Μαδρίτη: Μητρόπολη

Τάπας μπαρ στην περιοχή Latina.

Κτήρια εμβληματικού χαρακτήρα βρίσκονται παντού.

Plaza de Colon. Μεταμοντέρνος ουρανοξύστης.

Στο μετρό, το διάβασμα είναι διαδεδομένο.

Μουσείο Reina Sofia. Εξωτερικό ασανσέρ.

Στο βάθος το τσαρδί της Real.

Ο... Ναός.

Φάτσα.

Γιαγιά με στυλ. Δε μπορούσα να μην την απαθανατίσω.

Οι Ισπανοί βγαίνουν έξω για να καπνίσουν. Από το 2006 έχει απαγορευτεί το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους.

Οι οροφές των κτηρίων είναι κάτι σαν κίντερ -έκπληξη

Plaza de Espana. Η περιέργεια έφαγε τη γάτα...

Mύδια, patatas bravas και pimientos de Padron. Μία στις τόσες καίει ΠΟΛΥ. Ρώσικη ρουλέτα.

Η Chueca θεωρείται gay friendly περιοχή. Είδα αγοράκια με φούστες και κολλάν. Ο gay περιοδικός τύπος, που έτυχε να ξεφυλλίσω σε ένα από τα μπαράκια, αξιόλογος...

Τυπικό μπαράκι με τάπας στην plaza de Santa Ana. Στέκι του νεαρόκοσμου κι ουχί μόνον.

Κατάστημα της αλυσίδας Museo del Jamon. Προσφέρουν καλές και φτηνές λύσεις στον πεινασμένο διαβάτη.

Τα πεζοδρόμια είναι μεγάλα και ελεύθερα...βαρών. Η πόλη είναι φιλική στον πεζό.

Tα ανάκτορα. Τα επισκέπτονται χιλιάδες τουρίστες. Η αξιοποίηση των αντίστοιχων δικών μας θεωρείται τουλάχιστον ως απόπειρα παλινόρθωσης της μοναρχίας.

H βασιλική Rolls Royce πάει να παραλάβει το βασιλιά που έπινε καφεδάκι στην plaza Mayor.

" Γαύροι" στην plaza de Espana. Λίγο πριν τη 'φάνε" -ως ανεμένετο- απο τη Real.

Photos by poupsi. Copyright reserved

Από το βορρά στο νότο. Μαδρίτη. Με έναν καιρό αρκετά ψυχρό, με πλήθη στους δρόμους, με πλατείες, μουσεία,μαγαζιά με τάπας και jamon, καλή αγορά, αριστοκράτες και ισχυρή gay community.
Η πρώτη φορά που είχα βρεθεί πάλι εδώ χάνεται στις απαρχές της εφηβείας. Η τωρινή μου εντύπωσή συνοψίζεται σε μία λέξη: "Huge!"... "Εnorme!"
Στην πραγματικότητα, μαζί με τα περίχωρα, είναι περίπου 200 τ.χλμ. μεγαλύτερη από Αθήνα και την πρώην"περιφέρεια πρωτευούσης" ενώ κατοικείται από πέντε και κάτι εκατομμύρια ψυχές. Όχι, δεν πάσχει από τον υδροκεφαλισμό της Ελλάδας, όπου ο μισός πληθυσμός της χώρας έχει εγκατασταθεί στο λεκανοπέδιο. Οι Ισπανοί είναι -ζωή να 'χουνε- 40 εκατομμυριάκια.
Οι τεράστιες λεωφόροι και τα επιβλητικά κτήρια, τα απομεινάρια της παλιάς αίγλης, -συσσωρευμένα σε μουσεία και ανάκτορα-, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία στον επισκέπτη ότι πατά το έδαφος μίας ξεπεσμένης αποικιοκρατικής δύναμης. Μιλιούνια λατινοαμερικάνοι αποτίουν φόρο τιμής "εκεί όπου ξεκίνησαν όλα". Η Μαδρίτη δείχνει -και στις καρδιές κάποιων είναι- Μητρόπολη. Επίσης δείχνει ένας πολύ ευχάριστος τόπος να ζεις.
Καταρχάς είναι η πρωτεύουσα των μεζέδων.Το φαγητό και το ποτό κατά πολύ φθηνότερα απ'ότι στην Ελλάδα: Σε ένα μέσο μπαρ μπορείς να πιεις μπύρα, που συνοδεύεται από τάπας, με 2 ευρώ.
Στα Museo del Jamon -καταστήματα που ειδικεύονται στο jamon- δύο πιάτα γεμάτα jamon serrano και τρεις μπύρες κοστίζουν μόλις 9 ευρώ. Ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ό κρασί, σε σε μάλλον ακριβό εστιατόριο, προσφέρεται για 16 ευρώ.
Μπορεί να μη βρίσκουμε ποικιλία στο ύφος των μπαρ, αλλά όταν έχεις σιχαθεί να πληρώνεις ένα ποτό 8-10 ευρώ (και με συνοδευτικό, στην καλύτερη περίπτωση, κατουρημένα "αράπικα"), ποιός την χ...ζει την ποικιλία...
Ήπια capuccino -καθιστή- από 1,20 έως 2,50 ευρώ.
Τα καταναλωτικά αγαθά είναι κατά κανόνα πιο φθηνά απ'ότι στην Ελλάδα. "Ολα είναι πιο φθηνά εδώ!" επεσήμανε η Pilar, που γνωρίζει από Ελλάδα καθώς η αδελφή της είναι παντρεμένη στην Αθήνα κι έρχεται συχνά. Είναι η ίδια η Pilar που σέρβιρε κρασί από το σούπερ μάρκετ, κόστους 1,30 ευρώ, σε σνομπαρία λεσβία γνωστή της, για να της τη "σπάσει". Κι όταν η γνωστή εκθείασε το κρασί, της πέταξε στα μούτρα το πόσο κάνει για να την αφήσει σύξυλη.
Εντάξει, τα ενοίκια στη Μαδρίτη είναι πολύ τσιμπημένα.Οι μισθοί όμως είναι πολύ καλύτεροι από τους δικούς μας. Ο Γιάννης, μηχανικός με διδακτορικό, έπιασε την πρώτη του δουλειά με μισθό 1.600 ευρώ. Χωρίς μέσον. Με το βιογραφικό του.
Επίσης τα ταξί είναι ακριβότερα αλλά όχι και το χάλι της Στοκχόλμης.
Είσοδος στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Reina Sofia, 6 ευρουδάκια.
Το μετρό δαιδαλώδες. Σε καλή κατάσταση, εν γένει. Κι αυτό πάει παντού. Όχι σα το δικό μας, που είναι τρεις γραμμές όλο κι όλο και έχει και 20 λεπτά ακριβότερα...
Τα ρούχα, φιρμάτα και μη, επίσης κοστίζουν λιγότερο (καλά, αυτός ο Λάκης -ο Γαβαλάς ντε, ο εισαγωγέας των Burberry στην Ελλάδα-, θέλει πολύ ξύλο).
Στο μεγαλύτερο El Corte Ingles της Μαδρίτης, προσφέρθηκαν και κόντυναν ένα παντελόνι όχι μόνο αυθημερόν αλλά μέσα σε μιάμιση ώρα: "Ε, αφού φεύγετε αύριο να σας εξυπηρετήσουμε!" Τρελλά πράγματα δηλαδή! (Την τελευταία φορά που είχα βρεθεί στον Καρούζο, μου είχαν κάνει τη χάρη να πραγματοποιήσουν μία μεταποίηση στο λογικό χρονικό διάστημα των ... 10 ημερών).
Όπως μου εξήγησε η Pilar, στο συγκεκριμένο κατάστημα, μπορείς να επιστρέψεις ο,τιδήποτε αγόρασες και δε σου άρεσε μέσα σε τρεις μήνες. Δε χρειάζεται καν να επικαλεστείς κάποιο λόγο.
Η παρουσία της αστυνομίας είναι έντονη. Το τρομοκρατικό χτύπημα στην Atocha ήταν μεγάλο σοκ για τους Ισπανούς.
Δύο άγνωστες κυρίες, καθόλα αξιοπρεπείς, έσπευσαν να μας προειδοποιήσουν να μη περνάμε από τις υπόγειες διαβάσεις πεζών ούτε καν τη μέρα. Η παρουσία πολλών Ρουμάνων, Βουλγάρων και Αφρικανών του κοινού ποινικού δικαίου στη χώρα, προκαλεί συναισθήματα ανασφάλειας στους Μαδριλένιους. Λογικό.
Η μέση Ισπανίδα είναι λιγότερο κομψή από τη μέση Ελληνίδα. Η τελευταία βέβαια συχνά ρέπει στην υπερβολή (όταν, πάντως, η Σπανιόλα είναι κακοντυμένη είναι -πιστέψτε με- πολύ κακοντυμένη. Το κιτς που είδα στη Μαδρίτη, δε το έχω δει στην Αθήνα σε τόσο μεγάλη ποσότητα).

