Τετάρτη 23 Απριλίου 2008
Σάββατο 19 Απριλίου 2008
Η Χριστίνα, η Κική κι ο Κολντεμπέλα.
Σήμερα το πρωί, που ξύπνησα κι ένιωθα πολύ πολύ καλύτερα, άνοιξα τον ALPHA. Με μισόκλειστα μάτια, άκουγα μία γνώριμη φωνή να ρωτά "Νιώθεις δυστυχισμένη ή ευτυχισμένη; Μπορείς να είσαι ευτυχισμένη όταν η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αυτή τη φάση κρίσης-ανάπτυξης; Ο Μικρούτσικος έπαιρνε συνέντευξη. "Ποιόν έχει εκεί τώρα, την Κική Δημουλά;" αναρωτήθηκα έντρομη. Ευτυχώς όμως. Με το που άνοιξα τα μάτια, είδα τη γλυκειά φάτσα της ευπροσήγορης ηθοποιού Χριστίνας Παππά.
Παρεμπιπτόντως, η εν λόγω ηθοποιά είναι συμπαθεστάτη κι ό,τι πρέπει για ένα ευχάριστο ξύπνημα. Πήγε Ιταλία, έκανε διάφορα καλλιτεχνικά -ουχί αμελητέα, για τα ντόπια στάνταρντ- επί τετραετία και τώρα επέστρεψε. Για το σύζυγό της, τον καλαθοσφαιριστή Κολντεμπέλα, το τοπίο είναι θολό. Και μαζί και χώρια, μάλλον. Η Χριστίνα απεκάλυψε ότι η σχέση του γιου της με τον άντρα της ήταν πάντα προβληματική, γεγονός που επηρέαζε και τη σχέση της με τον Κολντεμπέλα. Επίσης, η Χριστίνα, για πρώτη φορά, απέδωσε δημοσίως ευθύνη στον άντρα της επειδή ποτέ δε θέλησε ένα παιδί κατά τη διάρκεια της δεκαετούς και πλέον σχέσης τους. Δε ξέρω, αλλά πολύ τη συμπάθησα τη Χριστίνα σήμερα. Ίσως γιατί απέκλινε από το ιλουστρασιόν το οποίο υπηρετεί επί έτη με συνέπεια. Ή, ίσως επειδή, αρχικά, τρόμαξα ότι το πρώτο πρόσωπο που θα έβλεπα Σάββατο πρωί θα ήταν η Δημουλά...
Πέμπτη 17 Απριλίου 2008
Σκόπια
Ξύπνησα τη νύχτα μέσα στην έκπληξη και την απορία: Ήτο αληθές ότι ένας οξύς πόνος δεξιά στη μέση με εμπόδιζε να αλλάξω πλευρό ή απλώς επρόκειτο για κακό όνειρο; 'Οχι κυρίες και κύριοι! Δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν βόας, δεν ήταν κροταλίας! Ψύξη; Νεύρο που νευρίασε και έγινε κόμπος; Βουντού; Θα σας γελάσω, αλλά το πρωί με βρήκε να περπατάω σα στραβοσουγιάς. Οιμέ. Από τον πόνο μου 'ρχόταν εναλλάξ να κλαίω και να γελάω. Κλαυσίγελως. Είναι βραδάκι τώρα κι είμαι χειρότερα απ΄ό,τι το πρωί. Όποιος ξέρει να ξεματιάζει, ας το κάνει παρακαλώ. Ο ρόλος της Σαπφούς Νοταρά στο "Αχ, αυτή η γυναίκα μου" (Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ-Μιχαλόπουλος), και ειδικά η ατάκα "έχω τα λουμπάγκα μου!" δε μου πάει ουδόλως!
Τετάρτη 16 Απριλίου 2008
Γκάζι
Τελευταίως με έχει πιάσει μία μανία και τρώω συχνότατα έξω. Στο πλαίσιο αυτής μου της μανίας, βρέθηκα χθες στο Γκάζι. Στόχος η πολίτικη κουζίνα ενός νέου εστιατορίου, στην Τριπτολέμου. Αν και fan του "Παντελή" , στην Κηφισιά, είπα να δοκιμάσω και κάτι άλλο, έτσι για αλλαγή. "Τσιφλίκ Μπαξέ" λοιπόν...
Η παρέα μου κι εγώ βρεθήκαμε σε ένα χώρο μάλλον αδιάφορο ή χλιαρά συμπαθητικό, όπου δειπνούσαν δύο ακόμη παρέες. Η πρώτη έντονη εντύπωση προήλθε από το σερβιτόρο, το μοναδικό σερβιτόρο του μαγαζιού: Κοντούλης, αδύνατούλης, με μαλλιά ελαφρώς πανκ (λοφίο, "ριγέ" εφέ -με χρήση ξυραφιού- πάνω από τα αυτιά). Γκέι, ή, όπως πολύ χαριτωμένα το προφέρει ένας Κύπριος φίλος, "νγκέι". Από τα ηχεία ακούγεται κατά σειρά Γαλάνη και Πρωτοψάλτη. Σε λίγο κάνουν είσοδο και δύο άνδρες. "Νγκέι" κι αυτοί.
"Σούπερ!" λέει η Ντ. "Είναι το πρώτο μου γκέι πολίτικο εστιατόριο" εξηγεί ενθουσιασμένη η Ελληνογαλλίδα φίλη μας.
Το κρασί που παραγγείλαμε ήρθε αμέσως. Κι έπρεπε αυτό να μας αρκέσει για τουλάχιστον είκοσι λεπτά, καθώς τίποτε συνοδευτικό δεν τίμησε για το διάστημα αυτό το τραπέζι μας. Πίναμε ξεροσφύρι και κοιτάγαμε απεγνωσμένα τις κινήσεις του κοντού: "Να, πάει προς την κουζίνα", "Α, ένα πιάτο ξεπρόβαλε, από το πάσο της κουζίνας, λες να είναι δικό μας;!" Πάνω στην εναγώνια αναρώτηση, νάτος - νάτος πετιέται! Ένας δεύτερος κοντός, ίδιο size με τον δικό μας, 'σκάει μύτη' στο μαγαζί. Αεράτος, χαιρετά και κάθεται σε ένα τραπέζι στο βάθος. Προς μεγάλη μας απελπισία ο δικός μας κοντός, σπεύδει να κάτσει στο τραπέζι του. "Αχαχούχα, ένα σερβιτόρο διαθέτει το μαγαζί, κι αυτός πάει και κάθεται με το γκόμενο!" αναφωνεί ο φίλος Ζ. μη μπορώντας να κρύψει την απελπισία του για την εξέλιξη αυτή... Για να μη τα πολυλογώ, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου που η κουζίνα παρέδωσε τροφή, που προοριζόταν για μας, στο συμπαθέστατο, κατά τ'άλλα, σερβιτόρο. Το φαγητό επιβεβαίωσε σε μεγάλο βαθμό την κριτική της "Καθημερινής" που αποτέλεσε, άλλωστε, και το κίνητρο για να βρεθούμε εκεί. Ένα πιάτο (κάτι πικάντικα ζυμαράκια) ήταν μάλλον καλό, το κεμπάπ καμμένο, ο παστουρμάς "λύσσα". Αν δε το καταλάβατε, δε θα ξαναπάω.
Η παρέα μου κι εγώ βρεθήκαμε σε ένα χώρο μάλλον αδιάφορο ή χλιαρά συμπαθητικό, όπου δειπνούσαν δύο ακόμη παρέες. Η πρώτη έντονη εντύπωση προήλθε από το σερβιτόρο, το μοναδικό σερβιτόρο του μαγαζιού: Κοντούλης, αδύνατούλης, με μαλλιά ελαφρώς πανκ (λοφίο, "ριγέ" εφέ -με χρήση ξυραφιού- πάνω από τα αυτιά). Γκέι, ή, όπως πολύ χαριτωμένα το προφέρει ένας Κύπριος φίλος, "νγκέι". Από τα ηχεία ακούγεται κατά σειρά Γαλάνη και Πρωτοψάλτη. Σε λίγο κάνουν είσοδο και δύο άνδρες. "Νγκέι" κι αυτοί.
"Σούπερ!" λέει η Ντ. "Είναι το πρώτο μου γκέι πολίτικο εστιατόριο" εξηγεί ενθουσιασμένη η Ελληνογαλλίδα φίλη μας.
