Ταξί α λα Σουηδικά.

Oδηγός ταξί στη Στοκχόλμη και να μη μιλά αγγλικά;! Κουλό. Κι όμως το 'τεφαρίκι' έπεσε σε μένα, την πρώτη κιόλας μέρα που πάτησα το πόδι μου στη "Βενετία του Βορρά". Ούτε ήξερε ένα πολύ γνωστό κτήριο, ούτε μπορούσε να γράψει σωστά την οδό στο GPS... Τα νεύρα μου. Κροάτης. Προφανώς άρτι εκπατρισθείς. Που δε τού'φτανε το χάλι του αλλά, χαμογελώντας κουτσοδόντικα, ήθελε να πιάσει και κουβέντα. Από που είμαι.Και τι ήξερα για την Κροατία. Επειδή το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η συμμαχία με τον Χίτλερ στο Β΄Παγκόσμιο, θεώρησα σκόπιμο να μην το αναφέρω. "Ε, basket ball!" είπα ενθουσιασμένη για το σωσίβιο που μου έριξα! Τι είπε θα σας γελάσω. Πάντως τελικά το ανακάλυψε το μέρος αφού τηλεφώνησε σε ομόγλωσσό του πρώτα. Έκοψε και κάτι κορώνες για την άσκοπη βόλτα και ζήτησε και εκατό συγνώμες. Πάλι καλά...
ΥΓ: Πανάκριβο το ταξί. Για μία απόσταση Ομόνοια- Νέο Ψυχικό, περίπου 21 ευρώ...Ευτυχώς που το συγκοινωνιακό τους δίκτυο είναι άρτιο.

Σουηδέζες μαμάδες. Όπως στην Κοπεγχάγη...

Και στην Στοκχόλμη, όπως στην Κοπεγχάγη (βλ.σχετ.post 29 & 31 Αυγούστου), οι μαμάδες με μωρά, νήπια και καρότσια πρωταγωνιστούν στους δρόμους και στα μέσα συγκοινωνίας της πόλης. Κι οι μπαμπάδες, όμως, από κοντά..Μόνο που τώρα, λόγω περισσότερου κρύου, τα μωρά δεν εκτίθενται πολύ αλλά είναι κουκουλωμένα στα καρότσια τους ή αλλού όπως ο κουνενές της φωτό...

Στοκχόλμη Οκτώβρης 2007

Όψη της πόλης από το Σκάνσεν (υπαίθριο μουσείο, μικρογραφία της χώρας)

Άπλα. Και στο έδαφος και στον ορίζοντα.

Γειτονιά με πρεσβευτικές κατοικίες.

Gamla Stan. Η παλιά πόλη.

Αριστοκρατική (βλ.ακριβή) περιοχή της Στοκχόλμης.

Που καλύτερα μπορείς να επανορθώσεις το μανικιούρ σου αν όχι στο ... μετρό;!

Κι εδώ βρίσκεις ποδηλάτες κάθε ηλικίας. Όχι τόσους πολλούς όσους στην Κοπεγχάγη, αλλά βρίσκεις...

Η Στοκχόλμη είναι χτισμένη πάνω σε 14 νησιά. Τα νερά της λίμνης Μελάρεν και της Βαλτικής από τα οποία βρέχεται η πόλη είναι τόσο καθαρά που επιτρέπεται το ψάρεμα μέσα στο κέντρο της πόλης.

Στο βάθος το Εθνικό Θέατρο. Προσωρινή έκθεση με έργα του Αλεξάντερ Ρόσλιν (Σουηδός του 18ου αι., αγαπημένος της αριστοκρατίας). Η μόνιμη έκθεση περιλαμβάνει Ρέμπραντ, Ρούμπενς, Γκογκέν, Σεζάν, Μονέ, Μανέ, Ελ Γκρέκο κ.α.

Με το tunnelbana (metro) πας παντού...

photos by poupsi-copyright reserved

Ώρα 02:οο πμ. Εγερτήριο. Πετάω στις 05:οο, βλέπεις... Ίσα που πρόλαβα να κοιμηθώ μία ώρα. Φρίκη. Στο αεροδρόμιο: Το on line check in σε κάνει να εξοικονομείς χρόνο. Αρκεί βέβαια να μην πέσεις σε ...εθνική ομάδα κατά την παράδοση των αποσκευών,which was my case...

- "Τι ομάδα είστε, παιδιά;"

-"Πυγμαχία!" απαντάνε τα παιδιά από τα οποία ζήτημα είναι να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα δυο -τρεις. Η κατατομή χαρακτηριστική όσο άλλωστε και τα ονόματα: Σαρίζ, Παπάζοφ... Πατριωτάκια της Τάμτα. Πάνε Αμερική μέσω Άμστερνταμ. Καλή επιτυχία, βρε...

Στο Αμστερνταμ σε αναμονή της πτήσης μου. Με το ειδικό όχημα που κινείται εντός των κλειστών χώρων του αεροδρομίου, μεταφέρεται ένας ιμάμης. "Τhere, you can sit there!" . Η οδηγός του οχήματος δείχνει στον ιμάμη τη θέση ακριβώς δίπλα μου. Και να φανταστείς όλες οι υπόλοιπες είναι άδειες. Ήμουν η πρώτη που έφτασε τόσο νωρίς στην Gate. Μία χαρά ήμουν μονάχη. Και τι επιμονή να τον καθίσει ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα μου! Σκύλα. Εκείνος πάλι, σαν να ντράπηκε και πήγε παραπέρα. Είπε και goodmorning. -"Goodmorning!" και σε σένα αλλά τόσο μαύρο ράσο σε απόσταση αναπνοής ε όσο νά'ναι δε το σηκώνει ο οργανισμός μου.

Στοκχόλμη επιτέλους: Κρυάκι αλλά όχι σοβαρό. Περί τους 8 βαθμούς. Είμαι προετοιμασμένη για πολύ περισσότερο και σχεδόν απογοητεύομαι. Πού θα το βάλω εγώ το hi tech πανωφόρι μου δηλαδή;! Κάνω τις δουλειές μου. Και μετά περπάτημα... 3 ωρίτσες για αρχή (και με μία ώρα ύπνο το βράδυ) καλά είναι...Στόχος να φθάσω στο ξενοδοχείο πεζή. Αδυνατώ να προσανατολιστώ. Χάρτης ξεχάρτης, ρωτώ συνέχεια. Και περπατώ. Δεν νιώθω τις πατούσες μου, φορώ και τακούνια λόγω της επαγγελματικής υποχρέωσης... Απόγευμα Οκτωβρίου στη Στοκχόλμη θυμίζει κρύο απόγευμα δικού μας Δεκεμβρίου. Οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο. Οι Σουηδοί έχουν μια απάθεια στη φάτσα. Οι Δανοί μου φάνηκαν πιο εκφραστικοί. Κι οι Δανέζες της Κοπεγχάγης πιο κομψές.

Στόχος επετεύχθη. Εφθασα στο ξενοδοχείο. Αδυνατώ να περιπλανηθώ άλλο,θα φάω εδώ. Εφαγα, λοιπόν. Παράγγειλα σαλάτα, που όπως απεδείχθη δεν ήταν σαλάτα και σούπα, που, κατ'αναλογία δεν ήταν σούπα. Η σαλάτα είχε τρια φασολάκια πράσινα, μισό ντοματάκι κι ένα μικρό ζυμαρένιο πράγμα στη μέση. Η δε σούπα, χα! Φανταστείτε ένα σφηνάκι με αμυδρώς τοματένιο περιεχόμενο. Φαρσέρ ο μάγειρας. Το πιάτο που επιστρατεύθηκε για να θεραπεύσει την αστοχία των πρώτων επιλογών, πολύ καλύτερο: Ψαρικά διάφορα παστά, ημίπαστα, μαριναρισμένα. Τα κλασικά τους. Τρία -τέσσερα κομμάτια. Μια χαρά. Και οποία ευτυχία: Το νερό της Στοκχόλμης είναι εξαιρετικό. Πίνεις νερό βρύσης και δεν εξαρτάσαι από τα πανάκριβα εμφυαλωμένα. Γιούπι!