Η Μαδρίτη δε με απογοήτευσε.

Ναι, θα μπορούσα να ζήσω (και) στη Μαδρίτη.

Στοκχόλμη Μουσείο Νόρντισκα

Η διάνθιση της έκθεσης του Μουσείου Νόρντισκαμε τους λιλιπούτειους συλλέκτες ήταν "μία δροσερή νότα", για να χρησιμοποιήσω και μία στερεότυπη έκφραση του κοσμικού ρεπορτάζ.

Η κεντρική είσοδος του Μουσείου Νόρντισκα. Δεξιά αναρτημένη η αφίσα της έκθεσης των ιδιωτικών συλλογών.

Χομπίστες και τις συλλογές τους φιλοξενούσε στην προσωρινή του έκθεση το Μουσείο Νόρντισκα. Κάθε συλλογή είχε τη δική της μικρή ή μεγαλύτερη προθήκη επί της οποίας αναγραφόταν το όνομα, η ηλικία του συλλέκτη και λίγα λόγια για τη συλλογή. Συλλογές από μικροαντικείμενα ευτελούς ή και υπολογίσιμης αξίας (δαχτυλίθρες, νοσοκομειακά οχήματα-μινιατούρες, πρες παπιέ, κηροπήγια, κι ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς) ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη.

Η έκπληξη της έκθεσης: Παιδιά συλλέκτες που εξέθεταν δεκάδες ξύστρες, κουκλάκια, αυτοκινητάκια. Στις δικές τους προθήκες υπήρχε και φωτογραφία με τη φατσούλα τους. Αυτό που μου έμεινε; Η συλλογή από τα παιχνιδάκια που κρύβονται στα Kinder έκπληξη. Κάθε χρόνο, λέει, βγαίνουν 150 νέα μοντελάκια και για να αποκτήσεις όσα πιο πολλά μπορείς πρέπει να έχεις μεγάλο δίκτυο γνωριμιών ανά τον κόσμο. Και όχι, η εν λόγω συλλογή δεν ανήκε σε παιδί.

Σουηδικό design

To lobby του ξενοδοχείου Clarion

Καρέκλες που έχουν την ιστορία τους (Μουσείο Νόρντισκα )

Interiors διαφόρων δεκαετιών -Nordiska Museum

Απλές γραμμές, απαλά χρώματα, λειτουργικότητα, ριγέ και καρό υφάσματα, αποφυγή υπερβολών είναι σε γενικές γραμμές τα κύρια χαρακτηριστικά του σουηδικού design, το οποίο όμως δέχεται σφοδρή κριτική τα τελευταία χρόνια εκ των ένδον, από νεαρούς κυρίους σχεδιαστές. Οι Σουηδοί σχεδιαστές δραστηριοποιούνται στους τομείς της υαλουργίας, κεραμουργίας, επίπλων, εσωτερικής διακόσμησης, υφαντουργίας, μεταλλικών κατασκευών, graphic design καθώς και στο βιομηχανικό σχέδιο, αν και αυτό το τελευταίο μάλλον τείνει να ακολουθήσει τις διεθνείς τάσεις.

