαι στην πλατεία Κολωνακίου.
Είδα λοιπόν ένα εξαχρειωμένο 'ταρίφα' να βρίζει ένα νεαρό αστυνομικό επειδή ο τελευταίος ειχε το ... θράσος να υπακούσει άνωθεν εντολές και να ανακόψει την κίνηση προς τη Βασιλίσσης Σοφίας κλείνοντας την οδό Κουμπάρη.
- "Βλάκα! Παλιοχωριάταρε!" ωρυόταν ο ταξιτζής, ο οποίος προφανώς θεωρούσε εαυτόν μη βλάκα και μη χωριάτη... (εδώ ταιριάζει το "καλό, εεεεε;!")
Ο αστυνομικός είτε λόγω του νεαρού της ηλικίας είτε λόγω της ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί στους ένστολους από την ιεραρχία, αντί να τον συλλάβει επί τόπου (απείθια, εξύβριση κοκ), έσκυψε το κεφάλι αφήνοντας το κίτρινο βδέλυγμα να φύγει βλαστημώντας ... Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ακόμα και εκπρόσωπος της πλέον αντιπαθητικής επαγγελματικής τάξης -όπου με το ζόρι ποσοστό 10 -άντε το πολύ 15 % - τιμά το μεροκάματό του επιδεικνύοντας ευπρέπεια και αποτελεσματικότητα-, μπορεί να περιφρονεί την έννομη τάξη έτσι, επειδή η καφρίλα του δε του επιτρέπει να πράξει το στοιχειώδες προαπαιτούμενο για μία συντεταγμένη κοινωνία: Να συμμορφωθεί με το νόμο.
Από που να το πιάσεις το θέμα στην κωλοχώρα αυτή; Δείτε τι έγινε με το κάπνισμα. Αντί να προχωρά η απαγόρευση του καπνίσματος, καταστρατηγούνται ακόμη και αυτά τα δειλά μέτρα που είχαν ληφθεί: Σε πολλά κέντρα ούτε καν προσχηματικά δεν υπάρχουν πια χώροι μη καπνιστών. Οταν στην -θερμόαιμη- Ιταλία έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα και στους ανοιχτούς χώρους ενώ ακόμη κι ο παράδεισος των καπνιστών, η Γαλλία, ανακοίνωσε αυστηρότερα μέτρα από το Μάρτιο και μετά...(http://www.nonsmokersclub.com/content/view/157/2/)
Σκεφτείτε ότι στη βαλκανική Βουλγαρία απαγορεύεται το κάπνισμα ακόμη και μέσα σε ...προποτζίδικα, όπως με πληροφόρησε γνωστός άρτι αφιχθείς από τη γείτονα, που έκπληκτος είδε τον ιδιοκτήτη του πρακτορείου να τον καλεί να βγει έξω επειδή άναψε τσιγάρο.
Κι έρχεται και το πρωτοσέλιδο της "Καθημερινής" που μας πληροφορεί ότι:
"Στα Τίρανα όμως ο δήμαρχός τους Εντι Ράμα τόλμησε όχι μόνο να γκρεμίσει αυθαίρετα σπίτια και κακόγουστες πολυκατοικίες, αλλά να επανασχεδιάσει την πρωτεύουσα της Αλβανίας πάνω στα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα... κατεδάφισε δύο χιλιάδες αυθαίρετα κτίσματα δίνοντας στην πόλη, φως, χρώμα, τεράστια πάρκα και ελεύθερους καταπράσινους χώρους κατά μήκος του ποταμού Λάνα που διασχίζει το κέντρο της"
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100011_02/02/2008_257879
Είναι να μη σου 'τη δίνει', γαμώ το κέρατό μου;!
Είδα λοιπόν ένα εξαχρειωμένο 'ταρίφα' να βρίζει ένα νεαρό αστυνομικό επειδή ο τελευταίος ειχε το ... θράσος να υπακούσει άνωθεν εντολές και να ανακόψει την κίνηση προς τη Βασιλίσσης Σοφίας κλείνοντας την οδό Κουμπάρη.
