28 εκατομμύρια δολλάρια κι ένα δεντράκι

Στο ραδιόφωνο, ο δημοσιογράφος ασχολούνταν με το γνωστό θέμα SIEMENS . Εκτός από τα πολυτελή ακίνητα που ο φυγόδικος Καραβέλας είχε αγοράσει στην Ουρουγουάη, δεν είχα γνώση άλλων στοιχείων της υπόθεσης. Ακούγοντας λοιπόν την εκπομπή, καθοδόν προς τη δουλειά, έμαθα ότι ο γενικός εισαγγελέας της λατινοαμερικανικής χώρας, επιδεικνύοντας καλά αντανακλαστικά, ενημέρωσε την αρμόδια ελληνική αρχή, ότι ένα μεγάλο ποσό είχε εισαχθεί στη χώρα από Ελληνα υπήκοο. Το ποσό ανήρχετο σε ... 28 εκατομμύρια δολλάρια! Άκουσα καλά;! ΕΙΚΟΣΙ ΟΚΤΩ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΛΑΡΙΑ;!!!;;;;!!!!
Εμεινα με ανοιχτό το στόμα...
Το έκλεισα όταν διαπίστωσα ότι ένα φορτηγό με πορτοκάλια είχε σταθμεύσει στη δεξιά λωρίδα της οδού Βεϊκου. Επάνω στη λωρίδα... Με άνεση. Και για κάποιο λόγο εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα μια άλλη σκηνή που διαδραματίστηκε το πρωί στη γειτονιά μου στο κέντρο της Αθήνας, όπου ένας μεσόκοπος γενειοφόρος κύριος διαμαρτυρήθηκε στον οδηγό μπουλντόζας επειδή την είχε σταθμεύσει σχεδόν επάνω σε ένα από τα ελάχιστα δέντρα της περιοχής. "Τι σου φταίει, ρε μάστορα, το δεντράκι;"...
Θλίψη... Τα λαμόγια να διαφεύγουν πάμπλουτα σε εξωτικές χώρες και ο φουκαράς μικρομεσαίος να παλεύει για να διασφαλίσει ένα δεντράκι. Την ανάσα του.

Έλα μ....ί στον τόπο σου!

Αγιος Παντελεήμονας Αχαρνών, τρεις τέσσερις μέρες πριν. Μαντήλες βλέπω συχνά να κυκλοφορούνε στην περιοχή. Τσαντόρ, όμως, ιρανικού τύπου, πρώτη φορά αντίκρυσα. Αλήθεια, τι επίδραση μπορεί να έχει στην ψυχοσύνθεση ενός νηπίου το θέαμα της μάνας - 'χάρου' με τα μαύρα νυχθημερόν;! Αναρωτιέμαι...Προσωπικά πάντως ένιωσα να προσβάλλομαι βαθύτατα ως γυναίκα. Και δεν είναι μόνο το Ισλάμ. Η ακραία έκφανση οποιασδήποτε θρησκείας απάδει της ανθρώπινης αξίας.

... και για να συμπληρωθεί η αλλοπρόσαλη, πλέον, ανθρωπογεωγραφία της γειτονιάς μου ιδού, με πέντε-έξι λεπτά διαφορά η μία λήψη από την άλλη, και ένας εκπρόσωπος της ... ρώσικης μαφίας!

Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ή Μέση Ανατολή;

Τεράστια ζημιά έπαθαν οι καταστηματάρχες του κέντρου της Αθήνας εξαιτίας των πρόσφατων επεισοδίων βίας κι ο δήμος της Αθήνας φρόντισε να τους ... υποστηρίξει αφήνοντας δεκάδες (ή μήπως εκατοντάδες) λαθρομετανάστες να εμπορεύονται λαθραία προϊόντα μέσα στην καρδιά της πόλης: Η φωτό ελήφθη παραμονή Πρωτοχρονιάς στο Σύνταγμα (αρχές Ερμού).