Το κρασί που παραγγείλαμε ήρθε αμέσως. Κι έπρεπε αυτό να μας αρκέσει για τουλάχιστον είκοσι λεπτά, καθώς τίποτε συνοδευτικό δεν τίμησε για το διάστημα αυτό το τραπέζι μας. Πίναμε ξεροσφύρι και κοιτάγαμε απεγνωσμένα τις κινήσεις του κοντού: "Να, πάει προς την κουζίνα", "Α, ένα πιάτο ξεπρόβαλε, από το πάσο της κουζίνας, λες να είναι δικό μας;!" Πάνω στην εναγώνια αναρώτηση, νάτος - νάτος πετιέται! Ένας δεύτερος κοντός, ίδιο size με τον δικό μας, 'σκάει μύτη' στο μαγαζί. Αεράτος, χαιρετά και κάθεται σε ένα τραπέζι στο βάθος. Προς μεγάλη μας απελπισία ο δικός μας κοντός, σπεύδει να κάτσει στο τραπέζι του. "Αχαχούχα, ένα σερβιτόρο διαθέτει το μαγαζί, κι αυτός πάει και κάθεται με το γκόμενο!" αναφωνεί ο φίλος Ζ. μη μπορώντας να κρύψει την απελπισία του για την εξέλιξη αυτή... Για να μη τα πολυλογώ, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου που η κουζίνα παρέδωσε τροφή, που προοριζόταν για μας, στο συμπαθέστατο, κατά τ'άλλα, σερβιτόρο. Το φαγητό επιβεβαίωσε σε μεγάλο βαθμό την κριτική της "Καθημερινής" που αποτέλεσε, άλλωστε, και το κίνητρο για να βρεθούμε εκεί. Ένα πιάτο (κάτι πικάντικα ζυμαράκια) ήταν μάλλον καλό, το κεμπάπ καμμένο, ο παστουρμάς "λύσσα". Αν δε το καταλάβατε, δε θα ξαναπάω.
Τρίτη 15 Απριλίου 2008
Κυψέλη
"Για την Αμοργού, καλά πάω;"Έψαχνα, που λέτε στην Κυψέλη, να βρω την Αμοργού. Ήμουν συγκεκριμένα επί της Δροσοπούλου κι όποιον μου φαινόταν Έλληνας, τον ρώταγα: "Παρακαλώ, η Αμοργού κατά που πέφτει;" Δεν ήξερε ούτε ένας! Ακόμα και μία κυρία με μαύρα, νοικοκυρίστικο στυλ, με σακούλες στα χέρια, έγνεψε ότι δε γνώριζε... Κι όμως, η Αμοργού ήταν ο μεθεπόμενος παράλληλος. Οπότε, εύλογα αναρωτιέμαι εγώ: "Καλά, οι Κολωνακιώτες το Σαββατοκύριακο πάνε βόρεια (βλ. προηγούμενο post και σχετ. comments), οι Κυψελιώτες που πήγαν καθημερινιάτικα; 'Η, αν θέλετε, υπάρχουν ακόμη Κυψελιώτες ή ακολούθησαν το παράδειγμα των πιο 'πεδινών' περιοχών του κέντρου -όπως η γειτονιά μου, ο Άγιος Παντελεήμων- και όπου φύγει- φύγει αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους βαλκάνιους, ασιάτες και πρώην ανατολικομπλοκίτες εποίκους; Πάντως, στην Άνω Κυψέλη, κατοικεί σίγουρα μία θεία Χριστίνα, που έδωσε πριν από κάποια χρόνια το σπίτι αντιπαροχή και τώρα ζει σε ψηλούς ορόφους και απολαμβάνει τη θέα... Έτσι είναι οι θείες Χριστίνες της σήμερον, αποτραβιούνται στα υψώματα της Άνω Κυψέλης κι αφήνουν την Γκαλίνα, την Εντόνα και τον Μπουρίμ μονάχους στη Δροσοπούλου να μη βλέπουν πέρα απ'τη μύτη τους...
Δευτέρα 14 Απριλίου 2008
Στη Μηλιώνη, Κυριακή μεσημέρι.
Δεν είχα σκοπό να βρεθώ στη Μηλιώνη μεσημέρι Κυριακής και δη για φαγητό. Κατέληξα εκεί όταν με απογοήτευση διαπίστωσα ότι η αρχική μου επιλογή, μία νέα, μοδάτη ψησταριά της περιοχής, δεν ήταν ανοιχτή.
Το μαγαζί στο οποίο εμπιστεύτηκα τη θρέψη και τη γευστική μου απόλαυση, το γνωστό steak house του μικρού πεζόδρομου, λειτουργεί χρόνια εκεί και όταν είχε πρωτανοίξει σίγουρα είχε 'κάτι'. Και προπαντός, ποιότητα. Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, η εικόνα είναι απογοητευτική. Βασισμένο στην παλιά του αίγλη, το μαγαζί σέρβιρε σαλάτα, με ρόκα για πέταμα. Τα μαχαιροπήρουνα δεν ήταν απόλυτα καθαρά. Τό κύριο πιάτο δεν ήταν κακό αλλά αυτό ουδόλως αρκεί. Ο υπό-σερβιτόρος -ξέρετε, αυτός που φέρνει τα ποτήρια- μου μίλησε στον ενικό. Οι τιμές ήταν αναιτιολόγητα ακριβές. Στριμωγμένη, με τον αγκώνα του διπλανού περίπου μέσα στο πιάτο μου, θυμήθηκα κάτι επιχειρήσεις της Σαντορίνης κι άλλων τουριστικών νησιών που κάνουν αρπαχτές σε τουρίστες. Διότι το εν λόγω μαγαζί, αν κρίνω από την πελατεία του χθες, δύσκολο να δουλεύει πλέον με μόνιμους πελάτες.
Το μόνο, τελικά, atout, της χθεσινής μου βόλτας ήταν το χάζι. Δε θα πω κάτι καινούριο: Πληθώρα αντιγράφων λαϊκών τραγουδιστριών, μπράβων της νύχτας, γκέι, παιδιά από δυτικά προάστια, γηραλέοι λαϊκοί που μιλουσαν για 20άρες, κάτι ανένταχτοι (όπως ο κοντόχοντρος κυριούλης, πενηντάρης, με κόκκινη γραβάτα και ασορτί σκελετό γυαλιών που πέρασε φουριόζος με αγκαζέ με μία ψηλή χοντρή), παίκτες ριάλιτι και οι μίμοι τους.
Εκείνος που ξεχώρισε μέσα στη μία και κάτι ώρα που παρέμεινα, ήταν τύπος νεάντερνταλ, που έφθασε για καφέ με τη νευρωτική, μπασμένη και αγχωμένη φιλενάδα του. Φορούσε μπουφάν σε χακί αποχρώσεις, τύπου στολής δύτη, το οποίο έσπευσε να αποχωρισθεί επιδεικτικά για να μείνει με ένα μπλουζάκι με ... ντεκολτέ. Η πρασινωπή βερμούδα με πεντακόσιες τσέπες και τσεπάκια άφηνε να ακάλυπτες τις τέλεια αποτριχωμένες γάμπες του. Φυσικά το κρανίο ήταν ξυρισμένο ενώ το πρόσωπο σκέπαζαν γένια μίας-δυο ημερών. Η πιτσιρίκα που καθόταν απέναντί του και, μέχρι να εμφανισθεί ο 'ουγκ', ήταν μάλλον αφοσιωμένη στην κουβέντα με το συνοδό της, φρόντισε να στρέψει το κάθισμά της κατά κάποιες μοίρες ώστε ο μίστερ χαλάουα να βρίσκεται στην οπτική της γωνία. Ο τύπος τη 'σκάναρε' αμέσως. Έκανε μια χαριτωμενιά στη φίλη του ταράζοντάς της τον ώμο, ώστε να προβάλει σε όλο τους του μεγαλείο τους μυς του χεριού του. Γουάου! Κολωνακιώτες, πάλι, δεν είδα χθες. Είτε θα κρύβονται στα σπίτια τους είτε θα προτιμούν άλλες περιοχές τα σαββατοκύριακα.
Το μαγαζί στο οποίο εμπιστεύτηκα τη θρέψη και τη γευστική μου απόλαυση, το γνωστό steak house του μικρού πεζόδρομου, λειτουργεί χρόνια εκεί και όταν είχε πρωτανοίξει σίγουρα είχε 'κάτι'. Και προπαντός, ποιότητα. Τώρα, αρκετά χρόνια μετά, η εικόνα είναι απογοητευτική. Βασισμένο στην παλιά του αίγλη, το μαγαζί σέρβιρε σαλάτα, με ρόκα για πέταμα. Τα μαχαιροπήρουνα δεν ήταν απόλυτα καθαρά. Τό κύριο πιάτο δεν ήταν κακό αλλά αυτό ουδόλως αρκεί. Ο υπό-σερβιτόρος -ξέρετε, αυτός που φέρνει τα ποτήρια- μου μίλησε στον ενικό. Οι τιμές ήταν αναιτιολόγητα ακριβές. Στριμωγμένη, με τον αγκώνα του διπλανού περίπου μέσα στο πιάτο μου, θυμήθηκα κάτι επιχειρήσεις της Σαντορίνης κι άλλων τουριστικών νησιών που κάνουν αρπαχτές σε τουρίστες. Διότι το εν λόγω μαγαζί, αν κρίνω από την πελατεία του χθες, δύσκολο να δουλεύει πλέον με μόνιμους πελάτες.