- "Βλάκα! Παλιοχωριάταρε!" ωρυόταν ο ταξιτζής, ο οποίος προφανώς θεωρούσε εαυτόν μη βλάκα και μη χωριάτη... (εδώ ταιριάζει το "καλό, εεεεε;!")
Ο αστυνομικός είτε λόγω του νεαρού της ηλικίας είτε λόγω της ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί στους ένστολους από την ιεραρχία, αντί να τον συλλάβει επί τόπου (απείθια, εξύβριση κοκ), έσκυψε το κεφάλι αφήνοντας το κίτρινο βδέλυγμα να φύγει βλαστημώντας ... Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Ακόμα και εκπρόσωπος της πλέον αντιπαθητικής επαγγελματικής τάξης -όπου με το ζόρι ποσοστό 10 -άντε το πολύ 15 % - τιμά το μεροκάματό του επιδεικνύοντας ευπρέπεια και αποτελεσματικότητα-, μπορεί να περιφρονεί την έννομη τάξη έτσι, επειδή η καφρίλα του δε του επιτρέπει να πράξει το στοιχειώδες προαπαιτούμενο για μία συντεταγμένη κοινωνία: Να συμμορφωθεί με το νόμο.
Από που να το πιάσεις το θέμα στην κωλοχώρα αυτή; Δείτε τι έγινε με το κάπνισμα. Αντί να προχωρά η απαγόρευση του καπνίσματος, καταστρατηγούνται ακόμη και αυτά τα δειλά μέτρα που είχαν ληφθεί: Σε πολλά κέντρα ούτε καν προσχηματικά δεν υπάρχουν πια χώροι μη καπνιστών. Οταν στην -θερμόαιμη- Ιταλία έχουν απαγορεύσει το κάπνισμα και στους ανοιχτούς χώρους ενώ ακόμη κι ο παράδεισος των καπνιστών, η Γαλλία, ανακοίνωσε αυστηρότερα μέτρα από το Μάρτιο και μετά...(http://www.nonsmokersclub.com/content/view/157/2/)
Σκεφτείτε ότι στη βαλκανική Βουλγαρία απαγορεύεται το κάπνισμα ακόμη και μέσα σε ...προποτζίδικα, όπως με πληροφόρησε γνωστός άρτι αφιχθείς από τη γείτονα, που έκπληκτος είδε τον ιδιοκτήτη του πρακτορείου να τον καλεί να βγει έξω επειδή άναψε τσιγάρο.
Κι έρχεται και το πρωτοσέλιδο της "Καθημερινής" που μας πληροφορεί ότι:
"Στα Τίρανα όμως ο δήμαρχός τους Εντι Ράμα τόλμησε όχι μόνο να γκρεμίσει αυθαίρετα σπίτια και κακόγουστες πολυκατοικίες, αλλά να επανασχεδιάσει την πρωτεύουσα της Αλβανίας πάνω στα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα... κατεδάφισε δύο χιλιάδες αυθαίρετα κτίσματα δίνοντας στην πόλη, φως, χρώμα, τεράστια πάρκα και ελεύθερους καταπράσινους χώρους κατά μήκος του ποταμού Λάνα που διασχίζει το κέντρο της"
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_100011_02/02/2008_257879
Είναι να μη σου 'τη δίνει', γαμώ το κέρατό μου;!
Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008
Στη δημοκρατία του φόβου
"...Χωρίς παραγωγική ορμή, δίχως αποτελεσματική διοίκηση, χωρίς παιδεία, χωρίς καινοτομίες, χωρίς επιχειρηματική κουλτούρα, χωρίς λειτουργία κοινότητας, χωρίς πίστη στις δυνάμεις της, η Ελλάδα βουλιάζει αργά, τελετουργικά, αυτάρεσκα, στο τέλμα της. Στο τέλμα του εαυτού της.
Δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς ποιές δυνάμεις κρατούν τη χώρα στο τέλμα. Είναι πολλές και διαφορετικές. Είναι οι πολιτικές δυναστείες, που έχουν ως μόνη λειτουργία την αυτοαναπαραγωγή τους εις βάρος του κοινωνικού σώματος. Είναι η διεφθαρμένη διοίκηση, απαρτιζόμενη από στελέχη με ελαστική συνείδηση και χαμηλή απόδοση. Είναι η αρπακτική ελίτ των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πλουτίζουν από την κρατική οικονομία χωρίς να επενδύουν ούτε πολλοστημόριο των κερδών τους στην κοινωνική ανάπτυξη. Είναι η διαλυμένη εκπαίδευση, που υπονομεύει τραγικά το παρόν και το μέλλον.