Δεν έχει σημασία πια

Η ψυχολογική επιβάρυνση που όλοι μας νιώθουμε αυτές τις μέρες εξαιτίας των πρωτόγνωρων επεισοδίων κάπως θα έπρεπε να εκτονωθεί. Γυμναστήρια, αχαλίνωτο σεξ (where, where?!?!), προπηλακισμός συν-οδηγών στους αθηναϊκούς δρόμους, ξυλοδαρμός και βρώση Αφγανών μεταναστών (αγαπημένος 'μεζές' σε μας που κατοικούμε στον Αγιο Παντελεήμονα, σύμφωνα με την 'Ελευθεροτυπία' ), κατάχρηση αλκοόλ, αλλεπάλληλες αλλαγές χρώματος μαλλιών (για γυναίκες ), αυνανισμός κ.α. αποτελούν συνήθεις διεξόδους του στρες σε καιρούς δύσκολους ...
Προσωπικά, αφού ανέλυσα το κοινωνικό φαινόμενο με τον ευρύτερο κύκλο φίλων και γνωστών και μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω πως θέλω να φύγω από την κ....χώρα αυτή και να μη λαμβάνω ούτε e mail, αφού μπούχτησα από τις επιδόσεις του Νέρωνα, όπως αυτές προβάλλονταν από τα ηλεκτρονικά μίντια μέχρι τελικής πτώσεως (των τηλεθεατών), το έριξα στην ψυχοθεραπεία δια της -λίαν αποτελεσματικής, σας διαβεβαιώ- μεθόδου της πολύωρης παρακολούθησης σίριαλ.
Αφού εξάντλησα τρεις κύκλους του άκρως ψυχαγωγικού Boston Legal, σειρά πήρε η παλαιότερη αλλά επίσης επιτυχημένη αμερικανική σειρά The Sopranos.
Από τις επτά το απόγευμα χθες μέχρι και λίγο μετά τα μεσάνυχτα, οι περιπέτειες του μαφιόζου του Ν.Τζέρσι Τόνι Σοπράνο και η σχέση μίσους κι ενοχών που τον συνδέει με τη σκατόγρια μητέρα του, με ταξίδεψαν μακριά από την καταρρέουσα ελληνική πολιτεία κι άδειασαν το μυαλό μου επιτρέποντας μου να κοιμηθώ ήρεμα.
Ο τρόμος μου μήπως καώ ζωντανή στο κέντρο της Αθήνας από αδέσποτη μολότωφ έχει πλέον μετατραπεί σε μία -ευκολότερα αντιμετωπίσιμη- ανησυχία μήπως τελειώσουν τα επεισόδια (της σειράς!) γρηγορότερα απ'ό,τι υπολογίζω και μήπως στη συνέχεια δεν βρεθεί κάποια άλλη τηλεοπτική σειρά που να μπορεί να μου προσφέρει παρηγοριά.
Όσο για τα επεισόδια βίας, αυτά είτε συνεχισθούν είτε αντιμετωπισθούν, δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη για το εδώ και χρόνια διαφαινόμενο αλλά ουδέποτε παραδεδεγμένο από τη συλλογική μας συνείδηση 'μη- μέλλον', που οι ίδιοι επιφυλάξαμε στη χώρα μας.

Ευχαριστώ το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ

Μου έλεγε πρόσφατα μία φίλη πως μία γνωστή της αναγκάστηκε να πουλήσει το διαμέρισμά της σε κεντρική λεωφόρο της Νέας Σμύρνης καθώς τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε στο ισόγειο μπαρ, ιδιοκτησίας γνωστης γυμνάστριας.
Οι διαμαρτυρίες των ενοίκων για τη φασαρία, τη δέσμευση των χώρων στάθμευσης προς τους υπεύθυνους της επιχείρησης είχαν ως αποτέλεσμα τον προπηλακισμό, τις απειλές εναντίον της περιουσίας τους ("θα βρεις καμένο το αμάξι") και, εν κατακλείδι, εναντίον της ζωής τους. Η φίλη της φίλης συνειδητοποίησε το μοναχικό χαρακτήρα του αγώνα της για τη διασφάλιση των αυτονόητων (η δημοτική αρχή απούσα, η αστυνομία απούσα, το κράτος σε πλήρη διάλυση) και αναγκάστηκε να υποχωρήσει πουλώντας το διαμέρισμά της.

