Οπου φυσάει ο άνεμος

Και ξαφνικά... ήρθε η κατανόηση. Μεγάλη, όμως, μετά συγχωρήσεως! Για μας τους δύσμοιρους κατοίκους του κέντρου της Αθήνας που τα τελευταία δύο χρόνια βιώνουμε καταστάσεις πρωτόγνωρες, απροσδόκητες, για τις οποίες ουδείς μας προετοίμασε ούτε καν μας προϊδέασε... Η εντυπωσιακή άνοδος του ΛΑΟΣ όχι μόνο ώθησε σχεδόν την επομένη των εκλογών την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τη χαλαρή της διάθεση έναντι στο σοβαρό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης αλλά έκανε και τα ΜΜΕ να κάνουν στροφή 180 μοιρών στο ζήτημα που πλήττει το κέντρο της Αθήνας (ακριτικά νησιά κλπ).
Ξαφνικά 'οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα έχουν δίκιο διότι έγιναν πρόσφυγες στη χώρα τους', 'δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική', 'δε θα λύσει η Ελλάδα το μεταναστευτικό πρόβλημα της υφηλίου' κι άλλα παρόμοια διατυπώθηκαν ρητά από αριστερόστροφους παρουσιαστές, οι οποίοι μέχρι σήμερα είτε έκαναν λόγο για ρατσιστικά φαινόμενα είτε υιοθετούσαν πολιτική ίσων αποστάσεων.
Η ανέξοδη ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, που τον έστειλε στα εκλογικά Τάρταρα, ξαφνικά 'δεν πουλάει' πια, έτσι έδειξαν οι κάλπες, κι όλοι, πολιτικοί και ΜΜΕ σπεύδουν να την αποκηρύξουν έμπρακτα...
Αν αυτό οδηγήσει σε βελτίωση της καθημερινότητάς μου, μένει να αποδειχθεί. Εκείνο που με φοβίζει είναι η ευκολία αλλαγής προσωπείων ανάλογα με το 'που φυσάει ο άνεμος'. Οι πολιτικές πρέπει να στηρίζονται σε δεδομένα, να έχουν στόχο΄, να έχουν μακροπρόθεσμο όραμα. Και στην περίπτωση της λαθρομετανάστευσης και διακομματική συναίνεση. Τα αποσπασματικά μέτρα έχουν εφήμερο χαρακτήρα. Και συνήθως, μετά από καιρό, επιδεινώνουν την κατάσταση.

28 εκατομμύρια δολλάρια κι ένα δεντράκι

Στο ραδιόφωνο, ο δημοσιογράφος ασχολούνταν με το γνωστό θέμα SIEMENS . Εκτός από τα πολυτελή ακίνητα που ο φυγόδικος Καραβέλας είχε αγοράσει στην Ουρουγουάη, δεν είχα γνώση άλλων στοιχείων της υπόθεσης. Ακούγοντας λοιπόν την εκπομπή, καθοδόν προς τη δουλειά, έμαθα ότι ο γενικός εισαγγελέας της λατινοαμερικανικής χώρας, επιδεικνύοντας καλά αντανακλαστικά, ενημέρωσε την αρμόδια ελληνική αρχή, ότι ένα μεγάλο ποσό είχε εισαχθεί στη χώρα από Ελληνα υπήκοο. Το ποσό ανήρχετο σε ... 28 εκατομμύρια δολλάρια! Άκουσα καλά;! ΕΙΚΟΣΙ ΟΚΤΩ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ;!!!;;;;!!!!
Εμεινα με ανοιχτό το στόμα...
Το έκλεισα όταν διαπίστωσα ότι ένα φορτηγό με πορτοκάλια είχε σταθμεύσει στη δεξιά λωρίδα της οδού Βεϊκου. Επάνω στη λωρίδα... Με άνεση. Και για κάποιο λόγο εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα μια άλλη σκηνή που διαδραματίστηκε το πρωί στη γειτονιά μου στο κέντρο της Αθήνας, όπου ένας μεσόκοπος γενειοφόρος κύριος διαμαρτυρήθηκε στον οδηγό μπουλντόζας επειδή την είχε σταθμεύσει σχεδόν επάνω σε ένα από τα ελάχιστα δέντρα της περιοχής. "Τι σου φταίει, ρε μάστορα, το δεντράκι;"...
Θλίψη... Τα λαμόγια να διαφεύγουν πάμπλουτα σε εξωτικές χώρες και ο φουκαράς μικρομεσαίος να παλεύει για να διασφαλίσει ένα δεντράκι. Την ανάσα του.