Είναι εντέλει η φαλκιδευμένη, η ψεύτικη δημοκρατία της καθημερινής ζωής΄μία δημοκρατία που στηρίζεται σε οκνούς, φθονερούς, αυτάρεσκους, δειλούς πολίτες, με ολόιδιους ηγέτες. Που φοβούνται το μέλλον και αγωνιούν για το παρόν΄μα ταυτοχρόνως τρέμουν τις αλλαγές, αποφεύγουν τις καινοτομίες, μισούν τις θυσίες, δεν αναλαμβάνουν ρίσκα. Πολίτες και ηγέτες κατοπτρικά ίδιοι, χωρίς πνοή και όραμα, χωρίς πίστη και αγάπη. Μόνη αλήθεια μας, ο φόβος- να τρώει τα σωθικά και να παγώνει. Εμείς είμαστε το τέλμα"
(Σχόλιο, του ΝΙΚΟΥ Γ.ΞΥΔΑΚΗ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4.1.2008)
Δεν μπορούμε να πούμε ακριβώς ποιές δυνάμεις κρατούν τη χώρα στο τέλμα. Είναι πολλές και διαφορετικές. Είναι οι πολιτικές δυναστείες, που έχουν ως μόνη λειτουργία την αυτοαναπαραγωγή τους εις βάρος του κοινωνικού σώματος. Είναι η διεφθαρμένη διοίκηση, απαρτιζόμενη από στελέχη με ελαστική συνείδηση και χαμηλή απόδοση. Είναι η αρπακτική ελίτ των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πλουτίζουν από την κρατική οικονομία χωρίς να επενδύουν ούτε πολλοστημόριο των κερδών τους στην κοινωνική ανάπτυξη. Είναι η διαλυμένη εκπαίδευση, που υπονομεύει τραγικά το παρόν και το μέλλον.
Είναι εντέλει η φαλκιδευμένη, η ψεύτικη δημοκρατία της καθημερινής ζωής΄μία δημοκρατία που στηρίζεται σε οκνούς, φθονερούς, αυτάρεσκους, δειλούς πολίτες, με ολόιδιους ηγέτες. Που φοβούνται το μέλλον και αγωνιούν για το παρόν΄μα ταυτοχρόνως τρέμουν τις αλλαγές, αποφεύγουν τις καινοτομίες, μισούν τις θυσίες, δεν αναλαμβάνουν ρίσκα. Πολίτες και ηγέτες κατοπτρικά ίδιοι, χωρίς πνοή και όραμα, χωρίς πίστη και αγάπη. Μόνη αλήθεια μας, ο φόβος- να τρώει τα σωθικά και να παγώνει. Εμείς είμαστε το τέλμα"
(Σχόλιο, του ΝΙΚΟΥ Γ.ΞΥΔΑΚΗ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 4.1.2008)
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007
Η υποκρισία του «greek dream»
Από τον Αλέξη Παπαχελα
Πριν από μερικές εβδομάδες έγραφα για την εξωραϊσμένη ανάμνηση της Ολυμπιακής, που αναβιώνει στον νεοελληνικό εγκέφαλο κάθε φορά που συζητάμε το αναπόφευκτο τέλος της. Ενας καλός, και αγαπημένος, συνάδελφος με πήρε να μου πει ότι το άρθρο ήταν εύστοχο αλλά πως έχανα το δίκιο μου με μία μόνο φράση. Είχα -βλέπετε- κάνει το λάθος να αναφέρω ότι κάποτε πετούσα στηνbusiness της Ο.Α. και κάποιος από το πλήρωμα με σήκωσε από τη θέση μου γιανα κάτσουν γύρω οι συγγενείς του. «Τι το ήθελες εκείνο για την business;»,μου είπε ο φίλος και πρόσθεσε «δεν καταλαβαίνεις πώς αντιδρά ο αναγνώστης;». Ομολογώ πως όχι! Και θεωρώ πως εκεί ακριβώς είναι η ρίζα του κακού, το μικρόβιο του λαϊκισμού που έγινε επιδημία μετά τη μεταπολίτευση.