Στο Γκάζι, όπως διάβαζα χθες σε ρεπορτάζ, οι κάτοικοι έρχονται σε καθημερινή αντιπαράθεση με τους διάφορους 'μπράβους' των ποικίλων μαγαζιών της περιοχής, οι οποίοι με απόλυτο κυνισμό τους λένε: "Αφού θα φύγετε κι εσείς από δω, τι το παλεύετε;!"

Λαδώματα σε παράγοντες της δημοτικής αρχής, αστυνομία άτολμη (ελπίζω όχι και διεφθαρμένη) που χωρίς πολιτική υποστήριξη αδυνατεί να λάβει δραστικά μέτρα, ο τάδε επιχειρηματίας που είναι κολλητός (βλ.χρηματοδότης) του δείνα πολιτικού προσώπου, το επιχείρημα κάθε 'έντιμου επιχειρηματία' ("δίνω δουλειά σε τόσους ανθρώπους, θα πεινάσουν οικογένειες άμα με κλείσετε") και ιδού, η παθολογία της πολιτικής διαπλοκής αναδεικνύεται περίτρανα μπροστά στα μάτια όσων διεκδικούν το δικαίωμα να ζουν ανθρώπινα. Να μπορούν να ξεκουραστούν κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, να παρκάρουν σε απόσταση λογική από το σπίτι τους, να μη νιώθουν ότι απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα επειδή κάποιος μαγαζάτορας έχει θέσει ως στόχο την αύξηση του τζίρου κατά χ ποσοστό.
"Οπότε, μου επεσήμανε ένα φιλικό πρόσωπο, μην παραπονιέσαι εσύ που ζεις ανάμεσα στους Αλβανούς και τους Ασιάτες. Σκέψου να είχες να κάνεις με μπράβους και τη μαφία της νύχτας!"
Σωστό κι αυτό..

Το θλιβερό στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν φαίνεται το παραμικρό φως στο βάθος του τούνελ... Η μοίρα του κέντρου της πόλης, όπως την ονειρεύονται οι μαγαζάτορες με την ανοχή των πολιτικών τους προστατών, είναι να μετατραπεί σε ένα πελώριο μπαρ. Κι ό,τι απομείνει ελεύθερο καταλαμβάνεται από τους πιο εξαθλιωμένους της γης, που συρρέουν τα τελευταία χρόνια στην πόλη μας...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_28/09/2008_286270

Fashion police

Όχι, πείτε μου! Τι σκέφτηκε δηλαδή αυτός ο χοντροβούβαλος όταν άνοιξε το πρωί την ντουλάπα του;
α. Ας βγω έξω με τις πυζάμες.
b. To κάπρι εφαρμόζει τέλεια στην περιφέρεια και κολακεύει τους λεπτεπίλεπτους αστραγάλους μου. Θα κάνω θραύση!
c. Η κτηνώδης μου δύναμη αντιδιαστέλλεται προς το λευκό της αγνότητας και της λήθης.
d. Ουγκ!

"Οχι" στα νέα "Ζωνιανά"

οδός Σωκράτους...

Τη Δευτέρα, 26.5.2008, στις 3 μμ, την ώρα που θα συνεδριάζει το δημοτικό συμβούλιο, κάτοικοι και επιχειρηματίες του κέντρου της Αθήνας συγκεντρώνονται στην πλατεία Κοτζιά για να διαμαρτυρηθούν για την εξαθλίωση του ιστορικού κέντρου της πόλης.

• "Οχι" στα νέα "Ζωνιανά"


• Λέμε 'όχι' στην εκμετάλλευση μεταναστών και μη από τα κυκλώματα των ναρκωτικών, της πορνείας και της κάθε λογής παρανομίας.


• Αρνούμαστε να ζούμε και να εργαζόμαστε μέσα στη συνειδητή υποβάθμιση και την εγκατάλειψη του 'ιστορικού τριγώνου'.


• Αρνούμαστε την εικόνα που προσφέρει η Αθήνα στους κατοίκους και τους χιλιάδες επισκέπτες της, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την Ακρόπολη και τα ιστορικά μας μνημεία.


• Απαιτούμε από κάθε φορέα της Πολιτείας (δήμος, νομαρχία, κυβέρνηση) να αναλάβει τις ευθύνες του και να μη τις μεταθέτει συστηματικά στους 'άλλους'.