Οι Σουηδοί είνα πολύ περήφανοι για το design τους. Στο Εθνικό τους Μουσείο, εκτίθενται ένα σωρό χρηστικά αντικείμενα από τον 17, 19 20 και 21ο αιώνα. Στο μουσείο Nordiska εκτίθενται εσωτερικά δωματίων από το 1870 ως το 2000.
Επίσης, ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει στρωμένα με σερβίτσια τραπέζια από το 16ο έως 19 αιώνα.

Υ.Γ: Οι φωτό μου πάρθηκαν στα κλεφτά και ως εκ τούτου δεν διεκδικούν βραβείο αρτιότητας. Πλην όμως δίνουν μία ιδέα...

Ταξί α λα Σουηδικά.

Oδηγός ταξί στη Στοκχόλμη και να μη μιλά αγγλικά;! Κουλό. Κι όμως το 'τεφαρίκι' έπεσε σε μένα, την πρώτη κιόλας μέρα που πάτησα το πόδι μου στη "Βενετία του Βορρά". Ούτε ήξερε ένα πολύ γνωστό κτήριο, ούτε μπορούσε να γράψει σωστά την οδό στο GPS... Τα νεύρα μου. Κροάτης. Προφανώς άρτι εκπατρισθείς. Που δε τού'φτανε το χάλι του αλλά, χαμογελώντας κουτσοδόντικα, ήθελε να πιάσει και κουβέντα. Από που είμαι.Και τι ήξερα για την Κροατία. Επειδή το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η συμμαχία με τον Χίτλερ στο Β΄Παγκόσμιο, θεώρησα σκόπιμο να μην το αναφέρω. "Ε, basket ball!" είπα ενθουσιασμένη για το σωσίβιο που μου έριξα! Τι είπε θα σας γελάσω. Πάντως τελικά το ανακάλυψε το μέρος αφού τηλεφώνησε σε ομόγλωσσό του πρώτα. Έκοψε και κάτι κορώνες για την άσκοπη βόλτα και ζήτησε και εκατό συγνώμες. Πάλι καλά...
ΥΓ: Πανάκριβο το ταξί. Για μία απόσταση Ομόνοια- Νέο Ψυχικό, περίπου 21 ευρώ...Ευτυχώς που το συγκοινωνιακό τους δίκτυο είναι άρτιο.

Σουηδέζες μαμάδες. Όπως στην Κοπεγχάγη...

Και στην Στοκχόλμη, όπως στην Κοπεγχάγη (βλ.σχετ.post 29 & 31 Αυγούστου), οι μαμάδες με μωρά, νήπια και καρότσια πρωταγωνιστούν στους δρόμους και στα μέσα συγκοινωνίας της πόλης. Κι οι μπαμπάδες, όμως, από κοντά..Μόνο που τώρα, λόγω περισσότερου κρύου, τα μωρά δεν εκτίθενται πολύ αλλά είναι κουκουλωμένα στα καρότσια τους ή αλλού όπως ο κουνενές της φωτό...

Στοκχόλμη Οκτώβρης 2007

Όψη της πόλης από το Σκάνσεν (υπαίθριο μουσείο, μικρογραφία της χώρας)

Άπλα. Και στο έδαφος και στον ορίζοντα.

Γειτονιά με πρεσβευτικές κατοικίες.

Gamla Stan. Η παλιά πόλη.

Αριστοκρατική (βλ.ακριβή) περιοχή της Στοκχόλμης.

Που καλύτερα μπορείς να επανορθώσεις το μανικιούρ σου αν όχι στο ... μετρό;!

Κι εδώ βρίσκεις ποδηλάτες κάθε ηλικίας. Όχι τόσους πολλούς όσους στην Κοπεγχάγη, αλλά βρίσκεις...

Η Στοκχόλμη είναι χτισμένη πάνω σε 14 νησιά. Τα νερά της λίμνης Μελάρεν και της Βαλτικής από τα οποία βρέχεται η πόλη είναι τόσο καθαρά που επιτρέπεται το ψάρεμα μέσα στο κέντρο της πόλης.

Στο βάθος το Εθνικό Θέατρο. Προσωρινή έκθεση με έργα του Αλεξάντερ Ρόσλιν (Σουηδός του 18ου αι., αγαπημένος της αριστοκρατίας). Η μόνιμη έκθεση περιλαμβάνει Ρέμπραντ, Ρούμπενς, Γκογκέν, Σεζάν, Μονέ, Μανέ, Ελ Γκρέκο κ.α.

Με το tunnelbana (metro) πας παντού...

photos by poupsi-copyright reserved

Ώρα 02:οο πμ. Εγερτήριο. Πετάω στις 05:οο, βλέπεις... Ίσα που πρόλαβα να κοιμηθώ μία ώρα. Φρίκη. Στο αεροδρόμιο: Το on line check in σε κάνει να εξοικονομείς χρόνο. Αρκεί βέβαια να μην πέσεις σε ...εθνική ομάδα κατά την παράδοση των αποσκευών,which was my case...

- "Τι ομάδα είστε, παιδιά;"

-"Πυγμαχία!" απαντάνε τα παιδιά από τα οποία ζήτημα είναι να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα δυο -τρεις. Η κατατομή χαρακτηριστική όσο άλλωστε και τα ονόματα: Σαρίζ, Παπάζοφ... Πατριωτάκια της Τάμτα. Πάνε Αμερική μέσω Άμστερνταμ. Καλή επιτυχία, βρε...