Μια μπανιέρα γεμάτη με καυτό νερό αποτέλεσε τον επίλογο της μέρας: Ήταν τόσο ωραίο το συναίσθημα που αναφώνησα: "Δεν υπάρχει αυτό!" (που λέει κι ο φίλος Αντώνης)

MAP BORDERLİNE

Αρσάκειο Κολέγιο Τιράνων

Από την επίσκεψη Γ.Παπανδρέου (2000)

Πρόκειται για το πιο πρόσφατο σχολείο τής οικογένειας των Αρσακείων και το πρώτο εκτός ελλαδικού χώρου. Το ιδιωτικό Αρσάκειο Ελληνοαλβανικό Κολέγιο Τιράνων άρχισε να λειτουργεί το 1998 με την Α' τάξη τού Δημοτικού και αναπτύσσεται, καθώς οι μαθητές προχωρούν στις τάξεις, σύμφωνα με τις βαθμίδες τής αλβανικής εκπαίδευσης. Αυτή τη στιγμή το Σχολείο στεγάζεται σε πέντε ενοικιαζόμενα κτήρια στα Τίρανα.
Ήδη όμως έχει αγοραστεί οικόπεδο εκατό στρεμμάτων λίγο έξω από την αλβανική πρωτεύουσα, στον δρόμο προς Ελβασάν. Εκεί, έχει ξεκινήσει η ανέγερση ενός σύγχρονου, πρότυπου σχολικού συγκροτήματος με αυτόνομα κτήρια για το νηπιαγωγείο, το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο, με όλους τους απαραίτητους βοηθητικούς χώρους για τη διδασκαλία, με ιδιαίτερα κτίσματα για το θέατρο, τη βιβλιοθήκη και τη διοίκηση, με κλειστό γυμναστήριο, γήπεδα και στάδιο με κερκίδες, με οικοτροφείο και κατοικίες εκπαιδευτικών.

http://www.arsakeio.gr/index.php?Itemid=79&id=24&option=com_content&task=view

Στο Αρσάκειο φοιτούν ο γιός του Νάνο και γόνοι αστικών οικογενειών.Το Ελληνοαλβανικό Κολέγιο ανταγωνίζεται άλλα τρία δίγλωσσα σχολεία που λειτουργούν στα Τίρανα. Ο 16χρονος γιος του Φάτος Νάνο και άλλοι 429 γόνοι αστικών οικογενειών της αλβανικής πρωτεύουσας, στις οποίες συγκαταλέγεται το μισό υπουργικό συμβούλιο και ανώτατοι αξιωματούχοι της γείτονος, διδάσκονται Μαθηματικά, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, Λογοτεχνία και Δημοκρατικό Πολίτευμα στην ελληνική γλώσσα. Για να πάνε σχολείο διασχίζουν καθημερινά το πιο γερό έργο ένωσης των λαών, τη γέφυρα εκπαιδευτικής διπλωματίας που έστησε η μαμά των Αρσακείων, η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, με τη διαχρονική στήριξη των ηγεσιών του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, στο δρόμο από τα Τίρανα προς το Ελμπασάν.Το Αρσάκειο Ελληνοαλβανικό Κολέγιο Τιράνων, που αποσπά ενθουσιώδεις εκθέσεις από τους Αλβανούς επιθεωρητές εκπαίδευσης, φέρει τις υπογραφές όλων των υπουργών Εξωτερικών από την εποχή του κ. Κ. Παπούλια μέχρι τη σημερινή της κυρίας Ντ. Μπακογιάννη. Ανταγωνίζεται άλλα τρία δίγλωσσα σχολεία, που λειτουργούν στα Τίρανα υπό την αιγίδα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, της ιταλικής και της τουρκικής πρεσβείας. Το τουρκοαλβανικό σχολείο είναι το παλαιότερο στην περιοχή. Η παρουσία του έχει τα χαρακτηριστικά άσκησης λαϊκής πολιτικής. Στους μαθητές του χορηγεί ρούχα και φαγητό.

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" (11/10/07)
http://diavatirio.net/diavat/news.php?extend.1512

Σάββατο βράδυ

Δηλαδή όποιος δεν πάει σε σκυλομάγαζα, όποιος δεν επιθυμεί να στριμωχτεί σε μπαρ, να πιει μισή μεζούρα ποτού και να φάει φυστίκια με ούρα, πρεπει να κόψει τις φλέβες του Σάββατο βράδυ;

Ούτε ένα πρόγραμμα της προκοπής στην τηλεόραση. Διοτι προφανώς οι ιθύνοντες των καναλιών είναι πεπεισμένοι ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων κάνει όλα τα παραπάνω τέτοια μέρα... Φανταστείτε ότι η εκπομπή του Χαρδαβέλλα φαντάζει...όαση μπροστά στα άλλα. Περί εξωγήινων τεχνολογιών ο λόγος...Κι όχι, δεν έχω Nova. Ευτυχώς όμως έχω dvd. Γκρρρρ...

Οι Τέσσερις κατά Ταρίφαν Εντολές.

"Ταρίφας", κάργα λαϊκός, θέλησε σήμερα να μοιραστεί μαζί μου το απόσταγμα της σοφίας του αναφορικά με τις "γυναίκες πολλών κυβικών".
Κατ'εκείνον, λοιπόν, πέντε είναι τα βασικά σημεία στα οποία οφείλει μία γυναίκα που "μετράει" να εστιάσει προκειμένου να μη βγει χαμένη από το παιχνίδι της ζωής.

1ον "Προσωπικότητα και εγωισμός. Ποτέ μη βάζεις κανέναν πάνω από σένα".

2ον "Να έχεις πάντα δική σου δουλειά"

3ον "Να παντρευτείς άντρα "που να φορά παντελόνια". Κι όχι μονο ένα ζευγάρι παντελόνια αλλά δύο!"

4ον "Ποτέ να μην απέχεις από το ...Εγκλημα. Κι ο άντρας σου θα πρέπει να είναι "εγκληματίας της αγκαλιάς".


Σοκ και δέος με κατέλαβαν!
"Με προβληματίζετε, ειδικά ως προς την εντολή υπ'αρ. 3" ομολογησα ενεή. Και εξήγησα: "Αλλος συνάδελφός σας, προ μηνών, είχε αποφανθεί πως ο άντρας που θα παντρευτώ θα πρέπει να είναι "κουφός και μουγγός και με τα προτερήματα Φιλιππινέζου οικιακού βοηθού".... Κι εσείς τώρα μου ομιλείτε περί "παντελονιών", ήτοι αντρίλας καθώς και περί "εγκλημάτων αγκαλιάς", ήτοι πάθους!" ....

"Κοπελιά, αν πάρεις "φιόγκο", θα πέσει κέρατο μετά!" με τάπωσε ο μέντορας. Εχοντας φθάσει στον προορισμό μου, η συζήτηση διεκόπη. Ευελπιστώ πως, όταν τον "ξαναπετύχω", θα μου διευκρινίσει ποιός θα κερατώνει ποιόν. Και μου λέτε μετά για cognitive psychology. Μπείτε, μωρέ, σε ένα ταξί!

Surpriiiiiiiise!!!

Α, κι ο ταξιτζής που με πήρε κούρσα σήμερα, όχι μόνο ανταπέδωσε την "καλημέρα", αλλά είπε κι "ευχαριστώ" όταν έλαβε το αντίτιμο της κούρσας. Και το πιο "κουλό": Στο ηχοσύστημά του, δεν άκουγε Ζαζόπουλο αλλά Βέρντι... Πάει...αρχίζουν και χαλανε κι αυτοί!