• Απαιτούμε τη συνεργασία όλων, για να τεθεί επιτέλους σε εφαρμογή ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, τους τελευταίους μήνες.

Σύλλογος "Παναθήναια" και Ενεργοί πολίτες της Αθήνας

Αστική συνείδηση

Είχα την ατυχία ή μάλλον επέδειξα αρκετή ολιγωρία ώστε να αφήσω, πριν από κάποια χρόνια, να εγκατασταθεί συνεργείο μοτοσυκλετών στο ισόγειο της πολυκατοικίας στην οποία μένω από βρέφος. Η λειτουργία της συγκεκριμένης επιχειρήσης αποτελεί μεγάλη πηγή στρες για μένα. Μπορεί τα μαρσαρίσματα σε ώρες κοινής ησυχίας να μην είναι πολύ συχνά, παρόλ'αυτά όμως όταν συμβαίνουν, μου προκαλούν μεγάλη σύγχυση. Δυστυχώς, έλαβα μία ανατροφή που βασίστηκε στο σεβασμό των κανόνων. Και λέω 'δυστυχώς' καθώς στην ελληνική κοινωνία, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα, ο σεβασμός των κανόνων όχι μόνον είναι σπάνιο φαινόμενο αλλά απαξιώνεται.
Σε μία τέτοια λοιπόν περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ήρθε να προστεθεί κι ... η ψησταριά που οι εκ Πύργου προερχόμενοι ιδιοκτήτες της επιχείρησης, αρέσκονται να στήνουν καποιες φορές πάνω στο πεζοδρόμιο και ακριβώς κάτω από την οικία μου. Άντε, την τσικνοπέμπτη, πάει στο διάολο, αλλά καθημερινή λίγδες και τσίκνες μέσα στο κέντρο της Αθήνας;
Σήμερα φεύγοντας κατά τις πεντέμιση το απόγευμα, τους είδα να ετοιμάζουν τις σχάρες... Γυρίζοντας κατά τις έντεκα ήταν εκεί ακόμα! Ψήνανε και είχαν βάλει και μουσική...
-''Σκοπεύεις να το κάνεις Χασιά εδώ πέρα;" ρώτησα μη μπορώντας πλέον να συγκρατηθώ. Για λόγους παιδαγωγικούς, πρέπει να μιλάμε που και που. Και να λέμε το αυτονόητο: Ότι οι παράνομες/παράτυπες συμπεριφορές δεν είναι δεν είναι ανεκτές από όλους!
"Καταλαβαίνω ότι σου λείπει το χωριό σου, κι εγώ να ήμουν από χωριό ίσως να ένιωθα έτσι, αλλά εδώ είναι πόλη. Είναι το κέντρο της Αθήνας. Δεν μπορείς να μεταφέρεις τις συνήθειες του χωριού σου στην πόλη. Ήρθα εγώ κάτω από το σπίτι σου να σε τσικνίζω; Εσύ γιατί το κάνεις; Είναι παράνομο και το ξέρετε. Πηγαίνετε, ρε παιδιά στα πανηγύρια, να τα κάνετε αυτά!' κατέληξα και έφυγα... Οι 'μηχανάκηδες' κάτι πήγαν να ψελλίσουν αλλά δε τους 'βγήκε'. Προφανώς αιφνιδιάστηκαν, δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι κάποιος θα μπορούσε να τους κάνει παρατήρηση. Γιατί για να το διανοηθούν, θα έπρεπε να διαθέτουν αστική συνείδηση. Αυτήν που, για πολύ κακή μου τύχη, μου εμφύσησε ο πατέρας μου. Αυτή που δεν έχουν ούτε οι Ασιάτες που έχουν κουβαληθεί κατά εκατοντάδες στη γειτονιά μου και οι οποίοι δεν θέλουν και πολύ να αρχίσουν να μιμούνται τους Ελληνάρες με τις τσίκνες. Νιώθω να πνίγομαι...Όχι τόσο από την τσίκνα όσο από την απαισιοδοξία για το μέλλον αυτής της πόλης.

Αθήνα.Τελειωμένη υπόθεση.