Το μόνο, τελικά, atout, της χθεσινής μου βόλτας ήταν το χάζι. Δε θα πω κάτι καινούριο: Πληθώρα αντιγράφων λαϊκών τραγουδιστριών, μπράβων της νύχτας, γκέι, παιδιά από δυτικά προάστια, γηραλέοι λαϊκοί που μιλουσαν για 20άρες, κάτι ανένταχτοι (όπως ο κοντόχοντρος κυριούλης, πενηντάρης, με κόκκινη γραβάτα και ασορτί σκελετό γυαλιών που πέρασε φουριόζος με αγκαζέ με μία ψηλή χοντρή), παίκτες ριάλιτι και οι μίμοι τους.
Εκείνος που ξεχώρισε μέσα στη μία και κάτι ώρα που παρέμεινα, ήταν τύπος νεάντερνταλ, που έφθασε για καφέ με τη νευρωτική, μπασμένη και αγχωμένη φιλενάδα του. Φορούσε μπουφάν σε χακί αποχρώσεις, τύπου στολής δύτη, το οποίο έσπευσε να αποχωρισθεί επιδεικτικά για να μείνει με ένα μπλουζάκι με ... ντεκολτέ. Η πρασινωπή βερμούδα με πεντακόσιες τσέπες και τσεπάκια άφηνε να ακάλυπτες τις τέλεια αποτριχωμένες γάμπες του. Φυσικά το κρανίο ήταν ξυρισμένο ενώ το πρόσωπο σκέπαζαν γένια μίας-δυο ημερών. Η πιτσιρίκα που καθόταν απέναντί του και, μέχρι να εμφανισθεί ο 'ουγκ', ήταν μάλλον αφοσιωμένη στην κουβέντα με το συνοδό της, φρόντισε να στρέψει το κάθισμά της κατά κάποιες μοίρες ώστε ο μίστερ χαλάουα να βρίσκεται στην οπτική της γωνία. Ο τύπος τη 'σκάναρε' αμέσως. Έκανε μια χαριτωμενιά στη φίλη του ταράζοντάς της τον ώμο, ώστε να προβάλει σε όλο τους του μεγαλείο τους μυς του χεριού του. Γουάου! Κολωνακιώτες, πάλι, δεν είδα χθες. Είτε θα κρύβονται στα σπίτια τους είτε θα προτιμούν άλλες περιοχές τα σαββατοκύριακα.
Τρίτη 8 Απριλίου 2008
Ενα τηλεοπτικό πρωινό: Πέη, πτώματα και κώλοι.
Ξυπνώ σήμερα το πρωί, που λέτε, κι ανοίγω τηλεόραση.Τηλεοπτική πανδαισία: Στον Αlpha ο τίτλος στην οθόνη είναι από μόνος του πολύ φρικιαστικός: " Έβαλαν το σκοτωμένο γιο δίπλα στον άρρωστο πατέρα"... Η σπαρακτική φωνή μιας γυναίκας-μάνας, κάλυπτε τη φωνή του παρουσιαστή Αυτιά. Έλα Θεέ μου, πρωινιάτικα! Γρήγορα στη ΝΕΤ, όπου ασχολούνται με το ντόπινγκ. Η συζήτηση διαπνέεται από ... απροκάλυπτο κυβερνητικό πνεύμα: "Αγνοια για το σκεύασμα είχαν οι Ελληνες αθλητές" ... Sure... Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;! Περιέργως πως, μέσα σε λίγα λεπτά ο τίτλος άλλαξε προς χάριν της αντικειμενικότητας του ρεπορτάζ: " 'Κινέζικες' δικαιολογίες για τα αναβολικά", το 'κινέζικες' εντός εισαγωγικών. Πάλι καλά, το σώσανε...Στο ΜΕGA η χαρά του 'κουλού': πέη και προθέσεις, ούτως ειπείν "πεϊκές προθέσεις" και απορίες τύπου Μενεγάκη... "Δηλαδή μπορεί μία γυναίκα να γίνει άνδρας;!" ρωτά έκπληκτος ο παρουσιαστής Καμπουράκης... Δε το είχε ξανακούσει. "Λειτουργεί το όργανο;" ρωτά ο σε -έας ο δεύτερος παρουσιαστής του τηλεοπτικού διδύμου.
Στον Αnt1 Παπαδάκης και σία ασχολούνται με το ντόπινγκ. Guest star ο υφυπουργός Αθλητισμού και πρώην προπονητής μπάσκετ Γιάννης Ιωαννίδης. Φυσικά το μαχαίρι δεν μπαίνει στο κόκκαλο. Κουπε πέ κου πεπέεεε! Δεδομένων τούτων, περιττό να σας πω ότι το κανάλι που με κράτησε ήτο το ... STAR. Η κ.Λιβανίου είχε το πιο 'καυτό' ρεπορτάζ: Τον κώλο της τραγουδίστριας Έλενας Βέντη. Η κάμερα τραβούσε σκηνή στο μαγαζί, όπου εμφανιζόταν η γνωστή τραγουδίστρια, κατά την οποία η τελευταία διαπληκτιζόταν με τον επιχειρηματία του κέντρου. Ο μαγαζάτορας προπηλάκιζε την καλλιτέχνιδα επειδή εκείνη ήτο ενδεδυμένη σεμνά (όπερ έστι για τη συγκεκριμένη, ότι μία φορά είχε καλύψει τα οπίσθιά της). Στημένο; Μπα,τι λέτε καλέ...Γίνονται τέτοια πράγματα;
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
Τα μακαρόνια με τον τόνο και η κατίνα με παντελόνια
Ξέρεις τι είναι, κυρία μου, να έχεις αγωνία για το 'σκοπιανό και να σου προκύπτει παράλληλα η ... μακαρονάδα με τον τόνο; Και μάλιστα, όχι αυτή που έφαγες αλλά αυτή που ΔΕΝ έφαγες...Και πολύ καλά έπραξες, που δεν την έφαγες, διότι φαντάσου τώρα τι θα γινόταν αν την έτρωγες!
Για να τα πάρουμε από την αρχή τα πράματα, το σκηνικό είναι ένας εργασιακός χώρος, όπου λίγοι παράγουν και αποδίδουν κι οι περισσότεροι προσποιούνται ότι εργάζονται σκληρά:
-"Αγάπη μου, θα σου τηλεφωνήσω αργότερα, πνίγομαι"= δε μας χ...εις ρε μ.....κα!; Θάβω με τη Ρούλα το νέο γκόμενο της Σούλας, τη Σούλα, την παραδουλεύτρα της κι όοολο το σόι της τελευταίας από την Αλβανία....Με εσένα θα ασχοληθώ, νομίζεις;!").
Κι επειδή 'αργία μήτηρ πάσης κακίας', ο αργόσχολος εργαζόμενος είναι ο καλύτερος 'ξενιστής' της κακής προαίρεσης, των χαμηλών ενστίκτων, με μία λέξη, της κατινιάς.
Kι αυτό εκείνη το ήξερε. Δεν ήταν και καν'να πιτσιρίκι: "Στη δουλειά δε δίνουμε δικαιώματα!" της έλεγε πάντα η μαμά της. Και είχε φυσικά δίκιο. Καλύτερα μοιχαλίδα στο Ιράν, αγάπη μου παρά να σε πιάσει στο στόμα της η σιλικονάτη του τρίτου ορόφου, δεύτερο γραφείο δεξιά.
Παρόλ'αυτά, η πλήξη της μη παραγωγικής εργασίας της και των εννιά χρόνων γάμου την έκανε να αφεθεί επ'ολίγου σε ένα φλερτ του σωρού, από αυτά τα 'πατενταρισμένα' και ανέμπνευστα, που ξεκινούν από το "πάντα μου άρεσες", "είσαι μία μπάρμπι, μωρό μου" για να καταλήξουν ταχέως στο προβλέψιμο κι απίστευτα βαρετό "ποια είναι η αγαπημένη σου φαντασίωση" ή (αν εκτυλίσσεται τηλεφωνικώς ή on line) "τι φοράς τώρα;".
Γρήγορα, η λεγάμενη συνειδητοποίησε ότι αυτού του είδους οι χαριεντισμοί, απαιτούν πολύ περισσότερη ενέργεια από τα γνήσια φλερτ:
Όταν υπάρχει οίστρος ψυχοσωματικός, τότε ο διάλογος έχει πνεύμα, έχει καινοτομία, έχει, εν τέλει, γούστο. Και, κατά κανόνα, καταλήγει σε σεξ. Όταν, αντιθέτως, χαριεντίζεσαι για να χαριεντιστείς, ε τότε το πράμα δυσκολεύει. Διότι κάποια στιγμή οι κοινοτοπίες θα εξαντληθούν, και καθώς δεν θα υπάρχει έμπνευση, μόνη διέξοδος το αμήχανο χαμόγελο. Χαμογελάει μία, χαμογελάει δύο ε πιάστηκε ο στόμας της!