Μετανάστες καριέρας

H φίλη μου η Θελξινόη, ικανή συνάδελφος και καλό παιδί, ήταν πολύ απογοητευμένη χθες. Ζήτησε αύξηση (παίρνει το βασικό) και η ικανοποίηση του αιτήματος παραπέμφθηκε στις καλένδες (η πρώτη και τελευταία αύξηση που είχε λάβει ανερχόταν στο ύψος των ... 60 ευρώ)... Ζήτησε να αναλάβει έναν τομέα, τα ίδια.
Η Μαρία δεν είναι κολλητή των προϊσταμένων. Κάνει αξιοπρεπώς τη δουλειά της και με ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Στο πρόσωπό της συντρέχουν όμως δύο βασικά μειονεκτήματα: Πρώτον, είναι γυναίκα και εργάζεται σε ένα βαθιά φαλλοκρατικό χώρο. Δεύτερον, δεν είναι πουτάνα. Ειδικά το τελευταίο, δύσκολα συγχωρείται.
Ετσι λοιπόν, σκέφτεται σοβαρά -και εκείνη- την εναλλακτική της αναζήτησης μιας δουλειάς στας Ευρώπας.
Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι από τότε που κι εγώ άρχισα να συζητώ το ενδεχόμενο αυτό, διαρκώς πέφτω πάνω σε γνωστούς και φίλους που γυροφέρνουν τη σχετική ιδέα στο μυαλό τους.
Ο Σπύρος, με καλή θέση σε ιδιωτική εταιρία, με εξέπληξε πρόσφατα όταν μου είπε ότι ήδη έχει στείλει βιογραφικά στις Βρυξέλλες.
Ο φίλος μου ο Γιάννης, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έλεγε πως θα προτιμούσε τη βόρεια Σουηδία αλλά η επιθυμία του αυτή είναι ασύμβατη με το χόμπι της γυναίκας του που είναι χειμερινή κολυμβήτρια.
Νομίζω ότι είμαστε στις απαρχές μίας τάσης που θα στέλνει απογοητευμένους Ελληνες στο εξωτερικό για μία δεύτερη ή τρίτη καριέρα.
Πριν από χρόνια ούτε κι εγώ ούτε και πολλοί άλλωστε από τον κύκλο μου θα συζητάγαμε κάτι τέτοιο. Οι συνθήκες βέβαια ήταν διαφορετικές. Μόλις είχε ξεκινήσει η ελεύθερη διακίνηση και εργασία στην ΕΕ.
Με την πάροδο των ετών, η εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας σε συνδυασμό με το άνοιγμα των ευρωπαϊκών οριζόντων, έκανε κάποιους από μας να αναθεωρήσουμε το "πατρίδα μου γλυκειά" ...
Όχι ότι είναι πολύ εύκολο. Δεν είναι όμως κι ακατόρθωτο. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία...

Μαύρης τρύπας συνέχεια...

Στις 18 Σεπτεμβρίου (Η Μαύρη Τρύπα) έγραφα τον πόνο μου για όσα έχουν μυστηριωδώς χαθεί εντός της οικίας μου.

Θα ήθελα να ανακοινώσω ότι ένα από αυτά, το κινητό μου, βρέθηκε. Βρέθηκε αφού είχε μοσχοπλυθεί στο πλυντήριο, εγκλωβισμένο σε μία πετσέτα...

(Σχεδόν) σκυλίσια μέρα

Κακή μέρα. Η παθογένεια, που χαρακτηρίζει συγκεκριμένο επαγγελματικό χώρο, ήταν ιδιαίτερα αισθητή σήμερα. Δεν εκπλήττομαι μεν, δεν το παίρνω κι απόφαση δε.... Αποτέλεσμα να απογοητεύομαι διαρκώς. Προσπαθώ να αυτοπαρηγορηθώ ότι τα πάντα ρει και ότι οι καιροί έχουν γυρίσματα. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί κατά το παρελθόν περίτρανα, φευ είναι αδύναμο αυτήν την ώρα να αναστρέψει τη διάθεσή μου.

Θα πάω να διαβάσω ένα από τα νέα μου βιβλία, κάτι της Τζέιν Όστιν. Η μυθιστοριογραφία με θέμα τον 19ο αιώνα, τελευταία, λειτουργεί πολύ ανακουφιστικά. Είτε σε dvd είτε σε βιβλίο είναι το τέλειο καταφύγιο αυτήν την περίοδο.

Δυστυχώς ατύχησα από πλευράς γάτου: Αυτοακυρώνεται ως αγχολυτικό ο γελοίος μην επιτρέποντάς μας να τον χαϊδέψουμε παρά μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, ορισμένες μέρες και ώρες... Life stinks

(Τι κάνετε, αλήθεια, όταν νιώθετε αποπνικτικά; Ετσι, για να δώσουμε και μια τυπική χροιά λευκώματος...)

Κι ο κατάλογος είναι μακρύς...

Bραδάκι Σαββάτου,στην πλατεία Βάθης: Μπήκαμε δύο φίλοι διπλοκούρσα σε έναν κοιλαρά ταξιτζή, που μετέφερε ήδη έναν νεαρό καθισμένο στη θέση του συνοδηγού.
Στο κασετόφωνο ακούγονται σκυλάδικα από τα χειρότερα του είδους. Στο κόκκινο φανάρι λοιπόν της Βάθης, λίγο πρίν στρίψουμε για Χαλκοκονδύλη, ο 'ταρίφας' πετιέται έξω από το αμάξι και σπεύδει στο πορτμπαγκάζ. Κάτι παίρνει και ξαναμπαίνει στο όχημα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά αντιληφθήκαμε ότι ο υπηρετών τη δημόσια συγκοινωνία οδηγός, είχε βγάλει από το πορτ μπαγκάζ το .... αγγούρι του. Το οποίο άρχισε να το τρώει συνοδεία των ηχηρών "σλουρπ", "τσομπ-τσομπ".
Σιγά τα ωά θα μου πείτε.... Όντως, εδώ ένας άλλος προ καιρού είχε φάει .... σουτζουκάκια μες στο αμάξι, με αποτέλεσμα την πρόκληση τάσεων λιποθυμίας από τη σκορδίλα σε εμάς τους δύσμοιρους επιβάτες.
ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΟΙ .... ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ!

Γκάλοπ - αποτελέσματα

Ωστε είτε ο Βενιζέλος θα ηγηθεί της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης είτε ο Γιώργος αλλά σε προσωρινή βάση καθώς το κόμμα, μετά από την εξέλιξη αυτή, θα οδηγηθεί σε διάσπαση. Αυτά είναι τα πλέον πιθανά σενάρια σύμφωνα με το σούπερ μίνι γκαλοπάκι του blog. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Ευχαριστώ όσους ψήφισαν
(και φυσικά τη μαμά μου και το μπαμπά μου που με έκαναν τόσο χαρισματική, λαμπερή κλπ κλπ)

Αντίο

Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών, ώρα 11 πμ.

Οι τρεις νεαροί "γαμπροί" εξ Αλβανίας έχουν πιάσει καλό πόστο πίσω από το παγκάκι της στάσης. Ενα τσούρμο από Πολωνεζάκια περιμένει από ώρα το σχολικό λεωφορείο για το πολωνικό σχολείο του Χολαργού. Ανάμεσά τους δύο όμορφες πιτσιρίκες που, έχοντας αντιληφθεί το ενδιαφέρον των Αλβανών, επιδίδονται σε όλες αυτές τις σαχλίτσες που κάνουν τα κοριτσάκια κινούμενα από έξαψη και αμηχανία: Υστερικά γελάκια, πλάγια βλέματα, λικνιστικό βάδισμα μέχρι τη μέση του δρόμου ("όχι, δε φαίνεται ακόμη το σχολικό!").

Ο συνομήλικος συμμαθητής τους, με το ξανθό "κοκκοράκι" στο μαλλί και την ογκώδη τσάντα στην πλάτη, παρασύρεται από το πνεύμα ευφορίας αγνοώντας την αιτία του. Μόνο τούμπες δεν κάνει...

Ο ένας από τους "γαμπρούς", αυτός με τις φράντζες α λα Ρόμπερτ Ουίλιαμς τη δεκαετία του '70 και το αμάνικο μπλουζάκι, περνάει επιδεικτικά μπροστά από τα τιτιβίζοντα Πολωνεζάκια κι ανταλλάσσει ένα αστείο με τους άλλους που παραμένουν στο πεζούλι πίσω από τη στάση.