Άκουγα στον 'Εν Λευκώ' σήμερα το Τζούμα να σχολιάζει το εύρημα μίας έρευνας, σύμφωνα με το οποίο ο Έλληνας κάνει καθημερινά κι εγώ δεν ξέρω πόσες διαδρομές παραπάνω από το μέσο Ευρωπαίο.
"Σας χαρίζω και τ'αυθαίρετά σας, και τα χωριά σας!" έλεγε με το χαρακτηριστικό του τρόπο ο γνωστός ηθοποιός εκφράζοντας το αυτονόητο για κάποιους από εμάς: Σε μία πόλη χωρίς υποδομές, τι να το κάνεις το σούπερ-ντούπερ σπίτι;! Λες και το σπίτι μπορεί να αυτονομηθεί σε σχέση με το περιβάλλον, λες κι αν ξοδέψεις ένα σωρό λεφτά για το σπίτι αυτομάτως θα έχεις πεζοδρόμια για να βαδίσεις και δρόμους χωρίς λακούβες ή οι αυθαιρεσίες του γείτονα απέναντι θα εξαφανισθούν ως δια μαγείας.
"Σκαρφαλώνουν τα σπίτια στους λόφους για να έχουν ... θέα! Ποιά θέα; Την τσιμεντούπολη;!" αναρωτιέται εύλογα ο Τζούμας για να καυτηριάσει στη συνέχεια τη ματαιοδοξία κάποιων ταλαίπωρων που νομίζουν ότι μπορούν να μετατρέψουν το διαμέρισμά τους σε μεζονέτα Εκάλης και βάλε: "Εδώ και μήνες επισκευάζουν το διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου. Μπάπα - μπούπα, γκρεμίζουν τοίχους, δώστου επισκευές που τελειωμό δεν έχουν. Διαμέρισμα είναι,επιτέλους! Σε τι νομίζουν ότι μπορούν να το μετατρέψουν!;"

Κυψέλη

"Για την Αμοργού, καλά πάω;"

Έψαχνα, που λέτε στην Κυψέλη, να βρω την Αμοργού. Ήμουν συγκεκριμένα επί της Δροσοπούλου κι όποιον μου φαινόταν Έλληνας, τον ρώταγα: "Παρακαλώ, η Αμοργού κατά που πέφτει;" Δεν ήξερε ούτε ένας! Ακόμα και μία κυρία με μαύρα, νοικοκυρίστικο στυλ, με σακούλες στα χέρια, έγνεψε ότι δε γνώριζε... Κι όμως, η Αμοργού ήταν ο μεθεπόμενος παράλληλος. Οπότε, εύλογα αναρωτιέμαι εγώ: "Καλά, οι Κολωνακιώτες το Σαββατοκύριακο πάνε βόρεια (βλ. προηγούμενο post και σχετ. comments), οι Κυψελιώτες που πήγαν καθημερινιάτικα; 'Η, αν θέλετε, υπάρχουν ακόμη Κυψελιώτες ή ακολούθησαν το παράδειγμα των πιο 'πεδινών' περιοχών του κέντρου -όπως η γειτονιά μου, ο Άγιος Παντελεήμων- και όπου φύγει- φύγει αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους βαλκάνιους, ασιάτες και πρώην ανατολικομπλοκίτες εποίκους; Πάντως, στην Άνω Κυψέλη, κατοικεί σίγουρα μία θεία Χριστίνα, που έδωσε πριν από κάποια χρόνια το σπίτι αντιπαροχή και τώρα ζει σε ψηλούς ορόφους και απολαμβάνει τη θέα... Έτσι είναι οι θείες Χριστίνες της σήμερον, αποτραβιούνται στα υψώματα της Άνω Κυψέλης κι αφήνουν την Γκαλίνα, την Εντόνα και τον Μπουρίμ μονάχους στη Δροσοπούλου να μη βλέπουν πέρα απ'τη μύτη τους...