Στο Αμστερνταμ σε αναμονή της πτήσης μου. Με το ειδικό όχημα που κινείται εντός των κλειστών χώρων του αεροδρομίου, μεταφέρεται ένας ιμάμης. "Τhere, you can sit there!" . Η οδηγός του οχήματος δείχνει στον ιμάμη τη θέση ακριβώς δίπλα μου. Και να φανταστείς όλες οι υπόλοιπες είναι άδειες. Ήμουν η πρώτη που έφτασε τόσο νωρίς στην Gate. Μία χαρά ήμουν μονάχη. Και τι επιμονή να τον καθίσει ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα μου! Σκύλα. Εκείνος πάλι, σαν να ντράπηκε και πήγε παραπέρα. Είπε και goodmorning. -"Goodmorning!" και σε σένα αλλά τόσο μαύρο ράσο σε απόσταση αναπνοής ε όσο νά'ναι δε το σηκώνει ο οργανισμός μου.

Στοκχόλμη επιτέλους: Κρυάκι αλλά όχι σοβαρό. Περί τους 8 βαθμούς. Είμαι προετοιμασμένη για πολύ περισσότερο και σχεδόν απογοητεύομαι. Πού θα το βάλω εγώ το hi tech πανωφόρι μου δηλαδή;! Κάνω τις δουλειές μου. Και μετά περπάτημα... 3 ωρίτσες για αρχή (και με μία ώρα ύπνο το βράδυ) καλά είναι...Στόχος να φθάσω στο ξενοδοχείο πεζή. Αδυνατώ να προσανατολιστώ. Χάρτης ξεχάρτης, ρωτώ συνέχεια. Και περπατώ. Δεν νιώθω τις πατούσες μου, φορώ και τακούνια λόγω της επαγγελματικής υποχρέωσης... Απόγευμα Οκτωβρίου στη Στοκχόλμη θυμίζει κρύο απόγευμα δικού μας Δεκεμβρίου. Οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο. Οι Σουηδοί έχουν μια απάθεια στη φάτσα. Οι Δανοί μου φάνηκαν πιο εκφραστικοί. Κι οι Δανέζες της Κοπεγχάγης πιο κομψές.

Στόχος επετεύχθη. Εφθασα στο ξενοδοχείο. Αδυνατώ να περιπλανηθώ άλλο,θα φάω εδώ. Εφαγα, λοιπόν. Παράγγειλα σαλάτα, που όπως απεδείχθη δεν ήταν σαλάτα και σούπα, που, κατ'αναλογία δεν ήταν σούπα. Η σαλάτα είχε τρια φασολάκια πράσινα, μισό ντοματάκι κι ένα μικρό ζυμαρένιο πράγμα στη μέση. Η δε σούπα, χα! Φανταστείτε ένα σφηνάκι με αμυδρώς τοματένιο περιεχόμενο. Φαρσέρ ο μάγειρας. Το πιάτο που επιστρατεύθηκε για να θεραπεύσει την αστοχία των πρώτων επιλογών, πολύ καλύτερο: Ψαρικά διάφορα παστά, ημίπαστα, μαριναρισμένα. Τα κλασικά τους. Τρία -τέσσερα κομμάτια. Μια χαρά. Και οποία ευτυχία: Το νερό της Στοκχόλμης είναι εξαιρετικό. Πίνεις νερό βρύσης και δεν εξαρτάσαι από τα πανάκριβα εμφυαλωμένα. Γιούπι!

Μια μπανιέρα γεμάτη με καυτό νερό αποτέλεσε τον επίλογο της μέρας: Ήταν τόσο ωραίο το συναίσθημα που αναφώνησα: "Δεν υπάρχει αυτό!" (που λέει κι ο φίλος Αντώνης)

MAP BORDERLİNE

Αρσάκειο Κολέγιο Τιράνων

Από την επίσκεψη Γ.Παπανδρέου (2000)

Πρόκειται για το πιο πρόσφατο σχολείο τής οικογένειας των Αρσακείων και το πρώτο εκτός ελλαδικού χώρου. Το ιδιωτικό Αρσάκειο Ελληνοαλβανικό Κολέγιο Τιράνων άρχισε να λειτουργεί το 1998 με την Α' τάξη τού Δημοτικού και αναπτύσσεται, καθώς οι μαθητές προχωρούν στις τάξεις, σύμφωνα με τις βαθμίδες τής αλβανικής εκπαίδευσης. Αυτή τη στιγμή το Σχολείο στεγάζεται σε πέντε ενοικιαζόμενα κτήρια στα Τίρανα.
Ήδη όμως έχει αγοραστεί οικόπεδο εκατό στρεμμάτων λίγο έξω από την αλβανική πρωτεύουσα, στον δρόμο προς Ελβασάν. Εκεί, έχει ξεκινήσει η ανέγερση ενός σύγχρονου, πρότυπου σχολικού συγκροτήματος με αυτόνομα κτήρια για το νηπιαγωγείο, το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο, με όλους τους απαραίτητους βοηθητικούς χώρους για τη διδασκαλία, με ιδιαίτερα κτίσματα για το θέατρο, τη βιβλιοθήκη και τη διοίκηση, με κλειστό γυμναστήριο, γήπεδα και στάδιο με κερκίδες, με οικοτροφείο και κατοικίες εκπαιδευτικών.

http://www.arsakeio.gr/index.php?Itemid=79&id=24&option=com_content&task=view

Στο Αρσάκειο φοιτούν ο γιός του Νάνο και γόνοι αστικών οικογενειών.Το Ελληνοαλβανικό Κολέγιο ανταγωνίζεται άλλα τρία δίγλωσσα σχολεία που λειτουργούν στα Τίρανα. Ο 16χρονος γιος του Φάτος Νάνο και άλλοι 429 γόνοι αστικών οικογενειών της αλβανικής πρωτεύουσας, στις οποίες συγκαταλέγεται το μισό υπουργικό συμβούλιο και ανώτατοι αξιωματούχοι της γείτονος, διδάσκονται Μαθηματικά, Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, Λογοτεχνία και Δημοκρατικό Πολίτευμα στην ελληνική γλώσσα. Για να πάνε σχολείο διασχίζουν καθημερινά το πιο γερό έργο ένωσης των λαών, τη γέφυρα εκπαιδευτικής διπλωματίας που έστησε η μαμά των Αρσακείων, η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, με τη διαχρονική στήριξη των ηγεσιών του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, στο δρόμο από τα Τίρανα προς το Ελμπασάν.Το Αρσάκειο Ελληνοαλβανικό Κολέγιο Τιράνων, που αποσπά ενθουσιώδεις εκθέσεις από τους Αλβανούς επιθεωρητές εκπαίδευσης, φέρει τις υπογραφές όλων των υπουργών Εξωτερικών από την εποχή του κ. Κ. Παπούλια μέχρι τη σημερινή της κυρίας Ντ. Μπακογιάννη. Ανταγωνίζεται άλλα τρία δίγλωσσα σχολεία, που λειτουργούν στα Τίρανα υπό την αιγίδα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, της ιταλικής και της τουρκικής πρεσβείας. Το τουρκοαλβανικό σχολείο είναι το παλαιότερο στην περιοχή. Η παρουσία του έχει τα χαρακτηριστικά άσκησης λαϊκής πολιτικής. Στους μαθητές του χορηγεί ρούχα και φαγητό.