Ο Πακιστανός (Μπαλινέζος...γουοτέβερ) με το μόνιμο κουτσοδόντικο χαμόγελο, που περιμένει όρθιος στο δρόμο -και όζει like hell- ξύνει την κατάμαυρη πατούσα του. Η μοναχική σαγιονάρα, μόνη στο οδόστρωμα, παραλίγο να ισοπεδωθεί από έναν βιαστικό ταρίφα, που άδειασε το ανθρώπινο φορτίο του ακριβώς μπροστά στη στάση. Μια ακαταλαβίστικη βρισιά γλίστρησε από χείλη του μελαψού κακομοίρη. Εκτόνωσε τον εκνευρισμό του ξύνοντας τ'αχαμνά του αυτή τη φορά.

Το μαντηλοδεμένο κοριτσάκι, λίγο πιο 'κει, έβαλε τα γέλια. Έριξε μια ματιά στην επίσης μαντηλοδεμένη μητέρα του με το ρούχινο μπόγο στην αγκαλιά. Κάτι του φώναξε επιτακτικά και το κοριτσάκι έτρεξε κοντά της κατσούφικο.

Την εικόνα συμπλήρωναν τρία-τέσσερα θηλυκά από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Σωματοκατασκευές τύπου Βερούλη με μίνι, λευκά μποτάκια... Οι Ρωσίδες καλλονές-πόρνες δεν κυκλοφορούν με τη συγκοινωνία.

Η παρουσία ενός ηλικιωμένου με το σακουλάκι φαρμακείου στο χέρι δεν είναι ικανή να μετριάσει το συναίσθημα αποξένωσης που με κυριεύει...

Η αλλαγή στην ανθρωπογεωγραφία της περιοχής,συντελούνταν χρόνια αργά -αργά στην αρχή, με καταιγιστικό ρυθμό τα τελευταία δύο-τρία χρόνια.
Σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, το κέντρο αποτελεί πόλο έλξης των μεταναστών. Η αλόγιστη εισδοχή αλλοδαπών (είναι γνωστό ότι επί χρόνια, την κρίσιμη δεκαετία του '90, το ΠΑΣΟΚ έκλεινε τα μάτια μπροστά στην ανυπαρξία σχετικού νομοθετικού πλαισίου) αλλοίωσε τόσο βίαια την ανθρωπογεωγραφία του κέντρου που οι μόνιμοι κάτοικοι είτε τράπηκαν σε άτακτη φυγή προς περιοχές που διατηρούν ακόμη το μεσοαστικό τους χαρακτήρα (πχ Χαλάνδρι) είτε παρέμειναν συσσωρεύοντας συναισθήματα απέχθειας ή και μίσους για τους "εισβολείς". Φυσικοί αποδέκτες των συναισθημάτων αυτών δεν είναι οι κάθε λογής Miserables αλλά οι κοντόφθαλμοι και ανίκανοι πρωταγωνίστές του πολιτικού σκηνικού. Αλλά αυτοί δεν είναι εύκολοι στόχοι. Απλά μόνο 'στόκοι'.

Η ηρωική διάσταση της προσωπικότητάς μου δεν είναι τελικά τόσο ισχυρή ώστε να ηγηθώ του νέου"εθνικοαπελευθερωτικού" αγώνα διάσωσης του κέντρου.

Γι'αυτό, παππού με το σακουλάκι στο χέρι, λέω να την 'κάνω' κι εγώ σιγά-σιγά... Έτσι, για να μουτζώνομαι όταν μετά από χρόνια και μετά από την πλήρη απαξίωση της περιοχής, έρθουν οι καλλιτεχνο-γιάπηδες και την κάνουν cult.

Πάτησα έναν πεζό, πειράζει;

Θα το ... ρίξω το επίπεδο, σας προειδοποιώ, αλλά δεν πάει άλλο: Ρε παιδιά, από τους κουτσαβάκηδες-επιβήτορες-αλήτες κ.ο.κ. της ασφάλτου, ποιος θα μας σώσει;
Τα τελευταία δύο χρόνια διαπιστώνω έντρομη ότι η κατάσταση στους δρόμους έχει εκτραχυνθεί όχι μόνο εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου αριθμού αυτοκινήτων αλλά κυρίως εξαιτίας του δολοφονικού τρόπου οδήγησης μιας μεγάλης μερίδας οδηγών-κάφρων ή οδηγών-ούφο.
Η τελευταία κατηγορία μπορεί κάποια στιγμή να προκαλέσει μέχρι και συναισθήματα συμπάθειας ή έστω μέτριας αντιπάθειας ("ε τον καημένο, τι φταίει που ξεκλήρισε ένα σόι ολόκληρο στο πολυμορφικό, αφού είναι γκαβούλιακας", "έλα μωρέ, μη συνερίζεσαι το μαθουσάλα, λογικό είναι να περάσει με κόκκινο, στην ηλικία του δεν έχει και πολύ χρόνο στη διάθεσή του!", "Γυναίκα είναι, το αφύσικο θα ήταν να ΜΗΝ βάφεται στο καθρεφτάκι!")
Αν θέλετε, ο νομικός χαρακτηρισμός που προσιδιάζει στα τροχαία ατοπήματα της κατηγορίας των οδηγών-ούφο είναι εκείνος της αμέλειας (από βαρεία έως ελαφρά).
Αντιθέτως η συμπεριφορά των οδηγών-κάφρων εμπεριέχει κάποια μορφή δόλου ("γνωρίζω ότι θα προκαλέσω ατύχημα αλλά στα παπάρια μου" ή, στην καλύτερη περίπτωση, "γνωρίζω ότι υπάρχει ενδεχόμενο ατυχήματος αλλά ελπίζω ότι θα το αποφύγω επειδή είμαι οδηγάρα!")
Σε τι να πρωτοαναφερθεί κανείς; Στα "φτιαγμένα" που τα οδηγούν διψασμένοι για αίμα φυγόδικοι και παρανοϊκοί λιγδιάρηδες ή στα αυτοκίνητα τύπου "κοίτα τι μεγάλο που το έχω!" ...
Ο Κ.Καββαθάς έχει εύστοχα αποτυπώσει στα άρθρα του την τραγωδία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους με θλιβερούς πρωταγωνιστές διάφορους συμπλεγματικούς καθώς και την ιδιότυπη σχέση του Ελληνα με το αυτοκίνητο (www.kavvathas.gr). Παραθέτω ένα απόσπασμα:

Αυτό που με κάνει να φέρνω στο νου το «είπανε της γριάς να... κι αυτή το...» είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα γέμισε τεράστια, ενεργοβόρα, ανασφαλή (λόγω βάρους και, στις περισσότερες περιπτώσεις, κακών αναρτήσεων) αυτοκίνητα, τα οποία οδηγούν άνθρωποι που στην πλειονότητά τους δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτα. Η δουλειά μου μου επιβάλλει να οδηγώ ΟΛΑ τα αυτοκίνητα που παίρνουμε στους 4Τ. Κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό μοντέλο. Αυτό μου επιτρέπει να παρατηρώ τις συμπεριφορές των οδηγών. Με το Panda, με αντιμετώπιζαν σαν κατώτερη μορφή ζωής. Με την BMW 645CSi, ήρθαν τα πάνω, κάτω. Ο δρόμος άνοιξε σαν τη θάλασσα στη γνωστή παραβολή της Παλαιάς Διαθήκης και μόνο ένα «φτιαγμένο» Civic ξεπέρασε τα 240 χ.α.ώ. για να «μου δείξει». Θα μπορούσα να τον έχω «πατήσει», αλλά εκείνος πήγαινε για κόντρα κι εγώ για να πετάξω αεροπλάνο, γι’ αυτό αποφάσισα ότι τον έχω χεσμένο, όπως όλα τα συμπλεγματικά άτομα που τρομοκρατούν τον κόσμο με τα συναρμολογούμενά τους. Δε θα σταματήσω να λέω ότι οι δημόσιοι δρόμοι δεν είναι πίστες και πως, αν κάποιος θέλει να βγάλει το άχτι του, τα απωθημένα του, να δείξει τι «οδηγάρα» είναι, δεν έχει παρά να πάρει αγωνιστική άδεια, να φορέσει φόρμα, μπαλακλάβα, κράνος και γάντια, και να λάβει μέρος σε αγώνες. Τα υπόλοιπα, εκτός από πολιτική αφασία και άγνοια της σωστής οδήγησης, χαρακτηρίζονται από αισθητική φανοποιού της δεκαετίας του ’60, κάτι που είναι... χειρότερο απ’ όλα τα προηγούμενα.

http://www.kavvathas.gr/show.php?cat_id=146&page_id=618

Το μυστικό της αιώνιας νεότητας

...από την εκλιπούσα Lucille Ball:

The secret of staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.