H συγκέντρωση στον Άγιο Παντελεήμονα

Πολλές φορές έχω γράψει για τον Άγιο Παντελεήμονα, τη γειτονιά όπου μεγάλωσα κι εξακολουθώ να ζω. Η συγκέντρωση εκατοντάδων λαθρομεταναστών τους τελευταίους μήνες αλλοίωσε τη δημογραφική σύνθεση της περιοχής σε βαθμό που πλέον γίνεται λόγος τόσο από ΜΜΕ όσο και από τους κατοίκους για γκέτο. Η αλήθεια είναι ότι η πάλαι ποτέ ωραία πλατεία είναι πια κατειλημμένη από νεαρούς Ασιάτες. Χωρίς νόμιμα έγγραφα, χωρίς δουλειά, χωρίς δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης οι δυστυχείς 'άθλιοι' του τρίτου κόσμου περιφέρονται στην πλατεία και σκοτώνουν το χρόνο τους ελπίζοντας, προφανώς, σε κάτι... Με την έννοια του δημόσιου χώρου να τους είναι παντελώς άγνωστη -ας μην εθελοτυφλούμε, πολιτισμικό χάος χωρίζει τον κάτοικο του απομακρυσμένου χωριού του Πακιστάν από το μέσο Έλληνα- και σε συνδυασμό με την έλλειψη κρατικών δομών στήριξης (και να υπάρχουν πως να ενεργοποιηθούν αφού μιλάμε για λαθραίους - φαύλος κύκλος), οι άνθρωποι επιδεικνύουν συμπεριφορές που παραβιάζουν από τους κανόνες υγιεινής μέχρι τις διατάξεις του ποινικού κώδικα: Ούρηση στους δρόμους, σφάξιμο προβάτων σε ταράτσα πανάθλιου διώροφου στην οδό Πιπίνου. Ακόμα και κτηνοβασίες αναφέρονται από αυτόπτες μάρτυρες, κατοίκους της διπλανής πολυκατοικίας. Στο πρόσφορο αυτό σκηνικό διαρκώς προστίθενται πάσης φύσης εγκληματικά στοιχεία (ναρκωτέμποροι, πουτάνες κλπ). Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται λέει ο λαός...
Το κράτος όμως δυστυχώς δε λέει τίποτε.
Εναντίον αυτής της πολιτείας της μονίμως απούσας και εθελοτυφλούσας διαδηλώσαμε την περασμένη Δευτέρα, φίλοι μου λιμενεργάτες, κι όχι γιατί θέλαμε να πιούμε το αίμα των "Αφγανών πολιτικών προσφύγων" για τους οποίους 'εκόπτετο' η αντισυγκέντρωση που στήθηκε απέναντί μας από 'αντιρατσιστές', 'συριζα-νιανούς' , φρικιά, αναρχικούς και λοιπές μη δημοκρατικές δυνάμεις...