Νέα δεδομένα

Μίλαγα με το φίλο μου το Σ., παλιό συμφοιτητή μου και χρόνια γείτονα εδώ στο κέντρο της Αθήνας. Ο Σ. λόγω της δουλειάς του βολτάρει καθημερινά και παρατηρεί πλείστα όσα στην περιοχή. Μου έλεγε λοιπόν τα εξής καινοφανή:

Πρώτον, οι Αλβανοί της περιοχής έχουν λιγοστέψει σημαντικά με αποτέλεσμα η παρουσία των σκουρόχρωμων να είναι πιο αισθητή. 'Φυσικά και φύγανε οι Αλβανοί' λέει ο Σ. "Τι θα κάτσουμε εδώ να μας φάνε τα πακιστάνια;!" σκέφτονται και 'την κάνουν' "! συμπληρώνει.


Δεύτερον, είναι πλέον συχνότατο φαινόμενο τα ζευγάρια τύπου στρουμπουλή αφράτη πενήντα 'φεύγα' και Πακιστανός νόστιμος κάτω από τα τριάντα. Και μου διηγούνταν ιστορία μίας γειτόνισσάς του, εξηντάρας σουλουπωμένης, που έδειχνε φιλική διάθεση και είχε μάλιστα καλέσει εκείνον και τον αδελφό του και για καφέ (η πρόσκληση δεν είχε γίνει αποδεκτή). Την είδε, λοιπόν ένα μεσημέρακι Κυριακής, στημένη έξω από τον σταθμό του μετρό,ντυμένη για ραντεβού: φουστίτσα, μπουστάκι (!), μπούκλα το μαλλί. Μετά από λίγα λεπτά 'σκάει' ένας Πακιστανός 25άρης νταβραντισμένος, που της σκάει ένα φιλί όλο πάθος.
"Τις προάλλες που βάδιζα στο δρόμο" συνεχίζει ο Σ., βλέπω μία κυρία 'μπασμένη' στα χρόνια από απέναντι να μου χαμογελάει. Που την ξέρω, που την ξέρω....Δεν την ήξερα όμως! Η κυρία χαμογέλαγε σε ένα κατάμαυρο Ασιάτη που βάδιζε από πίσω μου..."
Κατά τον Σ. δεν πρόκειται για σχέσεις στενού οικονομικού όφελους από πλευράς των μεταναστών. Εκτιμά ότι κι εκείνοι όπως και οι κυρίες έχουν ανάγκη να νιώσουν ζεστασιά. Να φάνε ένα φαγητό σπιτικό, 'να βρουν κι ένα πλυμένο βρακί, ρε παιδί μου!'. Οι δε γυναίκες, που έχουν μείνει μόνες για τον οποιονδήποτε λόγο, δεν έχουν κάτι να χάσουν.

Τρίτον, κάτι ανάλογο διαδραματίζεται και στη Φωκίωνος Νέγρη. Εκεί βέβαια οι κυρίες είναι ακόμη πιο περιποιημένες από εκείνες που περιορίζονται στα στενά όρια του Αγίου Παντελεήμονα. "Αφού, κάθε φορά που κάθομαι στο Ηaagen Duzs, παρά τρίχα γλυτώνω την 'προσέγγιση' " μου εξομολογείται ο Σ. "Αν συνεχίσω να πηγαίνω, δεν υπάρχει περίπτωση να μη μου κάτσει παρέα κάποια καλοστεκούμενη"....

Αντίο

Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών, ώρα 11 πμ.

Οι τρεις νεαροί "γαμπροί" εξ Αλβανίας έχουν πιάσει καλό πόστο πίσω από το παγκάκι της στάσης. Ενα τσούρμο από Πολωνεζάκια περιμένει από ώρα το σχολικό λεωφορείο για το πολωνικό σχολείο του Χολαργού. Ανάμεσά τους δύο όμορφες πιτσιρίκες που, έχοντας αντιληφθεί το ενδιαφέρον των Αλβανών, επιδίδονται σε όλες αυτές τις σαχλίτσες που κάνουν τα κοριτσάκια κινούμενα από έξαψη και αμηχανία: Υστερικά γελάκια, πλάγια βλέματα, λικνιστικό βάδισμα μέχρι τη μέση του δρόμου ("όχι, δε φαίνεται ακόμη το σχολικό!").

Ο συνομήλικος συμμαθητής τους, με το ξανθό "κοκκοράκι" στο μαλλί και την ογκώδη τσάντα στην πλάτη, παρασύρεται από το πνεύμα ευφορίας αγνοώντας την αιτία του. Μόνο τούμπες δεν κάνει...