Αναδημοσίευση από εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος" (11/10/07)
http://diavatirio.net/diavat/news.php?extend.1512

Σάββατο βράδυ

Δηλαδή όποιος δεν πάει σε σκυλομάγαζα, όποιος δεν επιθυμεί να στριμωχτεί σε μπαρ, να πιει μισή μεζούρα ποτού και να φάει φυστίκια με ούρα, πρεπει να κόψει τις φλέβες του Σάββατο βράδυ;

Ούτε ένα πρόγραμμα της προκοπής στην τηλεόραση. Διοτι προφανώς οι ιθύνοντες των καναλιών είναι πεπεισμένοι ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων κάνει όλα τα παραπάνω τέτοια μέρα... Φανταστείτε ότι η εκπομπή του Χαρδαβέλλα φαντάζει...όαση μπροστά στα άλλα. Περί εξωγήινων τεχνολογιών ο λόγος...Κι όχι, δεν έχω Nova. Ευτυχώς όμως έχω dvd. Γκρρρρ...

Οι Τέσσερις κατά Ταρίφαν Εντολές.

"Ταρίφας", κάργα λαϊκός, θέλησε σήμερα να μοιραστεί μαζί μου το απόσταγμα της σοφίας του αναφορικά με τις "γυναίκες πολλών κυβικών".
Κατ'εκείνον, λοιπόν, πέντε είναι τα βασικά σημεία στα οποία οφείλει μία γυναίκα που "μετράει" να εστιάσει προκειμένου να μη βγει χαμένη από το παιχνίδι της ζωής.

1ον "Προσωπικότητα και εγωισμός. Ποτέ μη βάζεις κανέναν πάνω από σένα".

2ον "Να έχεις πάντα δική σου δουλειά"

3ον "Να παντρευτείς άντρα "που να φορά παντελόνια". Κι όχι μονο ένα ζευγάρι παντελόνια αλλά δύο!"

4ον "Ποτέ να μην απέχεις από το ...Εγκλημα. Κι ο άντρας σου θα πρέπει να είναι "εγκληματίας της αγκαλιάς".


Σοκ και δέος με κατέλαβαν!
"Με προβληματίζετε, ειδικά ως προς την εντολή υπ'αρ. 3" ομολογησα ενεή. Και εξήγησα: "Αλλος συνάδελφός σας, προ μηνών, είχε αποφανθεί πως ο άντρας που θα παντρευτώ θα πρέπει να είναι "κουφός και μουγγός και με τα προτερήματα Φιλιππινέζου οικιακού βοηθού".... Κι εσείς τώρα μου ομιλείτε περί "παντελονιών", ήτοι αντρίλας καθώς και περί "εγκλημάτων αγκαλιάς", ήτοι πάθους!" ....

"Κοπελιά, αν πάρεις "φιόγκο", θα πέσει κέρατο μετά!" με τάπωσε ο μέντορας. Εχοντας φθάσει στον προορισμό μου, η συζήτηση διεκόπη. Ευελπιστώ πως, όταν τον "ξαναπετύχω", θα μου διευκρινίσει ποιός θα κερατώνει ποιόν. Και μου λέτε μετά για cognitive psychology. Μπείτε, μωρέ, σε ένα ταξί!

Surpriiiiiiiise!!!

Α, κι ο ταξιτζής που με πήρε κούρσα σήμερα, όχι μόνο ανταπέδωσε την "καλημέρα", αλλά είπε κι "ευχαριστώ" όταν έλαβε το αντίτιμο της κούρσας. Και το πιο "κουλό": Στο ηχοσύστημά του, δεν άκουγε Ζαζόπουλο αλλά Βέρντι... Πάει...αρχίζουν και χαλανε κι αυτοί!