Μας 'καπελώσανε' λιγουλάκι, ειν' αλήθεια, κάτι "χρυσαυγίτες", ακουστήκανε και συνθήματα τύπου "η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες", μα αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες των συγκεντρώσεων. Το μεγαλύτερο μέρος του τύπου αποτύπωσε την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις. Κάτι "Αυγές" και 'Ελευθεροτυπίες" μίλησαν για 'συγκέντρωση του μίσους', για οργανωτικό 'δάκτυλο' του "ΛΑΟΣ" ...
Παπαριές ολκής... Δε με ενδιαφέρει να πείσω κανέναν περι των αντιθέτων.
'Αλλωστε η προχθεσινή συγκέντρωση εμένα μου άφησε μία επίγευση χαράς καθώς απαντήθηκε το αγωνιώδες ερώτημα, που, επί πολύ καιρό, απευθύνω στον εαυτό μου: Έχει απομείνει κανένας Έλληνας, εκτός από μένα και καμια δεκαριά ακόμη που γνωρίζω, στον Άγιο Παντελεήμονα; Ω ναι κύριοι, τελικά έχουν αρκετοί παραμείνει στην παλιά καλή μεσοαστική γειτονιά του '80... Δειλά - δειλά κάμποσοι από δαύτους ξεμύτισαν στο δρόμο τη Δευτέρα, όσο κι αν οι συνθήκες ήταν αποτρεπτικές (βλ.αντισυγκέντρωση) ... Ο κ. Γιώργος από την οδό Νεκταρίου, που θεωρεί προδοσία να εγκαταλείψει το σπίτι του, η Ματίνα από την οδό Αγορακρίτου που ζεί 12 χρόνια στη γειτονιά, η κυρία Μαρία από τη διπλανή πολυκατοικία του επονείδιστου διώροφου της Πιπίνου...
Και δηλώνω ρητά ότι όλοι εμείς δεν σφάξαμε κανένα Αφγανό νήπιο-πολιτικό πρόσφυγα σε τελετή κάθαρσης της γειτονιάς. Γιατί οι εμπαθείς, που κατηγορούν εμάς για εμπάθεια, δε θα αργήσουν να μας καταλογίσουν και τέτοιες πράξεις με τα γραφόμενα τους σε πάλαι ποτέ δημοκρατικές εφημερίδες...

Ευχαριστώ το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ

Μου έλεγε πρόσφατα μία φίλη πως μία γνωστή της αναγκάστηκε να πουλήσει το διαμέρισμά της σε κεντρική λεωφόρο της Νέας Σμύρνης καθώς τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε στο ισόγειο μπαρ, ιδιοκτησίας γνωστης γυμνάστριας.
Οι διαμαρτυρίες των ενοίκων για τη φασαρία, τη δέσμευση των χώρων στάθμευσης προς τους υπεύθυνους της επιχείρησης είχαν ως αποτέλεσμα τον προπηλακισμό, τις απειλές εναντίον της περιουσίας τους ("θα βρεις καμένο το αμάξι") και, εν κατακλείδι, εναντίον της ζωής τους. Η φίλη της φίλης συνειδητοποίησε το μοναχικό χαρακτήρα του αγώνα της για τη διασφάλιση των αυτονόητων (η δημοτική αρχή απούσα, η αστυνομία απούσα, το κράτος σε πλήρη διάλυση) και αναγκάστηκε να υποχωρήσει πουλώντας το διαμέρισμά της.

Στο Γκάζι, όπως διάβαζα χθες σε ρεπορτάζ, οι κάτοικοι έρχονται σε καθημερινή αντιπαράθεση με τους διάφορους 'μπράβους' των ποικίλων μαγαζιών της περιοχής, οι οποίοι με απόλυτο κυνισμό τους λένε: "Αφού θα φύγετε κι εσείς από δω, τι το παλεύετε;!"