Αυτά όμως για τους άντρες είναι ψιλά γράμματα. "Με ποθεί. Τελλλλλλλλλλλος" λέει ο νοστιμούλης και σπεύδει να προχωρήσει με συνοπτικές διαδικασίες στη φάση β΄:"Πότε θα σου μαγειρέψω μακαρόνια με τόνο, που είναι η σπεσιαλιτέ μου;" (παραλλαγή του ιστορικου κλισέ "θα έρθεις να σου δείξω τη συλλογή από πεταλούδες του Αμαζονίου;").
Για να μη τα πολυλογώ, η μακαρονάδα κρύωσε, το τρελό σεξ που ονειρευόταν το παλικαράκι έμεινε στο δικό του μυαλό του ως ανεκπλήρωτη φαντασίωση και στο δικό της ως απλή απορία τύπου στήλης Carrie Brandshaw (" Ένα φλερτ - "κονσέρβα", πόσο πιθανό είναι να οδηγεί σε σεξ αξιώσεων;")
Η γκόμενα -"που τό'παιζε και δύσκολη ενώ γούσταρε τρελλα" μπήκε στη μαύρη λίστα. Εκείνη μπήκε στη μαύρη λίστα ενώ μέσα από τον ματαιωμένο εραστή κάτι βγήκε: Μία περίτρανη κατίνα. Μία κατίνα με παντελόνια. Που σπεύδει να μεταφέρει τη δική του πιπεράτη εκδοχή του αποτυχημένου φλερτ ανά την εταιρία ανεβάζοντας τις μετοχές του στα μάτια των σιλικονάτων και κατεβάζοντας την ανδρική του αξιοπρέπεια και τιμή στα έγκατα της γης...Kι εκείνη τρέμει μη μάθει τίποτε ο άντρας της. Διότι οι καλοθελητές, ως γνωστόν, πολλοί. Ας πρόσεχε.
ΥΓ: Κορίτσια, -της σιλικονάτης του τρίτου συμπεριλαμβανομένης- συνασπισθείτε!
Ο νοστιμούλης, που σας 'δίνει' απροκάλυπτα και χυδαία την πρώην του, θα 'δώσει' με την ίδια ευκολία και σας στην επόμενη. Οι "κατίνες" του σήμερα, κάλλιστα μπορούν να φορούν παντελόνια.
Για να τα πάρουμε από την αρχή τα πράματα, το σκηνικό είναι ένας εργασιακός χώρος, όπου λίγοι παράγουν και αποδίδουν κι οι περισσότεροι προσποιούνται ότι εργάζονται σκληρά:
-"Αγάπη μου, θα σου τηλεφωνήσω αργότερα, πνίγομαι"= δε μας χ...εις ρε μ.....κα!; Θάβω με τη Ρούλα το νέο γκόμενο της Σούλας, τη Σούλα, την παραδουλεύτρα της κι όοολο το σόι της τελευταίας από την Αλβανία....Με εσένα θα ασχοληθώ, νομίζεις;!").
Κι επειδή 'αργία μήτηρ πάσης κακίας', ο αργόσχολος εργαζόμενος είναι ο καλύτερος 'ξενιστής' της κακής προαίρεσης, των χαμηλών ενστίκτων, με μία λέξη, της κατινιάς.
Kι αυτό εκείνη το ήξερε. Δεν ήταν και καν'να πιτσιρίκι: "Στη δουλειά δε δίνουμε δικαιώματα!" της έλεγε πάντα η μαμά της. Και είχε φυσικά δίκιο. Καλύτερα μοιχαλίδα στο Ιράν, αγάπη μου παρά να σε πιάσει στο στόμα της η σιλικονάτη του τρίτου ορόφου, δεύτερο γραφείο δεξιά.
Παρόλ'αυτά, η πλήξη της μη παραγωγικής εργασίας της και των εννιά χρόνων γάμου την έκανε να αφεθεί επ'ολίγου σε ένα φλερτ του σωρού, από αυτά τα 'πατενταρισμένα' και ανέμπνευστα, που ξεκινούν από το "πάντα μου άρεσες", "είσαι μία μπάρμπι, μωρό μου" για να καταλήξουν ταχέως στο προβλέψιμο κι απίστευτα βαρετό "ποια είναι η αγαπημένη σου φαντασίωση" ή (αν εκτυλίσσεται τηλεφωνικώς ή on line) "τι φοράς τώρα;".
Γρήγορα, η λεγάμενη συνειδητοποίησε ότι αυτού του είδους οι χαριεντισμοί, απαιτούν πολύ περισσότερη ενέργεια από τα γνήσια φλερτ:
Όταν υπάρχει οίστρος ψυχοσωματικός, τότε ο διάλογος έχει πνεύμα, έχει καινοτομία, έχει, εν τέλει, γούστο. Και, κατά κανόνα, καταλήγει σε σεξ. Όταν, αντιθέτως, χαριεντίζεσαι για να χαριεντιστείς, ε τότε το πράμα δυσκολεύει. Διότι κάποια στιγμή οι κοινοτοπίες θα εξαντληθούν, και καθώς δεν θα υπάρχει έμπνευση, μόνη διέξοδος το αμήχανο χαμόγελο. Χαμογελάει μία, χαμογελάει δύο ε πιάστηκε ο στόμας της!
Αυτά όμως για τους άντρες είναι ψιλά γράμματα. "Με ποθεί. Τελλλλλλλλλλλος" λέει ο νοστιμούλης και σπεύδει να προχωρήσει με συνοπτικές διαδικασίες στη φάση β΄:"Πότε θα σου μαγειρέψω μακαρόνια με τόνο, που είναι η σπεσιαλιτέ μου;" (παραλλαγή του ιστορικου κλισέ "θα έρθεις να σου δείξω τη συλλογή από πεταλούδες του Αμαζονίου;").
Για να μη τα πολυλογώ, η μακαρονάδα κρύωσε, το τρελό σεξ που ονειρευόταν το παλικαράκι έμεινε στο δικό του μυαλό του ως ανεκπλήρωτη φαντασίωση και στο δικό της ως απλή απορία τύπου στήλης Carrie Brandshaw (" Ένα φλερτ - "κονσέρβα", πόσο πιθανό είναι να οδηγεί σε σεξ αξιώσεων;")
Η γκόμενα -"που τό'παιζε και δύσκολη ενώ γούσταρε τρελλα" μπήκε στη μαύρη λίστα. Εκείνη μπήκε στη μαύρη λίστα ενώ μέσα από τον ματαιωμένο εραστή κάτι βγήκε: Μία περίτρανη κατίνα. Μία κατίνα με παντελόνια. Που σπεύδει να μεταφέρει τη δική του πιπεράτη εκδοχή του αποτυχημένου φλερτ ανά την εταιρία ανεβάζοντας τις μετοχές του στα μάτια των σιλικονάτων και κατεβάζοντας την ανδρική του αξιοπρέπεια και τιμή στα έγκατα της γης...Kι εκείνη τρέμει μη μάθει τίποτε ο άντρας της. Διότι οι καλοθελητές, ως γνωστόν, πολλοί. Ας πρόσεχε.
ΥΓ: Κορίτσια, -της σιλικονάτης του τρίτου συμπεριλαμβανομένης- συνασπισθείτε!
Ο νοστιμούλης, που σας 'δίνει' απροκάλυπτα και χυδαία την πρώην του, θα 'δώσει' με την ίδια ευκολία και σας στην επόμενη. Οι "κατίνες" του σήμερα, κάλλιστα μπορούν να φορούν παντελόνια.
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
Insomnia
Κάτι η αλλαγή της ώρας, κάτι ο καφές που ήπια απογευματιάτικα, λίγο η μεταμεσονύκτια πείνα, το χθεσινό βράδυ δεν πέρασε εύκολα. Δεν υπέφερα ποτέ από αϋπνία αλλά τις πολύ σπάνιες φορές που αυτή με επισκέπτεται, με διαλύει. Το βράδυ μου καταστρέφεται κι η επόμενη μέρα, όπως είναι αναμενόμενο, πάει στράφι.
Η έλλειψη ύπνου δε συγκαταλέγεται σε αυτά που υπομένω εύκολα. Το οπλοστάσιο μου ενάντια στην αϋπνία ισχνό. Προβατάκια δε μέτρησα. Το 'χω αποπειραθεί στο παρελθόν και δεν 'πιάνει'. Προσπάθησα να ανακαλέσω στη μνήμη ενθυμήματα ευχάριστα, ανέμελες σκέψεις. Και πάλι, τίποτε... Πέρναγαν μπροστά μου ως τίτλοι περισσότερο παρά ως ολόκληρο έργο. Κατέληξα να κοιμηθώ ένα τρίωρο μετά τις έξι. Τα νεύρα τσατάλια: Γιατί αυτή η κωλόφατσα μου κρύβει το φανάρι; Τι κοιτάει έτσι αυτή η ' κουλή'. Μα δε ντρέπεται να περιφέρει ανά την Αθήνα ένα τόοοοοσο μεγάλο κ...λο!? "Καλημέρα"; Μωρ'τι μας λες!...Δυσθυμία στο έπακρο. Για σήμερα τουλάχιστον όλα θα είναι χειρότερα από ποτέ. Have a nice day the rest of you.