Μετανάστες καριέρας

H φίλη μου η Θελξινόη, ικανή συνάδελφος και καλό παιδί, ήταν πολύ απογοητευμένη χθες. Ζήτησε αύξηση (παίρνει το βασικό) και η ικανοποίηση του αιτήματος παραπέμφθηκε στις καλένδες (η πρώτη και τελευταία αύξηση που είχε λάβει ανερχόταν στο ύψος των ... 60 ευρώ)... Ζήτησε να αναλάβει έναν τομέα, τα ίδια.
Η Μαρία δεν είναι κολλητή των προϊσταμένων. Κάνει αξιοπρεπώς τη δουλειά της και με ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Στο πρόσωπό της συντρέχουν όμως δύο βασικά μειονεκτήματα: Πρώτον, είναι γυναίκα και εργάζεται σε ένα βαθιά φαλλοκρατικό χώρο. Δεύτερον, δεν είναι πουτάνα. Ειδικά το τελευταίο, δύσκολα συγχωρείται.
Ετσι λοιπόν, σκέφτεται σοβαρά -και εκείνη- την εναλλακτική της αναζήτησης μιας δουλειάς στας Ευρώπας.
Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι από τότε που κι εγώ άρχισα να συζητώ το ενδεχόμενο αυτό, διαρκώς πέφτω πάνω σε γνωστούς και φίλους που γυροφέρνουν τη σχετική ιδέα στο μυαλό τους.
Ο Σπύρος, με καλή θέση σε ιδιωτική εταιρία, με εξέπληξε πρόσφατα όταν μου είπε ότι ήδη έχει στείλει βιογραφικά στις Βρυξέλλες.
Ο φίλος μου ο Γιάννης, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, έλεγε πως θα προτιμούσε τη βόρεια Σουηδία αλλά η επιθυμία του αυτή είναι ασύμβατη με το χόμπι της γυναίκας του που είναι χειμερινή κολυμβήτρια.
Νομίζω ότι είμαστε στις απαρχές μίας τάσης που θα στέλνει απογοητευμένους Ελληνες στο εξωτερικό για μία δεύτερη ή τρίτη καριέρα.
Πριν από χρόνια ούτε κι εγώ ούτε και πολλοί άλλωστε από τον κύκλο μου θα συζητάγαμε κάτι τέτοιο. Οι συνθήκες βέβαια ήταν διαφορετικές. Μόλις είχε ξεκινήσει η ελεύθερη διακίνηση και εργασία στην ΕΕ.
Με την πάροδο των ετών, η εμπειρία της ελληνικής πραγματικότητας σε συνδυασμό με το άνοιγμα των ευρωπαϊκών οριζόντων, έκανε κάποιους από μας να αναθεωρήσουμε το "πατρίδα μου γλυκειά" ...
Όχι ότι είναι πολύ εύκολο. Δεν είναι όμως κι ακατόρθωτο. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία...

Μαύρης τρύπας συνέχεια...

Στις 18 Σεπτεμβρίου (Η Μαύρη Τρύπα) έγραφα τον πόνο μου για όσα έχουν μυστηριωδώς χαθεί εντός της οικίας μου.

Θα ήθελα να ανακοινώσω ότι ένα από αυτά, το κινητό μου, βρέθηκε. Βρέθηκε αφού είχε μοσχοπλυθεί στο πλυντήριο, εγκλωβισμένο σε μία πετσέτα...

(Σχεδόν) σκυλίσια μέρα

Κακή μέρα. Η παθογένεια, που χαρακτηρίζει συγκεκριμένο επαγγελματικό χώρο, ήταν ιδιαίτερα αισθητή σήμερα. Δεν εκπλήττομαι μεν, δεν το παίρνω κι απόφαση δε.... Αποτέλεσμα να απογοητεύομαι διαρκώς. Προσπαθώ να αυτοπαρηγορηθώ ότι τα πάντα ρει και ότι οι καιροί έχουν γυρίσματα. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί κατά το παρελθόν περίτρανα, φευ είναι αδύναμο αυτήν την ώρα να αναστρέψει τη διάθεσή μου.

Θα πάω να διαβάσω ένα από τα νέα μου βιβλία, κάτι της Τζέιν Όστιν. Η μυθιστοριογραφία με θέμα τον 19ο αιώνα, τελευταία, λειτουργεί πολύ ανακουφιστικά. Είτε σε dvd είτε σε βιβλίο είναι το τέλειο καταφύγιο αυτήν την περίοδο.

Δυστυχώς ατύχησα από πλευράς γάτου: Αυτοακυρώνεται ως αγχολυτικό ο γελοίος μην επιτρέποντάς μας να τον χαϊδέψουμε παρά μόνο σε συγκεκριμένα σημεία, ορισμένες μέρες και ώρες... Life stinks

(Τι κάνετε, αλήθεια, όταν νιώθετε αποπνικτικά; Ετσι, για να δώσουμε και μια τυπική χροιά λευκώματος...)

Κι ο κατάλογος είναι μακρύς...

Bραδάκι Σαββάτου,στην πλατεία Βάθης: Μπήκαμε δύο φίλοι διπλοκούρσα σε έναν κοιλαρά ταξιτζή, που μετέφερε ήδη έναν νεαρό καθισμένο στη θέση του συνοδηγού.
Στο κασετόφωνο ακούγονται σκυλάδικα από τα χειρότερα του είδους. Στο κόκκινο φανάρι λοιπόν της Βάθης, λίγο πρίν στρίψουμε για Χαλκοκονδύλη, ο 'ταρίφας' πετιέται έξω από το αμάξι και σπεύδει στο πορτμπαγκάζ. Κάτι παίρνει και ξαναμπαίνει στο όχημα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά αντιληφθήκαμε ότι ο υπηρετών τη δημόσια συγκοινωνία οδηγός, είχε βγάλει από το πορτ μπαγκάζ το .... αγγούρι του. Το οποίο άρχισε να το τρώει συνοδεία των ηχηρών "σλουρπ", "τσομπ-τσομπ".
Σιγά τα ωά θα μου πείτε.... Όντως, εδώ ένας άλλος προ καιρού είχε φάει .... σουτζουκάκια μες στο αμάξι, με αποτέλεσμα την πρόκληση τάσεων λιποθυμίας από τη σκορδίλα σε εμάς τους δύσμοιρους επιβάτες.
ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΟΙ .... ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ!

Γκάλοπ - αποτελέσματα

Ωστε είτε ο Βενιζέλος θα ηγηθεί της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης είτε ο Γιώργος αλλά σε προσωρινή βάση καθώς το κόμμα, μετά από την εξέλιξη αυτή, θα οδηγηθεί σε διάσπαση. Αυτά είναι τα πλέον πιθανά σενάρια σύμφωνα με το σούπερ μίνι γκαλοπάκι του blog. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Ευχαριστώ όσους ψήφισαν
(και φυσικά τη μαμά μου και το μπαμπά μου που με έκαναν τόσο χαρισματική, λαμπερή κλπ κλπ)

Αντίο

Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών, ώρα 11 πμ.