("Το μυστικό για να παραμείνεις νέος είναι να ζεις μία έντιμη ζωή, να τρως αργά και να λες ψέματα για την ηλικία σου")

Hugh vs Hugh

Ο Hugh Grant όσο γοητευτικός κι αν είναι απέχει πολύ από το να θεωρείται πρότυπο.
Τουναντίον ο Hugh Laurie μπορεί κάλλιστα : Πρωταγωνιστεί στο Dr House ("Ιατρικές υποθέσεις"), που προβάλλεται από το Star κάθε Σάββατο 18:45.

Αυτός κι αν είναι Rainessance Man. Bρετανός, με σπουδές και μουσική παιδεία, ταλαντούχος, πολυβραβευμένος, με αξιοζήλευτη καριέρα και οικογενειάρχης. Όταν δεν έχει γυρίσματα για το σίριαλ επιστρέφει στο Λονδίνο όπου και ζει μόνιμα. Εκτός από ηθοποιός θα μπορούσε κάλλιστα να κερδίσει τα προς το ζειν ως συνθέτης ή συγγραφέας.

“He was a very gentle soul and, I think, a very good doctor. And I'm probably being paid more to become a fake version of my own father.” δήλωσε κάποτε αναφερόμενος στο γιατρό πατέρα του.

Η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που καταντάει ενοχλητικό

"I just don't believe in love at first sight any more, even though I've based my whole career on the concept. In my experience, power, money and influence always attract the opposite sex. It's something that I've always exploited - with good results."

"Basically, my life is so boring, it's embarrassing."

"I don't particularly like babies. I don't mind them for about four minutes. That's my max. After that I can't quite see what everyone's fussing about."

"Women are frightening. If you get to 41 as a man, you're quite battle-scarred."

Hugh Grant

La Ratatouille

H ταινία "La Ratatouille" είναι Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Η!

Γλυκιά, τρυφερή, αστεία, με πλοκή, ευρήματα και κα-τα-πλη-κτι-κό computer animation. Δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις μεγάλες επιτυχίες της Disney. Ήρωας ο Ρεμί, που ονειρεύεται να γίνει σεφ παρά το προφανές πρόβλημα του ότι είναι ... αρουραίος.

http://disney.go.com/disneypictures/ratatouille/

Ratatouille:Disney/Pixar 2007

Σκηνοθέτης: Brad Bird

Patton Oswald: η φωνή του Ρεμί

Peter O'Toole: η φωνή του γευσιγνώστη Anton Ego

Α, και να μη ξεχάσω: Τo καρτουνάκι που προηγείται της ταινίας αξίζει επίσης πολλά!

"Γαμώ τα Miss Sixty" κι η βλάχα από την Αράχωβα.

Ο ταξιτζής, που σταμάτησε στην Πατησίων για να με πάει Κολωνάκι, ήταν νεαρής ηλικίας με κοτσιδούλα. Ευγενής. Από τα ηχεία του ακουγόταν ένα μονότονο"μπουπ μπουπ", δυνατότερο απ'ότι θα επέτρεπε η περίσταση. Κάθισα στη θέση συνοδηγού, άνοιξα την εφημερίδα μου κι άρχισα την ανάγνωση, η οποία ευνοούνταν από το μποτιλιάρισμα. Μια στο τόσο κάναμε 20 μέτρα. Το άχαρο άκουσμα -κακόγουστο απομεινάρι τέκνο- άρχισε να με ενοχλεί:
-"Είναι (εν. η ένταση) κάτι παραπάνω από το ανεκτό για μένα (εν.επίπεδο)" δήλωσα ευθαρσώς στον οδηγό.
Μετά από την πάροδο κάποιων δευτερολέπτων, εκείνος το χαμήλωσε:
-"Α, τώρα κατάλαβα τι εννοείτε!" ομολόγησε.
Δεν είχε κι άδικο το καημένο. Αντί του εύληπτου "χαμήλωσέ το", προτίμησα να υιοθετήσω ελλειπτική διατύπωση, σχεδόν λόγια για έναν νέο λεξιλογίου 300, κατά τεκμήριο, λέξεων.
-"Δεν το βρίσκετε ωραίο!" συμπλήρωσε εκείνος.
- "Αν είχα πιει δύο ποτά, αν ήταν 1985 κι αν ήμουν στην "Καλούα", θα χόρευα σαν τρελή" απάντησα στο σχόλιο του.
-"Δεκτόν" απεφάνθη ο οδηγός μετά από λίγη σκέψη... Είπαμε...ήταν ευγενής.
Ακαδημίας με Κανάρη γωνία, μία τσιρίδα διέκοψε την αφοσίωσή μου στο έντυπο:
-"Γαμώ το, γαμώ τα "Μiss Sixty" γαμώωωωω!"
Το "σντουπ" από το κλείσιμο της πόρτας, με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η τσιρίδα προερχόταν από άνθρωπο, ο οποίος μόλις είχε εισβάλει στο ταξί μου.
-"΄Εσπασε το τακούνι μου ξαφνικά κι είχα και τις τσάντες κι ήταν και κάτι τύποι...ααχχχχ" έσπευσε να εξηγήσει η νέα επιβάτιδα.
Ο ταξιτζής κι εγώ παραμείναμε βουβοί. Από μία πλάγια ματιά που καταδέχτηκα να ρίξω στην επιβάτιδα, διαπίστωσα ότι ήταν νεαρής ηλικίας, ίσως κάτω από 25, και κρατούσε μια Louis Vuitton μεγαλύτερη από το μπόι της και ακατάλληλη για την ηλικία της.

Η μη έκφραση συμπόνοιας ή ενδιαφέροντος, έγινε αμέσως αντιληπτή από τη θορυβώδη πιτσιρίκα, η οποία, προφανώς σοκαρισμένη από την αναισθησία μας μπροστά σ'αυτό το μέγιστο προσωπικό δράμα, έσπευσε να ανακουφίσει την πληγωμένη καρδούλα της πληκτρολογώντας στο κινητό της διάφορους αριθμούς:
-"Αννααααα, ξέρεις τι έπαθαααα; Μου έσπασε το τακούνι. Ναι! Μέσα στη Σκουφά. Σίγουρα με ματιάσανε! 'Ηταν κάτι τύποι και μου κάνανε καμάκι και ξαφνικά έσπασε το τακούνι στα "Miss Sixty". Και να πεις ότι ήταν καν'να φθηνό παπούτσι!" Σε αυτό το πνεύμα το τηλεφώνημα συνεχίστηκε επί πέντε λεπτά για να ακολουθήσε άλλο ομοειδές:
" Έλα, μαμά, άκου τι έπαθα! Μού'σπασε το τακούνι. Ναιιιι. Και γυρίζω σπίτι τώρα να αλλάξω. Τι; ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΜΑ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΩ ΕΤΣΙ; ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΦΟΡΑΩ ΦΘΗΝΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΧΑΛΑΝΕΕΕΕΕΕ;!"

- "Χμ... μήπως να ανεβάζαμε λίγο την ένταση;" προτείνω στον ταξιτζή. Εκείνος αιφνιδιάστηκε.
-"Μου αρέσει πως σκέφτεσθε!" είπε και δυνάμωσε ελαφρά την ένταση.