Ζούμε σεμια χώρα που το «greek dream» είναι να βγάλουμε πολλά λεφτά γρήγορα, έστω και παράνομα, να έχουμε οπωσδήποτε πισίνα, να πηγαίνουμε ταξίδια στον Μαυρίκιο και να διακηρύσσουμε τον νεοπλουτισμό μας. Από την άλλη, κάνουμε τον φθόνο μας ή το κόμπλεξ μας... ιδεολογία κατηγορώντας τον διπλανό μας γιατί απέκτησε πισίνα ή γιατί πέταξε business. Δεν ξέρω πώς το έχουμε δειαυτό το ελληνικό όνειρο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη.
Υπάρχουν μερικές παραδοχές που ισχύουν σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Οτι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά, βγάζουν χρήματα, πετυχαίνουν κάτι στη ζωή τους, δεν έχουν κλέψει, δεν έχουν εκβιάσει ή μπει σε μηχανισμούς,και δικαιούνται να ζουν διαφορετικά. Οτι πρέπει να υπάρχουν σχολεία, πρότυπα δημόσια όπως ήταν κάποτε το Πειραματικό και ιδιωτικά, που βγάζουν μια ελίτ, γιατί τη χρειάζεται η χώρα. Αυτό το είδε το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και δυστυχώς πνίγηκε ως αρχή στον παραλογισμό του τσουνάμι του λαϊκισμού του'80.
Αν θέλουμε μια σοβιετική κοινωνία όπου οι αεροπορικές εταιρείες θα έχουν μία θέση, τα σχολεία θα είναι όλα δημόσια, οι μισθοί του καθηγητή και της καθαρίστριας οι ίδιοι, είναι μια υπόθεση. Αν θέλουμε μια κοινωνία νεόπλουτων, η οποία θέλει να περνάει καλά η ίδια και να κρατά τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή γιατί τη βολεύει είναι μια άλλη υπόθεση. Είναι άλλωστε αστείο. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι «διανοητές», που έκαναν καριέρα με τον λαϊκισμό είναι οι πρώτοι που έβαλαν τα παιδιά τους από την πίσω πόρταστα σχολεία της ελίτ, οι πρώτοι που καθιέρωσαν τη «μαγκιά» ως δικαιολογία για την παράβαση κάθε κανόνα και οι πρώτοι που χαίρονται τις παρέες των νεόπλουτων που δημιούργησε η περίοδος του τρίτου δρόμου στη χώρα μας. Αυτή η υποκρισία κάποια ώρα θα σπάσει. Ισως μάλιστα τα παιδιά αυτής της γενιάς που τροφοδότησε το σαράκι του λαϊκισμού να είναι τα πρώτα που θαθέλουν μια άλλη κοινωνία, γιατί θα έχουν ζήσει δυο τρία χρόνια έξω και θα έχουν πολύ πιο ανοικτά μυαλά. Μέχρι τότε φοβούμαι ότι θα έχει βάση το ανέκδοτο για τον Ελληνα στην κόλαση. Στην αγγλική ή τη γερμανική εκδοχή της υπάρχει ένας υπάλληλος με μια κουτάλαο οποίος βαράει στο κεφάλι όποιον πάει να ξεφύγει από το ζουμί που βράζειαπό κάτω. Στην ελληνική τίποτα. Γιατί; Μα μόλις πάει ένας Ελληνας να ξεφύγει, τον τραβάνε οι άλλοι από κάτω...