Οι τρεις νεαροί "γαμπροί" εξ Αλβανίας έχουν πιάσει καλό πόστο πίσω από το παγκάκι της στάσης. Ενα τσούρμο από Πολωνεζάκια περιμένει από ώρα το σχολικό λεωφορείο για το πολωνικό σχολείο του Χολαργού. Ανάμεσά τους δύο όμορφες πιτσιρίκες που, έχοντας αντιληφθεί το ενδιαφέρον των Αλβανών, επιδίδονται σε όλες αυτές τις σαχλίτσες που κάνουν τα κοριτσάκια κινούμενα από έξαψη και αμηχανία: Υστερικά γελάκια, πλάγια βλέματα, λικνιστικό βάδισμα μέχρι τη μέση του δρόμου ("όχι, δε φαίνεται ακόμη το σχολικό!").

Ο συνομήλικος συμμαθητής τους, με το ξανθό "κοκκοράκι" στο μαλλί και την ογκώδη τσάντα στην πλάτη, παρασύρεται από το πνεύμα ευφορίας αγνοώντας την αιτία του. Μόνο τούμπες δεν κάνει...

Ο ένας από τους "γαμπρούς", αυτός με τις φράντζες α λα Ρόμπερτ Ουίλιαμς τη δεκαετία του '70 και το αμάνικο μπλουζάκι, περνάει επιδεικτικά μπροστά από τα τιτιβίζοντα Πολωνεζάκια κι ανταλλάσσει ένα αστείο με τους άλλους που παραμένουν στο πεζούλι πίσω από τη στάση.

Ο Πακιστανός (Μπαλινέζος...γουοτέβερ) με το μόνιμο κουτσοδόντικο χαμόγελο, που περιμένει όρθιος στο δρόμο -και όζει like hell- ξύνει την κατάμαυρη πατούσα του. Η μοναχική σαγιονάρα, μόνη στο οδόστρωμα, παραλίγο να ισοπεδωθεί από έναν βιαστικό ταρίφα, που άδειασε το ανθρώπινο φορτίο του ακριβώς μπροστά στη στάση. Μια ακαταλαβίστικη βρισιά γλίστρησε από χείλη του μελαψού κακομοίρη. Εκτόνωσε τον εκνευρισμό του ξύνοντας τ'αχαμνά του αυτή τη φορά.

Το μαντηλοδεμένο κοριτσάκι, λίγο πιο 'κει, έβαλε τα γέλια. Έριξε μια ματιά στην επίσης μαντηλοδεμένη μητέρα του με το ρούχινο μπόγο στην αγκαλιά. Κάτι του φώναξε επιτακτικά και το κοριτσάκι έτρεξε κοντά της κατσούφικο.

Την εικόνα συμπλήρωναν τρία-τέσσερα θηλυκά από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Σωματοκατασκευές τύπου Βερούλη με μίνι, λευκά μποτάκια... Οι Ρωσίδες καλλονές-πόρνες δεν κυκλοφορούν με τη συγκοινωνία.

Η παρουσία ενός ηλικιωμένου με το σακουλάκι φαρμακείου στο χέρι δεν είναι ικανή να μετριάσει το συναίσθημα αποξένωσης που με κυριεύει...

Η αλλαγή στην ανθρωπογεωγραφία της περιοχής,συντελούνταν χρόνια αργά -αργά στην αρχή, με καταιγιστικό ρυθμό τα τελευταία δύο-τρία χρόνια.
Σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, το κέντρο αποτελεί πόλο έλξης των μεταναστών. Η αλόγιστη εισδοχή αλλοδαπών (είναι γνωστό ότι επί χρόνια, την κρίσιμη δεκαετία του '90, το ΠΑΣΟΚ έκλεινε τα μάτια μπροστά στην ανυπαρξία σχετικού νομοθετικού πλαισίου) αλλοίωσε τόσο βίαια την ανθρωπογεωγραφία του κέντρου που οι μόνιμοι κάτοικοι είτε τράπηκαν σε άτακτη φυγή προς περιοχές που διατηρούν ακόμη το μεσοαστικό τους χαρακτήρα (πχ Χαλάνδρι) είτε παρέμειναν συσσωρεύοντας συναισθήματα απέχθειας ή και μίσους για τους "εισβολείς". Φυσικοί αποδέκτες των συναισθημάτων αυτών δεν είναι οι κάθε λογής Miserables αλλά οι κοντόφθαλμοι και ανίκανοι πρωταγωνίστές του πολιτικού σκηνικού. Αλλά αυτοί δεν είναι εύκολοι στόχοι. Απλά μόνο 'στόκοι'.

Η ηρωική διάσταση της προσωπικότητάς μου δεν είναι τελικά τόσο ισχυρή ώστε να ηγηθώ του νέου"εθνικοαπελευθερωτικού" αγώνα διάσωσης του κέντρου.

Γι'αυτό, παππού με το σακουλάκι στο χέρι, λέω να την 'κάνω' κι εγώ σιγά-σιγά... Έτσι, για να μουτζώνομαι όταν μετά από χρόνια και μετά από την πλήρη απαξίωση της περιοχής, έρθουν οι καλλιτεχνο-γιάπηδες και την κάνουν cult.

Πάτησα έναν πεζό, πειράζει;