Η έλλειψη ύπνου δε συγκαταλέγεται σε αυτά που υπομένω εύκολα. Το οπλοστάσιο μου ενάντια στην αϋπνία ισχνό. Προβατάκια δε μέτρησα. Το 'χω αποπειραθεί στο παρελθόν και δεν 'πιάνει'. Προσπάθησα να ανακαλέσω στη μνήμη ενθυμήματα ευχάριστα, ανέμελες σκέψεις. Και πάλι, τίποτε... Πέρναγαν μπροστά μου ως τίτλοι περισσότερο παρά ως ολόκληρο έργο. Κατέληξα να κοιμηθώ ένα τρίωρο μετά τις έξι. Τα νεύρα τσατάλια: Γιατί αυτή η κωλόφατσα μου κρύβει το φανάρι; Τι κοιτάει έτσι αυτή η ' κουλή'. Μα δε ντρέπεται να περιφέρει ανά την Αθήνα ένα τόοοοοσο μεγάλο κ...λο!? "Καλημέρα"; Μωρ'τι μας λες!...Δυσθυμία στο έπακρο. Για σήμερα τουλάχιστον όλα θα είναι χειρότερα από ποτέ. Have a nice day the rest of you.
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
Από το Lifo
Πολιτική διάσταση της γόπας
Ο τρόπος που έκοψαν το κάπνισμα στην Ιταλία αποτελεί δείγμα πολιτικού πολιτισμού εκ μέρους των πολιτών αλλά και σωστού προγραμματισμού, με σαφές χρονοδιάγραμμα και αποφασιστικότητα υλοποίησης εκ μέρους των αρμοδίων Αρχών, που εκεί είναι αρμόδιες.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
Smoking No Smoking
Δεν τολμάει εδώ, ακόμα ούτε ένας υπουργός Υγείας να θέσει ως επείγον το θέμα αυτό. Φοβάται τις συγκρούσεις. Φοβάται τις αντιδράσεις. Φοβάται τα συμφέροντα. Φοβάται,δυστυχώς, τους πέντε, δέκα, εκατό, χίλιους θιγόμενους, που θα βγουν στα παράθυρα και θα τα μετατρέψουν σε κόλαση.
Είμαι πρώην καπνιστής, λέω. Πλησιάζουν 7 χρόνια που πέταξα το τσιγάρο από τη ζωή μου και, με πολύ λιγότερη δυσκολία απ' όσο πίστευα (μολονότι μέσα σε νορμάλ ημέρα έκαιγα τουλάχιστον 2 πακέτα), δεν ξανακοίταξα πίσω. Ως «πρώην», χρίζομαι αυτομάτως και «φανατικός αντικαπνιστής» - κάτι σαν... επίτιμος πρόεδρός τους! Έτσι πάει το πράγμα, αφού μόνο όποιος έχει δοκιμάσει το δηλητήριο ξέρει, σταματώντας το, πόσο μεγάλο είναι το έγκλημα που έκανε και στον εαυτό του και κυρίως στους άλλους.
Θα δώσω, όμως, στο σημερινό μου σημείωμα, μια «πολιτική διάσταση στη γόπα» - δεν το ‘χω σκοπό, δηλαδή, να έρθω σε αντιπαράθεση με τους θεριακλήδες ούτε και με τις εταιρείες που τους προμηθεύουν το δηλητήριό τους. (Δόξα τω θεώ, ένα από τα πολλά «δωράκια» που έκανα στον εαυτό μου, προσφορά των χρημάτων που γλύτωσα από αυτή την κακή συνήθεια, είναι και ένα ταξίδι κάθε χρόνο σε ευρωπαϊκή πόλη, για ένα γουίκεντ, με τη γυναίκα και το παιδί μου, όλα τα έξοδα πληρωμένα από... τις καπνοβιομηχανίες! Από αυτά, δηλαδή, που δεν τους δίνω πια...). Ένας από τους αγαπημένους προορισμούς ήταν, και είναι ακόμα, η Ρώμη - αυτό το υπέροχο, υπαίθριο, ζωντανό μουσείο της Ευρώπης.
Εκεί λοιπόν συνέβη, ως γνωστόν, το «αδύνατον». Δηλαδή, μέσα «σε μια νύχτα», οι θεριακλήδες Ιταλοί, που συχνά υπερηφανευόμαστε εμείς ότι είμαστε με δαύτους «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα», το έκοψαν μαχαίρι. Ο τρόπος που το έκοψαν (χωρίς «επαναστάσεις», χωρίς σαχλαμάρες του τύπου «παραβιάζονται τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματά μου», χωρίς παρανομίες στη ζούλα, και άλλα παρόμοια) είναι και δείγμα πολιτικού πολιτισμού εκ μέρους των πολιτών αλλά και σωστού προγραμματισμού, με σαφές χρονοδιάγραμμα και αποφασιστικότητα υλοποίησης εκ μέρους των αρμοδίων Αρχών, που εκεί είναι αρμόδιες.
Κλήθηκαν όλοι οι φορείς να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, με σαφή ατζέντα και ξεκάθαρο στόχο: «Να γίνουμε μια χώρα καθαρή από καπνό τσιγάρου. Να κοιτάξουμε την υγεία μας. Να επενδύσουμε στην ποιότητα της ζωής μας και όχι στην εκ των υστέρων τακτοποίηση μιας συχνά ανεπανόρθωτης ζημιάς». Όποιος «έβγαινε» από αυτόν τον διάλογο αναλάμβανε και το κόστος της αποχώρησής του. Αυτοί που έμεναν εξηγούσαν στον κόσμο «γιατί και πώς». Σε δύο μήνες μέσα, πάρθηκαν οι αποφάσεις. Ακολούθησε ένα διάστημα έξι μηνών προετοιμασίας της κοινής γνώμης. Με ουσιαστικές «παρεμβάσεις», όχι με πανάκριβες διαφημιστικές καμπάνιες, που συνήθως πλουτίζουν εκείνους που τις «μεταφέρουν», και μικρό αποτέλεσμα έχουν.
Δεν επελέγησαν «μέσες λύσεις», του τύπου «να βάλουμε και δυο τραπεζάκια στην άκρη για τους μη καπνιστές». Όπου δοκιμάστηκαν ημίμετρα, έχουν αποτύχει. Ενημερώθηκαν όλοι οι «άμεσα ενδιαφερόμενοι». Και σε όλους δόθηκε ο χρόνος και η δυνατότητα να προσαρμοστούν στη «νέα τάξη πραγμάτων». «Μια χώρα καθαρή, με πολίτες υγιείς». Αυτό ήταν το σύνθημα της Ιταλίας.
Το «πείραμα» όμως, εάν επέτυχε, επέτυχε επειδή το ήθελαν οι πολίτες. Ακόμα και εκείνοι που, έως σήμερα, δυσκολεύονται μετά από το ωραίο τους δείπνο να μην ανάψουν το τσιγάρο τους. Ο πολιτικός πολιτισμός των ανθρώπων εκεί (και εδώ είναι το δικό μας, μεγάλο έλλειμμα) έμαθε να θέτει το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό. Αλλά και να αντιλαμβάνεται ότι κάτι που είναι καλό για όλους, στο τέλος «θα είναι και για μένα».
Δεν είναι ότι οι Ιταλοί δεν έχουν τις σκληρές αντιπαραθέσεις τους - αυτοί κι αν τις έχουν. Με τα χρόνια όμως, και ίσως εδώ να βοήθησε ότι έμαθαν, με τις πολλές συμμαχίες μεταξύ των κομμάτων, είτε σε κυβερνητικό επίπεδο είτε σε άλλο, να συνεργάζονται και να είναι λιγότερο δογματικοί, αυτές οι αντιπαραθέσεις από στείρες και γραφικές, που κατάντησαν εδώ, γίνανε εκεί ουσιαστικές και γόνιμες. Δεν τολμάει εδώ, ακόμα, ούτε ένας υπουργός Υγείας να θέσει ως επείγον το θέμα αυτό. Φοβάται τις συγκρούσεις. Φοβάται τις αντιδράσεις. Φοβάται τα συμφέροντα. Φοβάται, δυστυχώς, τους πέντε, δέκα, εκατό, χίλιους θιγόμενους, που θα βγουν στα παράθυρα και θα τα μετατρέψουν σε κόλαση.
Πώς θα συνεχίσει να πορεύεται έτσι, όμως, αυτός ο τόπος; Προσέχοντας, συνεχώς, μην ενοχλήσει τον έναν η τον άλλον, που, συνήθως, όλοι αυτοί μαζί, οι «θιγόμενοι», ενοχλούν το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.