Λαδώματα σε παράγοντες της δημοτικής αρχής, αστυνομία άτολμη (ελπίζω όχι και διεφθαρμένη) που χωρίς πολιτική υποστήριξη αδυνατεί να λάβει δραστικά μέτρα, ο τάδε επιχειρηματίας που είναι κολλητός (βλ.χρηματοδότης) του δείνα πολιτικού προσώπου, το επιχείρημα κάθε 'έντιμου επιχειρηματία' ("δίνω δουλειά σε τόσους ανθρώπους, θα πεινάσουν οικογένειες άμα με κλείσετε") και ιδού, η παθολογία της πολιτικής διαπλοκής αναδεικνύεται περίτρανα μπροστά στα μάτια όσων διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν ανθρώπινα. Να μπορούν να ξεκουραστούν κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, να παρκάρουν σε απόσταση λογική από το σπίτι τους, να μη νιώθουν ότι απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα επειδή κάποιος μαγαζάτορας έχει θέσει ως στόχο την αύξηση του τζίρου κατά χ ποσοστό.
"Οπότε, μου επεσήμανε ένα φιλικό πρόσωπο, μην παραπονιέσαι εσύ που ζεις ανάμεσα στους Αλβανούς και τους Ασιάτες. Σκέψου να είχες να κάνεις με μπράβους και τη μαφία της νύχτας!"
Σωστό κι αυτό..

Το θλιβερό στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν φαίνεται το παραμικρό φως στο βάθος του τούνελ... Η μοίρα του κέντρου της πόλης, όπως την ονειρεύονται οι μαγαζάτορες με την ανοχή των πολιτικών τους προστατών, είναι να μετατραπεί σε ένα πελώριο μπαρ. Κι ό,τι απομείνει ελεύθερο καταλαμβάνεται από τους πιο εξαθλιωμένους της γης, που συρρέουν τα τελευταία χρόνια στην πόλη μας...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_28/09/2008_286270

Έζησαν αυτοί καλύτερα (αλλά για πόσο;)

Βλέπω συχνά πυκνά το Extreme Makeover - Home Edition, που προβάλλεται από τηλ.κανάλι. Είναι η αμερικάνικη -και προφανώς αυθεντική- εκδοχή των εκπομπών που βλέπουμε εδώ στην Ελλάδα και οι οποίες πραγματοποιούν δωρεάν παρεμβάσεις σε σπίτια τυχερών τηλεθεατών. Τα μεγέθη στην αμερικάνικη σειρά είναι ασύλληπτα. Στο επεισόδιο που είδα τελευταία μια οικογένεια αφροαμερικανών απέκτησε ένα σπίτι ... 500 τ.μ. κάπου στην αμερικάνικη επαρχία. Το σπίτι διέθετε και στούντιο ηχογραφήσεων για να διασκεδάζουν τα νεαρά μέλη της οικογένειας, η κρεβατοκάμαρα των γονιών ήταν ουσιαστικά ένα διαμέρισμα μέσα στο αχανές σπίτι, το τζάκι ήταν μνημειώδες... Η εκπομπή είχε ανοίξει στην οικογένεια κι έναν λογαριασμό 100.000 δολαρίων που προορίζονταν για τη συντήρηση του σπιτιού. Η οικογένεια έκλαιγε από συγκίνηση...
Κακά τα ψέματα, 100.000 δολάρια για τη συντήρηση 500 τ.μ. δεν είναι πολλά. Όταν μάλιστα η οικογένεια είναι πολυμελής και κατά συνέπεια με ένα σωρό άλλες ανάγκες, δύσκολο να πιστέψει κανείς πως το ποσό αυτό θα χρησιμοποιηθεί για το σκοπό που δόθηκε.
Το πιο πιθανό σενάριο είναι ότι η οικογένεια θα ζήσει το american dream για δύο-τρία χρόνια το πολύ και μετά, υπό το βάρος της συντήρησης, θα αναγκαστεί να πουλήσει το παλατάκι και να επιστρέψει εκεί που ανήκει: Σε κάποιο μικρομεσαίο σπιτάκι φτηνής κατασκευής. Δεν τους λένε ψέματα. Αλλά δεν τους λένε όλη την αλήθεια. Ότι τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους...ξέρετε τι.
Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο όλη αυτή η ανώμαλη απογείωση και προσγείωση. Σίγουρα η σειρά είναι πολύ θεαματική αλλά αν συλλογιστεί κανείς το άμεσο μέλλον των πρωταγωνιστών, κάπου το γλυκόπικρο συναίσθημα κυριαρχεί.
Για τα αχόρταγα μάτια των τηλεθεατών θυσιάζεται η μακροβιότερη και ρεαλιστική λύση -μία κατοικία στα μέτρα τους- και επιλέγεται το εξωφρενικό, το άπιαστο, εκείνο που θα κάνει όλους να ξεφωνίζουν υστερικά από χαρά. Η υστερία πουλάει πολύ περισσότερο από ένα αξιοπρεπές χαμόγελο. This is show bussiness, baby!