Θα το ... ρίξω το επίπεδο, σας προειδοποιώ, αλλά δεν πάει άλλο: Ρε παιδιά, από τους κουτσαβάκηδες-επιβήτορες-αλήτες κ.ο.κ. της ασφάλτου, ποιος θα μας σώσει;
Τα τελευταία δύο χρόνια διαπιστώνω έντρομη ότι η κατάσταση στους δρόμους έχει εκτραχυνθεί όχι μόνο εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου αριθμού αυτοκινήτων αλλά κυρίως εξαιτίας του δολοφονικού τρόπου οδήγησης μιας μεγάλης μερίδας οδηγών-κάφρων ή οδηγών-ούφο.
Η τελευταία κατηγορία μπορεί κάποια στιγμή να προκαλέσει μέχρι και συναισθήματα συμπάθειας ή έστω μέτριας αντιπάθειας ("ε τον καημένο, τι φταίει που ξεκλήρισε ένα σόι ολόκληρο στο πολυμορφικό, αφού είναι γκαβούλιακας", "έλα μωρέ, μη συνερίζεσαι το μαθουσάλα, λογικό είναι να περάσει με κόκκινο, στην ηλικία του δεν έχει και πολύ χρόνο στη διάθεσή του!", "Γυναίκα είναι, το αφύσικο θα ήταν να ΜΗΝ βάφεται στο καθρεφτάκι!")
Αν θέλετε, ο νομικός χαρακτηρισμός που προσιδιάζει στα τροχαία ατοπήματα της κατηγορίας των οδηγών-ούφο είναι εκείνος της αμέλειας (από βαρεία έως ελαφρά).
Αντιθέτως η συμπεριφορά των οδηγών-κάφρων εμπεριέχει κάποια μορφή δόλου ("γνωρίζω ότι θα προκαλέσω ατύχημα αλλά στα παπάρια μου" ή, στην καλύτερη περίπτωση, "γνωρίζω ότι υπάρχει ενδεχόμενο ατυχήματος αλλά ελπίζω ότι θα το αποφύγω επειδή είμαι οδηγάρα!")
Σε τι να πρωτοαναφερθεί κανείς; Στα "φτιαγμένα" που τα οδηγούν διψασμένοι για αίμα φυγόδικοι και παρανοϊκοί λιγδιάρηδες ή στα αυτοκίνητα τύπου "κοίτα τι μεγάλο που το έχω!" ...
Ο Κ.Καββαθάς έχει εύστοχα αποτυπώσει στα άρθρα του την τραγωδία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους με θλιβερούς πρωταγωνιστές διάφορους συμπλεγματικούς καθώς και την ιδιότυπη σχέση του Ελληνα με το αυτοκίνητο (www.kavvathas.gr). Παραθέτω ένα απόσπασμα:

Αυτό που με κάνει να φέρνω στο νου το «είπανε της γριάς να... κι αυτή το...» είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα γέμισε τεράστια, ενεργοβόρα, ανασφαλή (λόγω βάρους και, στις περισσότερες περιπτώσεις, κακών αναρτήσεων) αυτοκίνητα, τα οποία οδηγούν άνθρωποι που στην πλειονότητά τους δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτα. Η δουλειά μου μου επιβάλλει να οδηγώ ΟΛΑ τα αυτοκίνητα που παίρνουμε στους 4Τ. Κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό μοντέλο. Αυτό μου επιτρέπει να παρατηρώ τις συμπεριφορές των οδηγών. Με το Panda, με αντιμετώπιζαν σαν κατώτερη μορφή ζωής. Με την BMW 645CSi, ήρθαν τα πάνω, κάτω. Ο δρόμος άνοιξε σαν τη θάλασσα στη γνωστή παραβολή της Παλαιάς Διαθήκης και μόνο ένα «φτιαγμένο» Civic ξεπέρασε τα 240 χ.α.ώ. για να «μου δείξει». Θα μπορούσα να τον έχω «πατήσει», αλλά εκείνος πήγαινε για κόντρα κι εγώ για να πετάξω αεροπλάνο, γι’ αυτό αποφάσισα ότι τον έχω χεσμένο, όπως όλα τα συμπλεγματικά άτομα που τρομοκρατούν τον κόσμο με τα συναρμολογούμενά τους. Δε θα σταματήσω να λέω ότι οι δημόσιοι δρόμοι δεν είναι πίστες και πως, αν κάποιος θέλει να βγάλει το άχτι του, τα απωθημένα του, να δείξει τι «οδηγάρα» είναι, δεν έχει παρά να πάρει αγωνιστική άδεια, να φορέσει φόρμα, μπαλακλάβα, κράνος και γάντια, και να λάβει μέρος σε αγώνες. Τα υπόλοιπα, εκτός από πολιτική αφασία και άγνοια της σωστής οδήγησης, χαρακτηρίζονται από αισθητική φανοποιού της δεκαετίας του ’60, κάτι που είναι... χειρότερο απ’ όλα τα προηγούμενα.

http://www.kavvathas.gr/show.php?cat_id=146&page_id=618

Το μυστικό της αιώνιας νεότητας

...από την εκλιπούσα Lucille Ball:

The secret of staying young is to live honestly, eat slowly, and lie about your age.

("Το μυστικό για να παραμείνεις νέος είναι να ζεις μία έντιμη ζωή, να τρως αργά και να λες ψέματα για την ηλικία σου")

Hugh vs Hugh

Ο Hugh Grant όσο γοητευτικός κι αν είναι απέχει πολύ από το να θεωρείται πρότυπο.
Τουναντίον ο Hugh Laurie μπορεί κάλλιστα : Πρωταγωνιστεί στο Dr House ("Ιατρικές υποθέσεις"), που προβάλλεται από το Star κάθε Σάββατο 18:45.

Αυτός κι αν είναι Rainessance Man. Bρετανός, με σπουδές και μουσική παιδεία, ταλαντούχος, πολυβραβευμένος, με αξιοζήλευτη καριέρα και οικογενειάρχης. Όταν δεν έχει γυρίσματα για το σίριαλ επιστρέφει στο Λονδίνο όπου και ζει μόνιμα. Εκτός από ηθοποιός θα μπορούσε κάλλιστα να κερδίσει τα προς το ζειν ως συνθέτης ή συγγραφέας.

“He was a very gentle soul and, I think, a very good doctor. And I'm probably being paid more to become a fake version of my own father.” δήλωσε κάποτε αναφερόμενος στο γιατρό πατέρα του.

Η ζωή μου είναι τόσο βαρετή που καταντάει ενοχλητικό

"I just don't believe in love at first sight any more, even though I've based my whole career on the concept. In my experience, power, money and influence always attract the opposite sex. It's something that I've always exploited - with good results."

"Basically, my life is so boring, it's embarrassing."

"I don't particularly like babies. I don't mind them for about four minutes. That's my max. After that I can't quite see what everyone's fussing about."

"Women are frightening. If you get to 41 as a man, you're quite battle-scarred."

Hugh Grant