Πήρε μιαν απόφαση πριν λίγο καιρό ο υπουργός Υγείας να απαγορευθεί η πώληση τσιγάρων σε ανήλικους. Είδα δυο τηλεοπτικά ρεπορτάζ που ήδη έχουν εξευτελίσει το μέτρο αυτό, μία φορά μάλιστα ενώπιον αστυνομικού. Και έμαθα, την περασμένη εβδομάδα, ότι ένας πολίτης, που αθλείται λιγάκι ο άνθρωπος στον Αθλητικό Όμιλο Κηφισιάς, αναγκάστηκε να καταφύγει στα δικαστήρια ώστε να πεισθεί ο Ομιλος (αθλητικός, επαναλαμβάνω) να προστατεύσει στην κλειστή αίθουσα εκεί τα μη καπνίζοντα μέλη του από τα άλλα!
Αυτή είναι η διαφορά μας. Και αυτός είναι ο δικός μας πολιτικός πολιτισμός. Ο νόμιμος να αισθάνεται άσχημα που αναγκάζεται να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να του επιβεβαιώσει ότι έχει δίκιο, ενώ ο παράνομος (γιατί είναι παράνομο, υποτίθεται, να καπνίζεις εντός αθλητικών χώρων) να εξακολουθεί να πουλάει τσαμπουκά και να... καπνίζει κλέφτικα!
http://www.lifo.gr/content/i104/x6/1003.html
Ο τρόπος που έκοψαν το κάπνισμα στην Ιταλία αποτελεί δείγμα πολιτικού πολιτισμού εκ μέρους των πολιτών αλλά και σωστού προγραμματισμού, με σαφές χρονοδιάγραμμα και αποφασιστικότητα υλοποίησης εκ μέρους των αρμοδίων Αρχών, που εκεί είναι αρμόδιες.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
Smoking No Smoking
Δεν τολμάει εδώ, ακόμα ούτε ένας υπουργός Υγείας να θέσει ως επείγον το θέμα αυτό. Φοβάται τις συγκρούσεις. Φοβάται τις αντιδράσεις. Φοβάται τα συμφέροντα. Φοβάται,δυστυχώς, τους πέντε, δέκα, εκατό, χίλιους θιγόμενους, που θα βγουν στα παράθυρα και θα τα μετατρέψουν σε κόλαση.
Είμαι πρώην καπνιστής, λέω. Πλησιάζουν 7 χρόνια που πέταξα το τσιγάρο από τη ζωή μου και, με πολύ λιγότερη δυσκολία απ' όσο πίστευα (μολονότι μέσα σε νορμάλ ημέρα έκαιγα τουλάχιστον 2 πακέτα), δεν ξανακοίταξα πίσω. Ως «πρώην», χρίζομαι αυτομάτως και «φανατικός αντικαπνιστής» - κάτι σαν... επίτιμος πρόεδρός τους! Έτσι πάει το πράγμα, αφού μόνο όποιος έχει δοκιμάσει το δηλητήριο ξέρει, σταματώντας το, πόσο μεγάλο είναι το έγκλημα που έκανε και στον εαυτό του και κυρίως στους άλλους.
Θα δώσω, όμως, στο σημερινό μου σημείωμα, μια «πολιτική διάσταση στη γόπα» - δεν το ‘χω σκοπό, δηλαδή, να έρθω σε αντιπαράθεση με τους θεριακλήδες ούτε και με τις εταιρείες που τους προμηθεύουν το δηλητήριό τους. (Δόξα τω θεώ, ένα από τα πολλά «δωράκια» που έκανα στον εαυτό μου, προσφορά των χρημάτων που γλύτωσα από αυτή την κακή συνήθεια, είναι και ένα ταξίδι κάθε χρόνο σε ευρωπαϊκή πόλη, για ένα γουίκεντ, με τη γυναίκα και το παιδί μου, όλα τα έξοδα πληρωμένα από... τις καπνοβιομηχανίες! Από αυτά, δηλαδή, που δεν τους δίνω πια...). Ένας από τους αγαπημένους προορισμούς ήταν, και είναι ακόμα, η Ρώμη - αυτό το υπέροχο, υπαίθριο, ζωντανό μουσείο της Ευρώπης.
Εκεί λοιπόν συνέβη, ως γνωστόν, το «αδύνατον». Δηλαδή, μέσα «σε μια νύχτα», οι θεριακλήδες Ιταλοί, που συχνά υπερηφανευόμαστε εμείς ότι είμαστε με δαύτους «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα», το έκοψαν μαχαίρι. Ο τρόπος που το έκοψαν (χωρίς «επαναστάσεις», χωρίς σαχλαμάρες του τύπου «παραβιάζονται τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματά μου», χωρίς παρανομίες στη ζούλα, και άλλα παρόμοια) είναι και δείγμα πολιτικού πολιτισμού εκ μέρους των πολιτών αλλά και σωστού προγραμματισμού, με σαφές χρονοδιάγραμμα και αποφασιστικότητα υλοποίησης εκ μέρους των αρμοδίων Αρχών, που εκεί είναι αρμόδιες.
Κλήθηκαν όλοι οι φορείς να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, με σαφή ατζέντα και ξεκάθαρο στόχο: «Να γίνουμε μια χώρα καθαρή από καπνό τσιγάρου. Να κοιτάξουμε την υγεία μας. Να επενδύσουμε στην ποιότητα της ζωής μας και όχι στην εκ των υστέρων τακτοποίηση μιας συχνά ανεπανόρθωτης ζημιάς». Όποιος «έβγαινε» από αυτόν τον διάλογο αναλάμβανε και το κόστος της αποχώρησής του. Αυτοί που έμεναν εξηγούσαν στον κόσμο «γιατί και πώς». Σε δύο μήνες μέσα, πάρθηκαν οι αποφάσεις. Ακολούθησε ένα διάστημα έξι μηνών προετοιμασίας της κοινής γνώμης. Με ουσιαστικές «παρεμβάσεις», όχι με πανάκριβες διαφημιστικές καμπάνιες, που συνήθως πλουτίζουν εκείνους που τις «μεταφέρουν», και μικρό αποτέλεσμα έχουν.
Δεν επελέγησαν «μέσες λύσεις», του τύπου «να βάλουμε και δυο τραπεζάκια στην άκρη για τους μη καπνιστές». Όπου δοκιμάστηκαν ημίμετρα, έχουν αποτύχει. Ενημερώθηκαν όλοι οι «άμεσα ενδιαφερόμενοι». Και σε όλους δόθηκε ο χρόνος και η δυνατότητα να προσαρμοστούν στη «νέα τάξη πραγμάτων». «Μια χώρα καθαρή, με πολίτες υγιείς». Αυτό ήταν το σύνθημα της Ιταλίας.
Το «πείραμα» όμως, εάν επέτυχε, επέτυχε επειδή το ήθελαν οι πολίτες. Ακόμα και εκείνοι που, έως σήμερα, δυσκολεύονται μετά από το ωραίο τους δείπνο να μην ανάψουν το τσιγάρο τους. Ο πολιτικός πολιτισμός των ανθρώπων εκεί (και εδώ είναι το δικό μας, μεγάλο έλλειμμα) έμαθε να θέτει το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό. Αλλά και να αντιλαμβάνεται ότι κάτι που είναι καλό για όλους, στο τέλος «θα είναι και για μένα».
Δεν είναι ότι οι Ιταλοί δεν έχουν τις σκληρές αντιπαραθέσεις τους - αυτοί κι αν τις έχουν. Με τα χρόνια όμως, και ίσως εδώ να βοήθησε ότι έμαθαν, με τις πολλές συμμαχίες μεταξύ των κομμάτων, είτε σε κυβερνητικό επίπεδο είτε σε άλλο, να συνεργάζονται και να είναι λιγότερο δογματικοί, αυτές οι αντιπαραθέσεις από στείρες και γραφικές, που κατάντησαν εδώ, γίνανε εκεί ουσιαστικές και γόνιμες. Δεν τολμάει εδώ, ακόμα, ούτε ένας υπουργός Υγείας να θέσει ως επείγον το θέμα αυτό. Φοβάται τις συγκρούσεις. Φοβάται τις αντιδράσεις. Φοβάται τα συμφέροντα. Φοβάται, δυστυχώς, τους πέντε, δέκα, εκατό, χίλιους θιγόμενους, που θα βγουν στα παράθυρα και θα τα μετατρέψουν σε κόλαση.
Πώς θα συνεχίσει να πορεύεται έτσι, όμως, αυτός ο τόπος; Προσέχοντας, συνεχώς, μην ενοχλήσει τον έναν η τον άλλον, που, συνήθως, όλοι αυτοί μαζί, οι «θιγόμενοι», ενοχλούν το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο.
