Αστική συνείδηση

Είχα την ατυχία ή μάλλον επέδειξα αρκετή ολιγωρία ώστε να αφήσω, πριν από κάποια χρόνια, να εγκατασταθεί συνεργείο μοτοσυκλετών στο ισόγειο της πολυκατοικίας στην οποία μένω από βρέφος. Η λειτουργία της συγκεκριμένης επιχειρήσης αποτελεί μεγάλη πηγή στρες για μένα. Μπορεί τα μαρσαρίσματα σε ώρες κοινής ησυχίας να μην είναι πολύ συχνά, παρόλ'αυτά όμως όταν συμβαίνουν, μου προκαλούν μεγάλη σύγχυση. Δυστυχώς, έλαβα μία ανατροφή που βασίστηκε στο σεβασμό των κανόνων. Και λέω 'δυστυχώς' καθώς στην ελληνική κοινωνία, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα, ο σεβασμός των κανόνων όχι μόνον είναι σπάνιο φαινόμενο αλλά απαξιώνεται.
Σε μία τέτοια λοιπόν περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ήρθε να προστεθεί κι ... η ψησταριά που οι εκ Πύργου προερχόμενοι ιδιοκτήτες της επιχείρησης, αρέσκονται να στήνουν καποιες φορές πάνω στο πεζοδρόμιο και ακριβώς κάτω από την οικία μου. Άντε, την τσικνοπέμπτη, πάει στο διάολο, αλλά καθημερινή λίγδες και τσίκνες μέσα στο κέντρο της Αθήνας;
Σήμερα φεύγοντας κατά τις πεντέμιση το απόγευμα, τους είδα να ετοιμάζουν τις σχάρες... Γυρίζοντας κατά τις έντεκα ήταν εκεί ακόμα! Ψήνανε και είχαν βάλει και μουσική...
-''Σκοπεύεις να το κάνεις Χασιά εδώ πέρα;" ρώτησα μη μπορώντας πλέον να συγκρατηθώ. Για λόγους παιδαγωγικούς, πρέπει να μιλάμε που και που. Και να λέμε το αυτονόητο: Ότι οι παράνομες/παράτυπες συμπεριφορές δεν είναι δεν είναι ανεκτές από όλους!
"Καταλαβαίνω ότι σου λείπει το χωριό σου, κι εγώ να ήμουν από χωριό ίσως να ένιωθα έτσι, αλλά εδώ είναι πόλη. Είναι το κέντρο της Αθήνας. Δεν μπορείς να μεταφέρεις τις συνήθειες του χωριού σου στην πόλη. Ήρθα εγώ κάτω από το σπίτι σου να σε τσικνίζω; Εσύ γιατί το κάνεις; Είναι παράνομο και το ξέρετε. Πηγαίνετε, ρε παιδιά στα πανηγύρια, να τα κάνετε αυτά!' κατέληξα και έφυγα... Οι 'μηχανάκηδες' κάτι πήγαν να ψελλίσουν αλλά δε τους 'βγήκε'. Προφανώς αιφνιδιάστηκαν, δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι κάποιος θα μπορούσε να τους κάνει παρατήρηση. Γιατί για να το διανοηθούν, θα έπρεπε να διαθέτουν αστική συνείδηση. Αυτήν που, για πολύ κακή μου τύχη, μου εμφύσησε ο πατέρας μου. Αυτή που δεν έχουν ούτε οι Ασιάτες που έχουν κουβαληθεί κατά εκατοντάδες στη γειτονιά μου και οι οποίοι δεν θέλουν και πολύ να αρχίσουν να μιμούνται τους Ελληνάρες με τις τσίκνες. Νιώθω να πνίγομαι...Όχι τόσο από την τσίκνα όσο από την απαισιοδοξία για το μέλλον αυτής της πόλης.