"Οχι" στα νέα "Ζωνιανά"

οδός Σωκράτους...

Τη Δευτέρα, 26.5.2008, στις 3 μμ, την ώρα που θα συνεδριάζει το δημοτικό συμβούλιο, κάτοικοι και επιχειρηματίες του κέντρου της Αθήνας συγκεντρώνονται στην πλατεία Κοτζιά για να διαμαρτυρηθούν για την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου της πόλης.

• "Οχι" στα νέα "Ζωνιανά"


• Λέμε 'όχι' στην εκμετάλλευση μεταναστών και μη από τα κυκλώματα των ναρκωτικών, της πορνείας και της κάθε λογής παρανομίας.


• Αρνούμαστε να ζούμε και να εργαζόμαστε μέσα στη συνειδητή υποβάθμιση και την εγκατάλειψη του 'ιστορικού τριγώνου'.


• Αρνούμαστε την εικόνα που προσφέρει η Αθήνα στους κατοίκους και τους χιλιάδες επισκέπτες της, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την Ακρόπολη και τα ιστορικά μας μνημεία.


• Απαιτούμε από κάθε φορέα της Πολιτείας (δήμος, νομαρχία, κυβέρνηση) να αναλάβει τις ευθύνες του και να μη τις μεταθέτει συστηματικά στους 'άλλους'.


• Απαιτούμε τη συνεργασία όλων, για να τεθεί επιτέλους σε εφαρμογή ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, τους τελευταίους μήνες.