Πήρε μιαν απόφαση πριν λίγο καιρό ο υπουργός Υγείας να απαγορευθεί η πώληση τσιγάρων σε ανήλικους. Είδα δυο τηλεοπτικά ρεπορτάζ που ήδη έχουν εξευτελίσει το μέτρο αυτό, μία φορά μάλιστα ενώπιον αστυνομικού. Και έμαθα, την περασμένη εβδομάδα, ότι ένας πολίτης, που αθλείται λιγάκι ο άνθρωπος στον Αθλητικό Όμιλο Κηφισιάς, αναγκάστηκε να καταφύγει στα δικαστήρια ώστε να πεισθεί ο Ομιλος (αθλητικός, επαναλαμβάνω) να προστατεύσει στην κλειστή αίθουσα εκεί τα μη καπνίζοντα μέλη του από τα άλλα!
Αυτή είναι η διαφορά μας. Και αυτός είναι ο δικός μας πολιτικός πολιτισμός. Ο νόμιμος να αισθάνεται άσχημα που αναγκάζεται να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να του επιβεβαιώσει ότι έχει δίκιο, ενώ ο παράνομος (γιατί είναι παράνομο, υποτίθεται, να καπνίζεις εντός αθλητικών χώρων) να εξακολουθεί να πουλάει τσαμπουκά και να... καπνίζει κλέφτικα!
http://www.lifo.gr/content/i104/x6/1003.html
Τρίτη 25 Μαρτίου 2008
Τρίημερο 25ης Μαρτίου 2008 - Τρίκαλα - Γαρδίκι
.jpg)
Μουτσάρα (Αθαμανία). Μιάμιση ώρα από τα Τρίκαλα..jpg)
Γαρδίκι. Λίγο πιο πάνω από τη Μουτσάρα. Το χειμώνα κατοικείται από ελάχιστους κατοίκους. Το καλοκαίρι γεμίζει από ξενιτεμένους αλλά και Τρικαλινούς..jpg)
Ζωγραφισμένη πέτρα στη Μουτσάρα..jpg)
Πάρκο Αγίου Γεωργίου. Εδώ οι Τρικαλινοί κάνουν τζόγκινγκ!.jpg)
Το ποδήλατο χρησιμοποιείται συχνά από τους Τρικαλινούς. Επίσης οι οδηγοί, στη θεσσαλική αυτή πόλη, συνηθίζουν να σταματούν στις διαβάσεις και να αφήνουν τους πεζούς να ... περνάνε. Τρίκαλα όπως ... Ευρώπη!.jpg)
Μουτσάρα. .jpg)
Σκυλάκος στο Γαρδίκι..jpg)
Τα έχει όλα και συμφέρει..jpg)
Νερά στο χωριό Μουτσάρα..jpg)
Αρματοφορείς στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, κατά την κάθοδό τους στην Αθήνα ενόψει της παρέλασης της 25ης Μαρτίου.Κυριακή 16 Μαρτίου 2008
.JPG)
Παρασκευή 14 Μαρτίου 2008
Συνέχεια από το προηγούμενο
Ως συνέχεια από το προηγούμενο post (Δημοσκοπήσεις και άλλα τινά-13.3.2008), παραθέτω το εξής
"Η αντίληψη λοιπόν είναι κάτι το οποίο δημιουργεί παρά καταγράφει την 'πραγματικότητα'. Είναι μια διαδικασία εξαγωγής συμπερασμάτων στην οποία οι άνθρωποι δημιουργούν μια δικιά τους εκδοχή της πραγματικότητας με βάση τις πληροφορίες που αποκτούν από τις πέντε αισθήσεις τους.
Υπάρχουν πολλές πειραματικές αποδείξεις που καταδεικνύουν ότι οι πληροφορίες που λαμβάνονται από έναν παρατηρητή βασίζονται στις προκαταλήψεις και τις προσδοκίες του παρά στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα όταν βλέπετε την εικόνα 1 τι παρατηρείτε;
Υπάρχουν πολλές πειραματικές αποδείξεις που καταδεικνύουν ότι οι πληροφορίες που λαμβάνονται από έναν παρατηρητή βασίζονται στις προκαταλήψεις και τις προσδοκίες του παρά στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα όταν βλέπετε την εικόνα 1 τι παρατηρείτε;
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
Δημοσκοπήσεις κι άλλα τινά
"Χα! Έξι μονάδες μπροστά η ΝΔ! Σιγά μη τις πιστέψουμε τέτοιες δημοσκοπήσεις!" σχολίαζε αγανακτισμένη η κ.Β. Στο σαφές υπονοοούμενο ότι οι δημοσκοπήσεις είναι φτιαχτές, βλ. 'αγορασμένες', εύκολα παρατίθεται το επιχείρημα: "Και καλά, ολόκληρο ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να αγοράσει κι εκείνο με τη σειρά του μια ευνοϊκή δημοσκόπηση;" Η απάντηση της άλλης πλευράς όμως -έστω με κάποια δευτερόλεπτα καθυστέρησης- είναι κατηγορηματική: "Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει λεφτά τώρα, δεν είναι κυβέρνηση!"...Πέραν του αφελούς χαρακτήρα του παραπάνω ισχυρισμού, εκείνο που διαπιστώνει κανείς είναι ότι στη συνείδηση του μέσου Ελληνα, κυβέρνηση και κόμμα ταυτίζονται. Το ταμείο του κράτους είναι και ταμείο του κόμματος... Παρόλ'αυτά, όλοι κάτι έχουν να πουν για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Πολύ μπερδεμένα τα έχει, τελικά, στο μυαλουδάκι του ο Ελληνας. Λίγο το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα, λίγο ο λαϊκισμός που είναι πλέον εθνικό σπορ, λίγο τα ΜΜΕ με την ασχετοσύνη τους, δε θέλουμε και πολύ να πιστέψουμε ότι είναι απόλυτα φυσικό η Ελλάδα (το μέλος της Ε.Ε., η ... ρυθμιστική δύναμη των Βαλκανίων) να πορεύεται με όρους Παραγουάης... Κι εις ανώτερα!
Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΙΟΣ!
Σε ένα post μου, προστέθηκε σχόλιο από τύπο τινά "nagor", το οποίο έλεγε "look here" or "here"...κι είχε links... Επειδή δεν έχω εμπειρία σε ιούς που εμφυτεύονται σε BLOG και τελείως επιπολαίως, πάτησα το ένα link. EΣΕΙΣ ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ! ΕΙΝΑΙ ΙΟΣ...Βγαίνει ένα exe που αυτοαποκαλείται ΧP Antivirus 2008, σου κάνει scanning και σου βρίσκει καμια 'κατοστή ιούς...
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ LINKS ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ BLOG
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ LINKS ΣΕ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ BLOG
Η Τατιάνα του Τόλη
.JPG)
Η φιλόξενη σκυλίτσα της φωτογραφίας είναι η Τατιάνα, η γλυκύτατου χαρακτήρος σκυλίτσα του καλού μου φίλου Τολη. Την είχε εντοπίσει εγκαταλειμμένη, βρώμικη και δυστυχισμένη στον κήπο ακατοίκητου σπιτιού σε μία συνοικία της Αθήνας... Κάποιοι της άφηναν φαγητό αραιά και που. Ο Τόλης, φιλόζωος ων, αγανάκτησε! Και ανέλαβε δράση: Δρασκέλισε τη μάντρα, πήρε το ζωντανό παραμάσχαλα και το πήγε σπίτι του. Το έπλυνε, το πήγε στο γιατρό, του πήρε φιόγκους, παιχνίδια, σκυλολιχουδιές...Τι να σας λέω. Το γελοίο είναι ότι εκείνοι που την είχαν παρατήσει στην τύχη της, ζήτησαν και τα ρέστα... Τσαμπουκάδες, απειλές... Ο Τόλης όμως...ατρόμητος. Λεωνίδας, ένα πράμα! Και δικαιώθηκε. Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, ο Τόλης κι η Τατιάνα εξακολουθούν να είναι αχώριστοι σύντροφοι. Κι όταν κάποιος άλλος, εξίσου τρυφερός κι αξιαγάπητος, διεκδικήσει μερίδιο στις αγκαλιές, όπως βλέπετε στη φωτό, είναι ευπρόσδεκτος.
ΕΥΡΗΚΑ!
ΤΟ ΒΡΗΚΑ! Απίστευτο αλλά μετά από ένα χρόνο και πλέονβρήκα το χαμένο μου ipod! Ηταν στην εξωτερική τσέπη ενός sac voyage που δεν πολυχρησιμοποιώ, μέσα στη βελούδινη θηκούλα του...Ναι, γνωρίζω πως εδώ και μήνες έχει βγει το νέο ή μάλλον τα νέα μοντέλα ... Τε'ς πα... Χάρηκα...Σαν να ξόρκισα την κακοδαιμονία.ΥΓ: Για να είμαι ειλικρινής, προς το παρόν δε βρίσκω το φορτιστή του που, μέχρι πριν απο λίγο καιρό, ήταν συνεχώς μπροστά στα μάτια μου...
Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008
Για να γελάσουμε λίγο
"Δε μας είπαν τίποτε παρά μόνον κάθε μισή ώρα ανακοίνωναν από τα μεγάφωνα ότι η πτήση καθυστερούσε λόγω ομίχλης στο αεροδρόμιο". Το έλεγε ενοχλημένος στην τηλεόραση ένας επιβάτης κάποιας πτήσης από την Κέρκυρα, που είχε καθυστερήσει εκείνη την ημέρα. Όλοι έλεγαν περίπου το ίδιο. Και την οργή τους, συμμεριζόταν η τηλεόραση, που άλωστε την υποδαύλιζε.
Δηλαδή, διερωτώμαι, τι περισσότερο έπρεπε να τους πουν; Να τους εξηγήσουν με όρους δημοτικού σχολείου τι ειναι η ομίχλη; Να τους κάνουν μία διάλεξη, σε επίπεδο ηλιθίων, για τους κινδύνους της απογείωσης από ένα αεροδρόμιο με ομίχλη; Να τους βάλουν να ακούσουν λαϊκά ή μήπως να τους κουβαλήσουν τίποτε μπαλέτα με γυμνές;
(Από τη στήλη "Πανδώρα", Το Βήμα, Κυριακή 2 Μαρτίου 2008)
Δηλαδή, διερωτώμαι, τι περισσότερο έπρεπε να τους πουν; Να τους εξηγήσουν με όρους δημοτικού σχολείου τι ειναι η ομίχλη; Να τους κάνουν μία διάλεξη, σε επίπεδο ηλιθίων, για τους κινδύνους της απογείωσης από ένα αεροδρόμιο με ομίχλη; Να τους βάλουν να ακούσουν λαϊκά ή μήπως να τους κουβαλήσουν τίποτε μπαλέτα με γυμνές;
(Από τη στήλη "Πανδώρα", Το Βήμα, Κυριακή 2 Μαρτίου 2008)
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
Subhuman species
Πάντοτε μου προκαλούσαν το ενδιάφερον τα subhuman species. Με ή χωρίς φολίδες, τα subhuman species ευνοούνται από το εύκρατον κλίμα της Ελλάδας, γεννιούνται και αναπτύσσονται απρόσκοπτα. Χωρίς κανένα άλλο ενδιαφέρον πέραν του γεμίσματος της χοντρής, κατά κανόνα, κοιλιάς τους, με το σίελο που παράγουν σε τεράστιες ποσότητες, αποπειρώνται ενίοτε να πνίξουν και τα ανθρώπινα όντα. Στην καλύτερη περίπτωση, αν είσαι κάπου κοντά σε ένα subhuman, θα γλιστρίσεις στα σάλια. Και τα περιττώματα. Το subhuman αρέσκεται στα σκατά καθώς αποτελούν κι ένα συστατικό στοιχείο και προορισμό της φύσης τους. Γι'αυτό και η παραμονή του επί πολύ καιρό σε ένα χώρο συνοδεύεται από τη σώρευση σκατών. Bad for the health.
Το subhuman δεν ενδιαφέρεται να προαχθεί σε άνθρωπο. Προσπαθεί να μιμηθεί τον άνθρωπο, απλά και μόνο για εκπληρώσει τη φύση του (που είναι να απλώνει σάλια και σκατά, όπως προανέφερα) αλλά ανεπιτυχώς. Στο πλαίσιο της μίμησης, θα μετάσχει και σε δραστηριότητες όπου προαπαιτούμενη είναι η ηθική υπόσταση. Αλλά χωρίς την παραμικρή ηθική υποδομή, δε θα ωφεληθεί σε τίποτε. Garbage in garbage out, ήτοι, το σκατό είτε στο Παρίσι το πας, είτε στη Χασιά, παντού σκατό θα είναι. ..
Το subhuman δεν ενδιαφέρεται να προαχθεί σε άνθρωπο. Προσπαθεί να μιμηθεί τον άνθρωπο, απλά και μόνο για εκπληρώσει τη φύση του (που είναι να απλώνει σάλια και σκατά, όπως προανέφερα) αλλά ανεπιτυχώς. Στο πλαίσιο της μίμησης, θα μετάσχει και σε δραστηριότητες όπου προαπαιτούμενη είναι η ηθική υπόσταση. Αλλά χωρίς την παραμικρή ηθική υποδομή, δε θα ωφεληθεί σε τίποτε. Garbage in garbage out, ήτοι, το σκατό είτε στο Παρίσι το πας, είτε στη Χασιά, παντού σκατό θα είναι. ..
Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου 2008
Αφιερωμένο στους απανταχού Ελληνες μπούληδες
Λονδίνο
Μετατίθεται ο πρίγκιπας Χάρι μετά τη διαρροή ότι υπηρετεί στο Αφγανιστάν (29/2/2008)
Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή του μετώπου στο Αφγανιστάν είναι ο πρίγκιπας Χάρι, όπως ανακοινώθηκε την Πέμπτη από το βρετανικό υπουργείο Αμυνας.
Ο 23χρονος πρίγκηπας, που φέρει το βαθμό του λοχαγού, έχει υπηρετήσει «υποδειγματικά» στο Αφγανιστάν, στην επαρχία Χελμάντ όπου εξακολουθεί να βρίσκεται από το Δεκέμβριο. «Είχε πλήρη εμπλοκή στις επιχειρήσεις και ανέλαβε τους ίδιους κινδύνους με τα άλλα μέλη της μονάδας», αναφέρει η ανακοίνωση.
Η αποστολή του Χάρι στο Αφγανιστάν ήταν γνωστή στα μέσα ενημέρωσης, αλλά δεν είχε αναφερθεί δημόσια κατόπιν συμφωνίας με τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις.
Η είδηση διέρρευσε από περιοδικό στην Αυστραλία και γερμανική εφημερίδα, εξέλιξη που έκανε τον αρχηγό του βρετανικού στρατού να δηλώσει «απογοητευμένος» και ζητά διακοπή νέων αναφορών για τις κινήσεις του πρίγκιπα στο Αφγανιστάν. Εξετάζεται ήδη αν θα συνεχιστεί η παραμονή του εκεί.
Τον Μάιο του 2007, ανώτατοι αξιωματούχοι είχαν αποτρέψει την αποστολή του Χάρι με τη μονάδα του στο Ιράκ με το αιτιολογικό ότι η δημοσιοποίηση του γεγονότος θα έθετε σε κίνδυνο τον ίδιο και την μονάδα του ενώ είχαν διατυπωθεί και απειλές.
Ο Χάρι, γιος της πριγκίπισσας Νταϊάνας, είναι τρίτος στη σειρά διαδοχής του βρετανικού θρόνου, μετά τον πατέρα του, πρίγκιπα Κάρολο και τον μεγαλύτερο αδελφό του πρίγκιπα Ουΐλιαμ.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=877744&lngDtrID=245
Μετατίθεται ο πρίγκιπας Χάρι μετά τη διαρροή ότι υπηρετεί στο Αφγανιστάν (29/2/2008)
Στρατιώτης στην πρώτη γραμμή του μετώπου στο Αφγανιστάν είναι ο πρίγκιπας Χάρι, όπως ανακοινώθηκε την Πέμπτη από το βρετανικό υπουργείο Αμυνας.
Ο 23χρονος πρίγκηπας, που φέρει το βαθμό του λοχαγού, έχει υπηρετήσει «υποδειγματικά» στο Αφγανιστάν, στην επαρχία Χελμάντ όπου εξακολουθεί να βρίσκεται από το Δεκέμβριο. «Είχε πλήρη εμπλοκή στις επιχειρήσεις και ανέλαβε τους ίδιους κινδύνους με τα άλλα μέλη της μονάδας», αναφέρει η ανακοίνωση.
Η αποστολή του Χάρι στο Αφγανιστάν ήταν γνωστή στα μέσα ενημέρωσης, αλλά δεν είχε αναφερθεί δημόσια κατόπιν συμφωνίας με τις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις.
Η είδηση διέρρευσε από περιοδικό στην Αυστραλία και γερμανική εφημερίδα, εξέλιξη που έκανε τον αρχηγό του βρετανικού στρατού να δηλώσει «απογοητευμένος» και ζητά διακοπή νέων αναφορών για τις κινήσεις του πρίγκιπα στο Αφγανιστάν. Εξετάζεται ήδη αν θα συνεχιστεί η παραμονή του εκεί.
Τον Μάιο του 2007, ανώτατοι αξιωματούχοι είχαν αποτρέψει την αποστολή του Χάρι με τη μονάδα του στο Ιράκ με το αιτιολογικό ότι η δημοσιοποίηση του γεγονότος θα έθετε σε κίνδυνο τον ίδιο και την μονάδα του ενώ είχαν διατυπωθεί και απειλές.
Ο Χάρι, γιος της πριγκίπισσας Νταϊάνας, είναι τρίτος στη σειρά διαδοχής του βρετανικού θρόνου, μετά τον πατέρα του, πρίγκιπα Κάρολο και τον μεγαλύτερο αδελφό του πρίγκιπα Ουΐλιαμ.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=877744&lngDtrID=245
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