Καλά, αυτή ήταν μικρή. Πάει στα κομμάτια. Η άλλη, προ μηνών, ήταν πάνω από 30.
Αυτή κι αν ήταν περιπτωσάρα. Τότε όμως δεν είχα blog για να εκτονώσω την αηδία μου.
Εν συντομία, η δεύτερη πρωταγωνίστριά μου, μου είπε στη διάρκεια ενός τετάρτου, που είχε διαρκέσει η κούρσα κέντρο προς Γαλάτσι, ότι:
Διευθύνει το "Αράχωβα Ιν" -οικογενειακή επιχείρηση, τα παίρνει χοντρά από τα "ψώνια" που πληρώνουν 200 ευρώ τη βραδιά και φιλοξενεί φίρμες όπως .... ο Αντύπας για να της γίνεται διαφήμιση. Είσης, ότι είχε πάει πριν λίγες μέρες στο Μακρόπουλο, -φυσικά πρώτο τραπέζι-, είχε φορέσει παντελόνι, γραβάτα και γόβες Louis Vuitton των 2000 ευρώ, τις οποίες και καλά πρόσεξε o Mακρόπουλος κι εκστασιάστηκε...

Αχμαντινετζάντ

Πάντως, το boyfriend της Julia, (βλ.αμέσεως προηγούμενο post) σίγουρα δεν πρέπει να κατάγεται από το Ιράν καθώς, σύμφωνα με δήλωση του Ιρανού προέδρου Αχμαντινετζάντ, "Στο Ιράν δεν έχουμε ομοφυλόφιλους, όπως στις ΗΠΑ και άλλού"

Το ακροατήριό του, στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Columbia, το οποίο είχε και την ιδέα της πρόσκλησης του ηγέτη της ισλαμικής χώρας στις ΗΠΑ, έσκασε φυσικά στα γέλια.

Με την απίστευτα διασκεδαστική αυτή δήλωση, ο Αχμαντινετζάντ απάντησε όσους κατηγορούν το Ιράν για εκτελέσεις ομοφυλοφίλων...

Αν μη τι άλλο,τους αποστόμωσε!

(Βασίλειεεεε, το νου σου!)

Η ατάκα

"Ι saw someone's dick in your boyfriend's ass, Julia"

Τάδε έφη Σον Μακναμάρα ή κατά κόσμον Dylan Walsh, πρωταγωνιστής της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς "Nip & Tuck" στην πρώην σύζυγό του. Η πεμπτουσία της γλαφυρότητας... (ή, για να λέμε επιτέλους κάποια πράγματα με το όνομά τους).

Νέα ... επιτυχία

"Μετά την ... επιτυχημένη επιλογή του ΠΑΣΟΚ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να εκλεγούν βουλευτές Ξάνθης και Ροδόπης δύο σκληροπυρηνικά στελέχη της μουσουλμανικής μειονότητας, φαίνεται ότι έρχεται η ώρα για για την Ευρωβουλή. Μετά την αποχώρηση τριών ευρωβουλευτών που εξελέγησαν στις εθνικές εκλογές, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθεί στα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο νεαρός δικηγόρος Μ.Καπζά, ο οποίος εκτός των άλλων, έχει δραστηριοποιηθεί στην παράνομη "Τουρκική Ένωση Ξάνθης". Από επιτυχία σε επιτυχία πάνε οι Πασόκοι..."

(Από την εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2007, σελ. 11)

Θέλει τρόπο...

Εμ, θέλει και λίγο ... γάρμπος το πράμα! Κι όπως φάνηκε ούτε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ούτε οι υποστηρικτές του το διαθέτουν. Αλλο το "στη βράση κολλάει το σίδερο" κι άλλο το ... "Γιούρια!".
Η άμεση και καταιγιστική μιντιακή πλειοδοσία στο πρόσωπο του Βενιζέλου επιβεβαίωσε στην κοινή συνείδηση ό,τι συζητούνταν καιρό κι όχι μόνο από τους μύστες της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.
Κι από τη στιγμή που τα περί υποστήριξης Βενιζέλου από εξωθεσμικούς, έγιναν καραμέλα στο στόμα του απλού πολίτη ("κυρία Τάδε μου, τον Βενιζέλο τον θέλουν ο Λαμπράκης κι ο Μπόμπολας" έλεγε προχθές στη μαμά μου ο μπακάλης μας), έχω την αίσθηση πως η συγκεκριμένη υποψηφιότητα έχει "καεί", και μάλιστα από τους ίδιους τους υποστηρικτές της. Δεν ξέρω πόσο θα μπορέσει να "προχωρήσει", αλλά προβλέπω βραχυβιότητα. Άσε που ο Γιώργος μπορεί να βγει ενισχυμένος από την κρίση μ'ό,τι αυτό σημαίνει για το ΠΑΣΟΚ. Ή ό,τι θα έχει απομείνει από αυτό.

Η μαύρη τρύπα

Το περίφημο λευκό κουτάκι έχει χαθεί χρόνια τώρα, από το σεισμό του 1999. Παρόλ'αυτά, ακόμη ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα εμφανιστεί και πάλι, ως δια μαγείας, με το περιεχόμενό του άθικτο: Την καρφίτσα της γιαγιάς με το μπριγιάν - δώρο του παππού την εποχή των παχέων αγελάδων, το δαχτυλίδι με το σμαράγδι (επιβράβευση της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο), το βαφτιστικό μπριγιαντένιο σταυρό...

Το κόκκινο τσαντάκι και το i pod, ως πιο πρόσφατες απώλειες -λίγων μόνο μηνών- έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν και γι'αυτό το λόγο δεν έχω αρχίσει ακόμη να τα κλαίω.

'Ολα χαμένα μέσα στο σπίτι, στη "μαύρη τρύπα", που τελικά από οικογενειακό αστείο τείνει να αποκτήσει υπόσταση, ως μοναδική διαθέσιμη αιτιολογία των απωλειών.

Όλα αυτά επί καιρό με προβληματίζουν και με στενοχωρούν αλλά η εξαφάνιση του κινητού μου πριν από τρεις μέρες, πάλι μέσα στο σπίτι, με έχει συντρίψει!

Λειτουργώντας στο "αθόρυβο", η καημένη η συσκευούλα αδυνατεί να δώσει στίγμα της παρουσίας της...

'Εταξα λαμπάδα στον οικογενειακό -πλέον- Άγιο, τον Άγιο Φανούριο να μου το φανερώσει μαζί με τα ονόματα των νέων υπουργών...

To be continued

ΕΚΛΟΓΕΣ 2007 αποτελέσματα

Ιδού τα κόμματα, οι έδρες και τα ποσοστά:

NΔ 152
41.84 %

ΠAΣΟΚ 102
38.10 %

ΚΚΕ 22
8.15 %

ΣΥΡΙΖΑ 14
5.04 %

ΛΑΟΣ 10
3.79 %

Το γκαλοπάκι μας, είδατε, δεν έπεσε έξω εν τέλει...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα πάντως.

Τσίπα ώρα μηδέν!