Σύλλογος "Παναθήναια" και Ενεργοί πολίτες της Αθήνας

Αστική συνείδηση

Είχα την ατυχία ή μάλλον επέδειξα αρκετή ολιγωρία ώστε να αφήσω, πριν από κάποια χρόνια, να εγκατασταθεί συνεργείο μοτοσυκλετών στο ισόγειο της πολυκατοικίας στην οποία μένω από βρέφος. Η λειτουργία της συγκεκριμένης επιχειρήσης αποτελεί μεγάλη πηγή στρες για μένα. Μπορεί τα μαρσαρίσματα σε ώρες κοινής ησυχίας να μην είναι πολύ συχνά, παρόλ'αυτά όμως όταν συμβαίνουν, μου προκαλούν μεγάλη σύγχυση. Δυστυχώς, έλαβα μία ανατροφή που βασίστηκε στο σεβασμό των κανόνων. Και λέω 'δυστυχώς' καθώς στην ελληνική κοινωνία, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα, ο σεβασμός των κανόνων όχι μόνον είναι σπάνιο φαινόμενο αλλά απαξιώνεται.
Σε μία τέτοια λοιπόν περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ήρθε να προστεθεί κι ... η ψησταριά που οι εκ Πύργου προερχόμενοι ιδιοκτήτες της επιχείρησης, αρέσκονται να στήνουν καποιες φορές πάνω στο πεζοδρόμιο και ακριβώς κάτω από την οικία μου. Άντε, την τσικνοπέμπτη, πάει στο διάολο, αλλά καθημερινή λίγδες και τσίκνες μέσα στο κέντρο της Αθήνας;
Σήμερα φεύγοντας κατά τις πεντέμιση το απόγευμα, τους είδα να ετοιμάζουν τις σχάρες... Γυρίζοντας κατά τις έντεκα ήταν εκεί ακόμα! Ψήνανε και είχαν βάλει και μουσική...
-''Σκοπεύεις να το κάνεις Χασιά εδώ πέρα;" ρώτησα μη μπορώντας πλέον να συγκρατηθώ. Για λόγους παιδαγωγικούς, πρέπει να μιλάμε που και που. Και να λέμε το αυτονόητο: Ότι οι παράνομες/παράτυπες συμπεριφορές δεν είναι δεν είναι ανεκτές από όλους!
"Καταλαβαίνω ότι σου λείπει το χωριό σου, κι εγώ να ήμουν από χωριό ίσως να ένιωθα έτσι, αλλά εδώ είναι πόλη. Είναι το κέντρο της Αθήνας. Δεν μπορείς να μεταφέρεις τις συνήθειες του χωριού σου στην πόλη. Ήρθα εγώ κάτω από το σπίτι σου να σε τσικνίζω; Εσύ γιατί το κάνεις; Είναι παράνομο και το ξέρετε. Πηγαίνετε, ρε παιδιά στα πανηγύρια, να τα κάνετε αυτά!' κατέληξα και έφυγα... Οι 'μηχανάκηδες' κάτι πήγαν να ψελλίσουν αλλά δε τους 'βγήκε'. Προφανώς αιφνιδιάστηκαν, δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι κάποιος θα μπορούσε να τους κάνει παρατήρηση. Γιατί για να το διανοηθούν, θα έπρεπε να διαθέτουν αστική συνείδηση. Αυτήν που, για πολύ κακή μου τύχη, μου εμφύσησε ο πατέρας μου. Αυτή που δεν έχουν ούτε οι Ασιάτες που έχουν κουβαληθεί κατά εκατοντάδες στη γειτονιά μου και οι οποίοι δεν θέλουν και πολύ να αρχίσουν να μιμούνται τους Ελληνάρες με τις τσίκνες. Νιώθω να πνίγομαι...Όχι τόσο από την τσίκνα όσο από την απαισιοδοξία για το μέλλον αυτής της πόλης.

Αθήνα.Τελειωμένη υπόθεση.

Άκουγα στον 'Εν Λευκώ' σήμερα το Τζούμα να σχολιάζει το εύρημα μίας έρευνας, σύμφωνα με το οποίο ο Έλληνας κάνει καθημερινά κι εγώ δεν ξέρω πόσες διαδρομές παραπάνω από το μέσο Ευρωπαίο.
"Σας χαρίζω και τ'αυθαίρετά σας, και τα χωριά σας!" έλεγε με το χαρακτηριστικό του τρόπο ο γνωστός ηθοποιός εκφράζοντας το αυτονόητο για κάποιους από εμάς: Σε μία πόλη χωρίς υποδομές, τι να το κάνεις το σούπερ-ντούπερ σπίτι;! Λες και το σπίτι μπορεί να αυτονομηθεί σε σχέση με το περιβάλλον, λες κι αν ξοδέψεις ένα σωρό λεφτά για το σπίτι αυτομάτως θα έχεις πεζοδρόμια για να βαδίσεις και δρόμους χωρίς λακούβες ή οι αυθαιρεσίες του γείτονα απέναντι θα εξαφανισθούν ως δια μαγείας.
"Σκαρφαλώνουν τα σπίτια στους λόφους για να έχουν ... θέα! Ποιά θέα; Την τσιμεντούπολη;!" αναρωτιέται εύλογα ο Τζούμας για να καυτηριάσει στη συνέχεια τη ματαιοδοξία κάποιων ταλαίπωρων που νομίζουν ότι μπορούν να μετατρέψουν το διαμέρισμά τους σε μεζονέτα Εκάλης και βάλε: "Εδώ και μήνες επισκευάζουν το διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Μπάπα - μπούπα, γκρεμίζουν τοίχους, δώστου επισκευές που τελειωμό δεν έχουν. Διαμέρισμα είναι,επιτέλους! Σε τι νομίζουν ότι μπορούν να το μετατρέψουν!;"