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/12/2007_252718
Πριν από μερικές εβδομάδες έγραφα για την εξωραϊσμένη ανάμνηση της Ολυμπιακής, που αναβιώνει στον νεοελληνικό εγκέφαλο κάθε φορά που συζητάμε το αναπόφευκτο τέλος της. Ενας καλός, και αγαπημένος, συνάδελφος με πήρε να μου πει ότι το άρθρο ήταν εύστοχο αλλά πως έχανα το δίκιο μου με μία μόνο φράση. Είχα -βλέπετε- κάνει το λάθος να αναφέρω ότι κάποτε πετούσα στηνbusiness της Ο.Α. και κάποιος από το πλήρωμα με σήκωσε από τη θέση μου γιανα κάτσουν γύρω οι συγγενείς του. «Τι το ήθελες εκείνο για την business;»,μου είπε ο φίλος και πρόσθεσε «δεν καταλαβαίνεις πώς αντιδρά ο αναγνώστης;». Ομολογώ πως όχι! Και θεωρώ πως εκεί ακριβώς είναι η ρίζα του κακού, το μικρόβιο του λαϊκισμού που έγινε επιδημία μετά τη μεταπολίτευση.
Ζούμε σεμια χώρα που το «greek dream» είναι να βγάλουμε πολλά λεφτά γρήγορα, έστω και παράνομα, να έχουμε οπωσδήποτε πισίνα, να πηγαίνουμε ταξίδια στον Μαυρίκιο και να διακηρύσσουμε τον νεοπλουτισμό μας. Από την άλλη, κάνουμε τον φθόνο μας ή το κόμπλεξ μας... ιδεολογία κατηγορώντας τον διπλανό μας γιατί απέκτησε πισίνα ή γιατί πέταξε business. Δεν ξέρω πώς το έχουμε δειαυτό το ελληνικό όνειρο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη.
Υπάρχουν μερικές παραδοχές που ισχύουν σε κάθε αναπτυγμένη χώρα. Οτι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά, βγάζουν χρήματα, πετυχαίνουν κάτι στη ζωή τους, δεν έχουν κλέψει, δεν έχουν εκβιάσει ή μπει σε μηχανισμούς,και δικαιούνται να ζουν διαφορετικά. Οτι πρέπει να υπάρχουν σχολεία, πρότυπα δημόσια όπως ήταν κάποτε το Πειραματικό και ιδιωτικά, που βγάζουν μια ελίτ, γιατί τη χρειάζεται η χώρα. Αυτό το είδε το 1919 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και δυστυχώς πνίγηκε ως αρχή στον παραλογισμό του τσουνάμι του λαϊκισμού του'80.
Αν θέλουμε μια σοβιετική κοινωνία όπου οι αεροπορικές εταιρείες θα έχουν μία θέση, τα σχολεία θα είναι όλα δημόσια, οι μισθοί του καθηγητή και της καθαρίστριας οι ίδιοι, είναι μια υπόθεση. Αν θέλουμε μια κοινωνία νεόπλουτων, η οποία θέλει να περνάει καλά η ίδια και να κρατά τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή γιατί τη βολεύει είναι μια άλλη υπόθεση. Είναι άλλωστε αστείο. Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι «διανοητές», που έκαναν καριέρα με τον λαϊκισμό είναι οι πρώτοι που έβαλαν τα παιδιά τους από την πίσω πόρταστα σχολεία της ελίτ, οι πρώτοι που καθιέρωσαν τη «μαγκιά» ως δικαιολογία για την παράβαση κάθε κανόνα και οι πρώτοι που χαίρονται τις παρέες των νεόπλουτων που δημιούργησε η περίοδος του τρίτου δρόμου στη χώρα μας. Αυτή η υποκρισία κάποια ώρα θα σπάσει. Ισως μάλιστα τα παιδιά αυτής της γενιάς που τροφοδότησε το σαράκι του λαϊκισμού να είναι τα πρώτα που θαθέλουν μια άλλη κοινωνία, γιατί θα έχουν ζήσει δυο τρία χρόνια έξω και θα έχουν πολύ πιο ανοικτά μυαλά. Μέχρι τότε φοβούμαι ότι θα έχει βάση το ανέκδοτο για τον Ελληνα στην κόλαση. Στην αγγλική ή τη γερμανική εκδοχή της υπάρχει ένας υπάλληλος με μια κουτάλαο οποίος βαράει στο κεφάλι όποιον πάει να ξεφύγει από το ζουμί που βράζειαπό κάτω. Στην ελληνική τίποτα. Γιατί; Μα μόλις πάει ένας Ελληνας να ξεφύγει, τον τραβάνε οι άλλοι από κάτω...
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_16/12/2007_252718
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