Ο αριθμός τηλεφώνου, (από 7- Παγκράτι, Κολωνάκι...), που εμφανίστηκε στην οθόνη του κινητού μου , δε μου 'έλεγε' κάτι. Ή φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, ψιλογνωστή: "Έλα, (ευγενέστατη προσφώνηση αυτή, ε;) ο τάδε είμαι!"
Ο τάδε, συντοπίτης μου, γαλάζιος παραγοντίσκος, μετά από χρόνια σπουδών στον Καναδά - σε κάτι ασαφές- είχε επιστρέψει στην Ελλάδα και στην υπερπροστατευτική του οικογένεια πριν από 7-8 χρόνια.
Η επαγγελματική του σταδιοδρομία όμως δεν είχε ακολουθήσει τις προσδοκίες του, με αποτέλεσμα στα 43 να επιδιώξει και να επιτύχει αυτό που ονειρεύεται κάθε Έλληνας μικρομεσαίος: Να χωθεί' με ρουσφέτι σε μία θεσούλα του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
'Οταν πριν από τρεις μήνες είχαμε μιλήσει πάλι, μου εξέφραζε την απογοήτευσή του για το καθεστώς στο υπουργείο, στο οποίο υπαγόταν: "Δεν κάνει τίποτε, βρε παιδί μου" έλεγε αναφερόμενος στον νυν υπουργό (ο ίδιος είχε διοριστεί επί θητείας του προηγούμενου).
"Μόνο για την επιφάνεια ενδιαφέρεται! Τσκ τσκ τσκ!"
Φαντασθείτε λοιπόν την έκπληξη μου, όταν ο τάδε μου δήλωσε -ανερυθρίαστα- ότι τηλεφωνεί από το πολιτικό γραφείου του συγκεκριμένου υπουργού, που είχε απαξιώσει προ καιρού, προκειμένου να με παροτρύνει να πάω στην κεντρική προεκλογική ομιλία του!
Στην επισήμανσή μου ότι ακούγεται ενδιαφέρον το ότι με καλεί από αυτό το πολιτικό γραφείο, ο φέρελπις -μεσήλικας πια- απάντησε: " Έ, όσοι αποστρατεύτηκαν, αποστρατεύτηκαν!" εννοώντας τον απελθόντα υπουργό.
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι ήταν εκείνο που με κατέπληξε περισσότερο στον κοντό παραγοντίσκο: Η έλλειψη τσίπας ή η έλλειψη στοιχειώδους ευφυίας; Η, μήπως -το πιθανότερο- η έλλειψη και των δύο;

Αλέκος part b

"To κοινό που είχε μπροστά του ήταν μαθητές Γυμνασίου (παιδιά 12-15 χρόνων) και όφειλε συνεπώς να είναι κάπως χαριτωμένος- όπως ο Χριστόδουλος λόγου χάριν. Έπρεπε επίσης να περάσει το μήνυμα της Αριστεράς που ευαγγελίζεται, καθώς μάλιστα πλησιάζουμε στην κορύφωση της προεκλογικής περιόδου.
Ετσι, ο Αλέκος Αλαβάνος δεν είχε κανένα πρόβλημα προχθές, στην έναρξη του νέου σχολικού έτους, να συμβουλεύσει τους μαθητές του Γυμνασίου της Νέας Πεντέλης ως εξής:
' 'Οταν έχετε διαβάσει καλά και δεν βλέπει η καθηγήτρια, αφήστε τον διπλανό σας να αντιγράψει'.
Η ουσία της Αριστεράς που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην παραπάνω προτροπή. Η ριζοσπαστικότητά της δεν είναι τίποτε παραπάνω από λαϊκισμός με ρομαντική διάθεση.
Στον κόσμο που ονειρεύεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ οι έξυπνοι και οι εργατικοί οφείλουν να μην ξεχωρίζουν από τους βλάκες και τους τεμπέληδες: διακρίσεις επί τη βάσει τη ατομικής αξίας δεν είναι αποδεκτές.
Ωστόσο η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον κόσμο του Αλέκου και στις άλλες εκδοχές μαρξιστικού ολοκληρωτισμού είναι ότι ο Αλέκος δεν έχει τη διάθεση να επιβάλει την ισοπέδωση δια της βίας, αλλά μας καλεί όλους να βουτήξουμε με τη θέλησή μας στην ευτυχία του πολτού.
Ανελεύθερη θέση, συνεπής όμως με τη λογική ενός κόμματος που κόπτεται για την ελευθερία των ακτών, αλλά αγανακτεί και φρίττει όταν ακούει για κατάργηση φόρων.
Το κήρυγμα του Αλέκου στους μαθητές του Γυμνασίου υπέρ της πτώσης του επιπέδου της παιδείας αποδεικνύει την αποστροφή που προκαλεί στην Αριστερά του Αλέκου η ελευθερία - διότι η άσκηση της ελευθερίας είναι δύσκολη υπόθεση και προϋποθέτει αγωγή, που αποκτάται κυρίως μέσω της παιδείας".

Από τη στήλη "Πανδώρα" ("ΤΟ ΒΗΜΑ", Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2007)

Another brick on the wall

"Ποιο είναι το πρόβλημα του Αλέκου Αλαβάνου με το εκπαιδευτικό σύστημα: Ότι 'δημιουργεί μοναξιά'... Σνιφ...

'Οτι δημιουργεί τούβλα δεν τον πειράζει καθόλου! Άλλωστε τα τούβλα είναι χρήσιμα για την οικοδόμηση συνασπισμών της ριζοσπαστικής Αριστεράς...

Από τη στήλη "Πανδώρα" (ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2007)

Καθίκια

Μπράβο ρε, Αλέκο. Πάντα στο ύψος των περιστάσεων. Κάτι πήρε τ'αυτί μου για προεκλογική δέσμευση Αλέκου σχετικά με ...απλοποίηση διαδικασιών για άδεια παραμονής ή κάτι τέτοιο. Έκανα διάδρομο την ώρα που το άκουσα και παραλίγο να χάσω το βηματισμό μου.

Ναι, ρε μ....κα! Αυτό μου λείπει εμένα της δυστυχισμένης κατοίκου του κέντρου της Αθήνας: Ακόμη περισσότεροι ουζμπεκιστανοί να πίνουν μπίρες καθισμένοι σε καφάσια, ακόμη περισσότεροι ασιάτες να 'γκαρίζουν' τις ώρες κοινής ησυχίας από τα μπαλκόνια τους. Να μη κρύβονται οι δύσμοιροι στα υπόγεια και πάθουν "ψυχολογικά".

Εγώ θα του πρότεινα και κάτι παραπάνω:

Χάρη σε όλους τους ποινικούς κατάδικους ή φυγόδικους από την Αλβανία ώστε να μη μπαίνουν, μωρέ, στον κόπο να κρατάνε τσίλιες στις γωνιές του Αγίου Παντελεήμονα τα τσιράκια τους! Κρίμα είναι...

Τώρα που η ποδαρίλα σβήνει κάθε ίχνος παιδικής ανάμνησης, τώρα συνειδητοποιώ ότι ο δρόμος δεν έχει επιστροφή. "Χαιρέτα τη, τη γειτονιά σου που την έχασες..."

Και μούτζωσε με την ψήφο σου τα ανίκανα καθίκια που φέρανε, ως μη όφειλαν, την παρακμή στην αυλή σου.

Στο γυμναστήριο

Και να μην ήθελες, τον πρόσεχες. 'Ολο φύσαγε και ξεφύσαγε. Ο ψηλούτσικος μπούλης -περί τα 25, με λίγα κιλά παραπάνω- συνόδευε κάθε υπερπροσπάθειά του, με άκρως θεατρικές γκριμάτσες, σφίξιμο οδόντων, τρέμουλο κι άλλα γελοία. Μετά από κάθε επανάληψη, η 'μπουλάρα' έφερνε βόλτα στο χώρο κουνώντας χέρια, τινάζοντας πόδια, κοιτάζοντας τη θεϊκή του ύπαρξη στους καθρέπτες.
Αν ήθελες να χρησιμοποιήσεις το ίδιο όργανο με τον αυτοχρισθέντα "πρωταθλητή", έπρεπε να περιμένεις να τελειώσει την βαρετή του παράσταση. Μπορεί σωματικώς να απομακρυνόταν από το όργανο επί πολλά λεπτά, -για να χαλαρώσει ντε!- αλλά η απλωμένη πετσετούλα του λειτουργούσε αποτρεπτικά σε όποιον είχε διάθεση να γυμναστεί στο ίδιο όργανο.
Πάλι καλά που δε κατουρούσε περιμετρικά του μηχανήματος...
Ο άλλος, ένας μεγαλούτσικος με βαμμένο μαλλί, φρόντιζε να καθαρίζει το λαιμό του με τόσο ηχηρό τρόπο ώστε την πρώτη φορά που τον άκουσα τρόμαξα και αναφώνησα "Μαμά!". Για κακή μου τύχη, ακολουθούσε παρόμοιο πρόγραμμα με μένα και τον είχα πάντα ένα βήμα πιο πίσω από μένα, να γρυλλίζει και να ξεροβήχει ταράζοντας το νευρικό μου σύστημα.
Λίγο πιο κει, ένας γνωστός μακιγιέρ, κουνούσε το σουφρωμένο κωλαράκι του στην προσπάθεια του να κάνει διάδρομο. Λίγο εκνευρισμένος να ήταν κανείς και το "Άντε μωρή!" μπορούσε να βγει αβίαστα...
Η συνύπαρξη με αγνώστους σε κλειστό χώρο, τελικά, όσο χλιδάτος κι αν είναι αυτός, απελευθερώνει βίαια ένστικτα...