Ο ένας από τους "γαμπρούς", αυτός με τις φράντζες α λα Ρόμπερτ Ουίλιαμς τη δεκαετία του '70 και το αμάνικο μπλουζάκι, περνάει επιδεικτικά μπροστά από τα τιτιβίζοντα Πολωνεζάκια κι ανταλλάσσει ένα αστείο με τους άλλους που παραμένουν στο πεζούλι πίσω από τη στάση.

Ο Πακιστανός (Μπαλινέζος...γουοτέβερ) με το μόνιμο κουτσοδόντικο χαμόγελο, που περιμένει όρθιος στο δρόμο -και όζει like hell- ξύνει την κατάμαυρη πατούσα του. Η μοναχική σαγιονάρα, μόνη στο οδόστρωμα, παραλίγο να ισοπεδωθεί από έναν βιαστικό ταρίφα, που άδειασε το ανθρώπινο φορτίο του ακριβώς μπροστά στη στάση. Μια ακαταλαβίστικη βρισιά γλίστρησε από χείλη του μελαψού κακομοίρη. Εκτόνωσε τον εκνευρισμό του ξύνοντας τ'αχαμνά του αυτή τη φορά.

Το μαντηλοδεμένο κοριτσάκι, λίγο πιο 'κει, έβαλε τα γέλια. Έριξε μια ματιά στην επίσης μαντηλοδεμένη μητέρα του με το ρούχινο μπόγο στην αγκαλιά. Κάτι του φώναξε επιτακτικά και το κοριτσάκι έτρεξε κοντά της κατσούφικο.

Την εικόνα συμπλήρωναν τρία-τέσσερα θηλυκά από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Σωματοκατασκευές τύπου Βερούλη με μίνι, λευκά μποτάκια... Οι Ρωσίδες καλλονές-πόρνες δεν κυκλοφορούν με τη συγκοινωνία.

Η παρουσία ενός ηλικιωμένου με το σακουλάκι φαρμακείου στο χέρι δεν είναι ικανή να μετριάσει το συναίσθημα αποξένωσης που με κυριεύει...

Η αλλαγή στην ανθρωπογεωγραφία της περιοχής,συντελούνταν χρόνια αργά -αργά στην αρχή, με καταιγιστικό ρυθμό τα τελευταία δύο-τρία χρόνια.
Σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, το κέντρο αποτελεί πόλο έλξης των μεταναστών. Η αλόγιστη εισδοχή αλλοδαπών (είναι γνωστό ότι επί χρόνια, την κρίσιμη δεκαετία του '90, το ΠΑΣΟΚ έκλεινε τα μάτια μπροστά στην ανυπαρξία σχετικού νομοθετικού πλαισίου) αλλοίωσε τόσο βίαια την ανθρωπογεωγραφία του κέντρου που οι μόνιμοι κάτοικοι είτε τράπηκαν σε άτακτη φυγή προς περιοχές που διατηρούν ακόμη το μεσοαστικό τους χαρακτήρα (πχ Χαλάνδρι) είτε παρέμειναν συσσωρεύοντας συναισθήματα απέχθειας ή και μίσους για τους "εισβολείς". Φυσικοί αποδέκτες των συναισθημάτων αυτών δεν είναι οι κάθε λογής Miserables αλλά οι κοντόφθαλμοι και ανίκανοι πρωταγωνίστές του πολιτικού σκηνικού. Αλλά αυτοί δεν είναι εύκολοι στόχοι. Απλά μόνο 'στόκοι'.

Η ηρωική διάσταση της προσωπικότητάς μου δεν είναι τελικά τόσο ισχυρή ώστε να ηγηθώ του νέου"εθνικοαπελευθερωτικού" αγώνα διάσωσης του κέντρου.

Γι'αυτό, παππού με το σακουλάκι στο χέρι, λέω να την 'κάνω' κι εγώ σιγά-σιγά... Έτσι, για να μουτζώνομαι όταν μετά από χρόνια και μετά από την πλήρη απαξίωση της περιοχής, έρθουν οι καλλιτεχνο-γιάπηδες και την κάνουν cult.