Γκαλοπάκι

Γκάλοπ εκλογικό στο τέλος του παρόντος blog (πατήστε "end", οκ;)

Πως σας φάνηκε το -κατ'όνομα- debate;

Ο Καραμανλής μπορεί να είναι πολύ καλύτερος (παράεχει σφιχτεί, μου φαίνεται, για να χωρέσει στο κοστουμάκι των διαφόρων φωστήρων-επικοινωνιολόγων), ο Γιώργος ήταν ... Γιώργος (όχι κακός, πάντως για τα δεδομένα του), ο Παπαθεμελής λίγο ... μούμια (νόμιζα ότι θ'αρχίσει να ...λιώνει και να κυλάει κάτω από το τραπέζι), ο Καρατζαφέρης καλός, με καν'να δυο ατάκες που 'έγραψαν' (αν και δεν θα του το αναγνωρίσουν λόγω αντιδεξιού συνδρόμου), η Αλέκα, αδιάφορη.

Από πλευράς ουσίας, ελάχιστα καινούρια μάθαμε, εκ των οποίων το σημαντικότερο ότι ο Κωστάκης δε θα τη μοιραστεί την τούρτα με κανέναν και θα πάει ξανά σε εκλογές στην περίπτωση μη επίτευξης αυτοδυναμίας

Η διαδικασία αυτιστική.

Θα μου επιτρέψετε να τελειώσω με τον τίτλο γνωστού μιούζικαλ: HAIR

ΥΓ : Για τους δημοσιογράφους νυστάζω τώρα να γράψω. Είναι ήδη πολύ αργά...

Καλοκαίρι 2007 - Επίλογος

Δύο "δροσερά" καλοκαιρινά στιγμιότυπα, ευγενική προσφορά φίλων του blog. 'Aντε, του χρόνου πάλι!

Φωτιές - Επίλογος

Never attribute to malice that which can be adequately explained by stupidity

(Μτφ: Ποτέ μην αποδίδεις σε δόλο ότι μπορει να εξηγηθεί επαρκώς από τη βλακεία)


Constantinos, όντως η φράση αυτή που μας θύμισες, "τα λέει όλα".

Απορία

"Είναι στραβός ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε;" ρώτησε ο ψάρης την πάπια

Tivoli Garden, Copenhagen, photo by poupsi - copyright reserved

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και προεκλογική περίοδος μαζί, ε όπως και να το κάνουμε συνιστούν όλως εξαιρετική συγκυρία για μία χώρα.


Δεν ξέρω, ίσως να απαιτείται ιδιαίτερη ευφυία για να το αντιληφθεί κανείς αυτό ή, ίσως, τελικά να μην είναι κάτι σημαντικό για την ελληνική πραγματικότητα του "έλα μωρέ".


Για να το πω απλά, στα χαρτιά μπορεί να ισχύει αλλά στην ουσία ποιός χ... κε! Εδώ είναι Βαλκάνια, είναι ..."παίξε-γέλασε".


Οι εικοσιοκτάχρονοι υπάλληλοι δημόσιου οργανισμού δεν κατανοούν γιατί θα πρέπει να αναβάλουν το προ καιρού προγραμματισμένο ταξίδι αναψυχής και να επιβαρυνθούν τη διαφορά μεταξύ των οικονομικών εισιτηρίων, που είχαν εξασφαλίσει και των κανονικών που θα κληθούν να πληρώσουν, όταν θα μεταθέσουν την αναχώρησή τους για λίγες μέρες αργότερα.


"Ο τάδε δεν επέστρεψε καν μετά την ανάκληση αδειών, εγώ γιατί να χάσω την εκδρομή μου;" αναρωτιέται -κι ίσως εύλογα- ο υπάλληλος.


Ο "τάδε" απουσιάζει παράνομα και κανείς δεν τον ελέγχει. Άχρηστος ων, ο τάδε δεν προσελκύει την προσοχή κανενός. Καλύτερα μάλιστα να λείπει κι από τη μέση. Ένας άχρηστος μπορεί σε περίοδο κρίσης να αποβεί μοιραίος.


Μπορεί πάλι ο σκασιάρχης να έχει απλά τις πλάτες του βουλευτή της περιφερείας του, ο οποίος παρενέβη ώστε να καμφθεί το δίκαιο έκτακτης ανάγκης προκειμένου να μη δυσαρεστηθεί ο ψηφοφόρος του. Το ... δίκαιο του ψηφοφόρου, ειδικά σε περίοδο προεκλογική, κατισχύει παντός άλλου δικαίου.


Ένα τέτοιο παράδειγμα, είναι λογικό να δυναμιτίζει την όποια καλή πρόθεση του νέου εργαζόμενου, -με την ελάχιστη εργασιακή εμπειρία του δημοσίου και τη μηδαμινή του ιδιωτικού-, να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις του.


Και στερεί από τον όποιο προϊστάμενο βασικά επιχειρήματα υπέρ του αυτονόητου: Οι κανόνες δεν τίθενται για πλάκα. Υπηρετούν ένα σκοπό. Είναι στοιχεώδης όρος για την ύπαρξη μίας συντεταγμένης πολιτείας.


Κι αν κάνει κάποιος τα στραβά μάτια σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, φαντάσου τι θα του ζητήσουν να κάνει υπό κανονικάς συνθήκας!


Πρέπει να έχει δηλαδή κανείς τελειώσει τη νομική για να αντιληφθεί, πρώτον τη διάκριση δικαιώματος - υποχρέωσης και, δεύτερον, την αναγκαιότητα συνύπαρξής τους;

Copenhagen

Nyhavn.

Πλατεία Δημαρχείου. Στο βάθος το Τίβολι Γκάρντεν. Και φυσικά...μωρά.

Η αρχή του πεζόδρομου Στρόγκετ, του μεγαλύτερου στην Ευρώπη.

Αφού μου ποζάρησε πως θα μπορούσα να τον (την) αγνοήσω;

Στο παγωμένο μπαρ της Absolute. Υπάρχουν άλλα πεντ'έξι στη Ν.Υόρκη, το Τόκυο κ.α.

H μικρή γοργόνα. Ουδείς γνωρίζει γιατί της δίνουν τόση σημασία.

Το "μαύρο διαμάντι". Η νέα βιβλιοθήκη στο λιμάνι. Στον ήλιο λάμπει σαν κόσμημα, εξ'ου και το προσωνύμιο 'black diamond'.

Οι κοπέλες το διασκεδάζουν!

Φωτό τραβηγμένη από το καραβάκι - Βόλτα στα κανάλια

Τα διαμερίσματα αυτά είναι πανάκριβα. Εχουν μαρίνα στην αυλή τους.

Αριστερά μένει η βασίλισσα.

Έκθεμα στο Ερωτικό Μουσείο. Από τα πιο αξιόλογα του είδους διεθνώς...Οκ..δε τρελλάθηκα κιόλας.

χωρίς λόγια

Δανάκια και πιγκουίνοι στο ζωολογικό κήπο (κάντε κλικ στη φωτο!)

Νyhavn - Το λιμάνι...Κακόφημη περιοχή πριν από χρόνια, σφύζει από ζωή σήμερα.

Στο κέντρο της πόλης (στο βάθος αριστερά ο πεζόδρομος Στρόγκετ). Η φωτό τραβήχτηκε Σαββατοκύριακο. Τις καθημερινές η πλατεία είναι γεμάτη κόσμο)

Tivoli Garden (famous amusement park and pleasure garden in Copenhagen):

Ανέβηκα. 'Ασπρισαν οι κλειδώσεις από το σφίξιμο των λαβών.

all photos taken by poupsi - copyright reserved